Gusto ko yung tawag ko sa’yo na “Pong.” Kasi parang matagal na kitang kilala. Parang mula pagkabata, ikaw na yung palagi kong kasama. Kahit isang taon pa lang tayo magkakilala, pakiramdam ko matagal na. Gano’n yata talaga kapag totoo ang koneksyon—parang dati pa kayong magkakilala ng kaluluwa n’yo.
Gusto ko yung pagiging pasensyoso mo, yung kabaitan mo, at kung gaano ka kaintindi. Gusto ko yung pakikinig mo sa’kin, kasi sa tuwing nakikinig ka, pakiramdam ko may halaga ako. Gusto ko yung pagmamahal mo sa akin, kasi dahil do’n natuto rin akong mahalin ang sarili ko.
Mahal kita. Pasensya na kung hindi ko pa kayang sabihin sa harap mo. Pero totoo ‘yon. Gusto kitang makasama. Gusto kitang lagi sa tabi ko. Gusto ko yung boses mo, yung tawa mong nakakawala ng pagod. Gustong-gusto kong makita ka—lalo na kapag totoo yung ngiti mo.
Minsan naiisip ko, baka sa ibang buhay, naging tayo. Baka ako yung nauna. Baka wala tayong sabit, walang kasal, walang hadlang. Do’n siguro, hindi tayo bitin. Pero dito sa buhay na ‘to, dumating ka sa panahong huli na ang lahat.
Pero kahit ganon, nagpapasalamat pa rin ako. Kasi naranasan kong magmahal ng walang hinihingi, ng walang kapalit, ng tahimik pero totoo. Hindi lahat pinapalad na maramdaman ‘yon.
Marami akong gustong sabihin sa’yo, pero sa totoo lang, minsan hindi sapat ang salita. Kaya sinusulat ko na lang. Para kahit kailan, kahit paulit-ulit ko basahin, alam kong totoo.
Sabi ko nga sa’yo—oo, mahal pa rin kita. Kahit itaga mo pa sa bato, sa puno, sa balat ng pagong. Hindi na mawawala ‘yon. Hindi dahil hindi ako makamove on, kundi dahil marunong akong magpasalamat sa pagmamahal, kahit hindi ito tumagal.
Naikwento ko rin sa’yo na noong birthday mo, gusto kitang batiin. Isang simpleng “Happy Birthday.” Pero pinili kong huwag. Kasi ayaw ko ng gulo. Alam kong hindi mo gusto na may nang-aaway sa’yo dahil sa akin. Kaya noong gabing ‘yon, habang naka-duty ako, sinulatan na lang kita. Dalawang version pa nga—isang post sa blog na walang nakakabasa, at isang sulat-kamay na tinago ko sa sarili ko.
Nung binasa mo, sabi mo ang sakit. Na sana noon ko pa sinabi. Na sana ako na lang. Na sana hindi ka nagmadali. Na sana hindi ako magbago.
Alam mo, kapag tinatanong mo ako kung mahal pa rin kita, palagi ko namang sinasagot ng "oo." Pero alam ko rin na hindi mo ramdam. Kaya sinusulat ko na lang. Dahil dito, siguro kahit hindi mo maramdaman ngayon, alam mong totoo.
Pong, kung hindi man ako makapag-asawa balang araw, baka dahil walang nakaabot, o nakalamang, sa pagmamahal na naramdaman ko habang kasama kita. Parang sina Athena Dizon at Kenji delos Reyes lang tayo—maikli pero malalim, mabigat pero totoo. Hindi nga sila nagtapos na magkasama, pero naging buhay pa rin si Athena dahil sa pagmamahal ni Kenji. Gano’n kalakas ang pagmamahal—nakakabuhay.
At sa totoo lang, hindi naman talaga nawawala yung pagmamahal. Hindi na lang talaga natin sila nakikita. Pero nando’n pa rin. Para lang yang carbon copy—nando’n ang marka, bakas, at sulat. Kaya sinabi ko rin sa’yo, hindi ka mawawala sa puso ko. Hindi dahil sa pait, kundi dahil sa pasasalamat.
Hindi ko alam kung may darating na susunod na buhay. Pero kung meron man, sana do’n… ako naman.
Hanggang sa muli—o kung wala man—salamat.
snowghoul
gamechangershow
discoholicmusic
vaporwave
blakekathryn
pixelskylines
