Writer

Skoro niebo płacze, to ja też mogę

[wriness-blog]

Nigdy nie zastanawiałam się, jak umrę. Czy powieszę się z frustracji. Przejdę na czerwonym świetle. Przedawkuję leki. Skoczę z mostu, by dryfować na wodzie. Podetnę sobie gardło sztyletem. Strzelę kulką w głowę. Czy może wypalę sobie płuca fajkami. Nie pragnę ginąć z miłości, gdyż miłość to nic, w porównaniu ze Śmiercią. Ja pragnę ginąć w wojnie. Ona ma przewagę liczebną. Gdy z pochwy wyciągnę błyszczący miecz i ruszę na wroga. Zadam mu kilka ciosów. Bezlitośnie przebiję serce. A później dopiero dostrzegę, że on nie chciał ginąć na wojnie. Tylko z miłości, ginąć chciał.

Bardzo krótki wiersz o Śmierci

[wriness-blog]

Zabij mnie, proszę. Sama nie potrafię.

[wriness-blog]

Chłopiec z ulicy Anyżowej

A siwiec dalej będzie pisać do niej listy pachnące anyżem.

Panie Collin, mogę mówić do pana ,,dziadku''? - spytał śmiało chłopiec.

Oczywiście, Anyż - odparł siwiec.

Jesteśmy - stwierdził chłopiec. - To tutaj. Pamięta pan to miejsce? Starzec milknął. Z jego oczu poleciały słone łzy. Padł na poharatane kolana. Znał to miejsce. To tutaj poznał Flavy, to tutaj ją pocałował, to tutaj z nią tańczył i to tutaj umarła w jego ramionach. Płakał. Chłopiec spoczął koło klęczącego staruszka.

Dziadku, Flavy na Ciebie czeka. Mówiła mi to, jak ostatnio rozmawialiśmy - rzekł.

Chłopcze, powiedz mi kim jest twoja mama?

Nikim więcej niż obrazy w twym pokoju, siwcu. Możesz już do niej iść, byłeś cierpliwy - odparł.

A siwiec dalej będzie pisać do niej listy pachnące anyżem.

[wriness-blog]

Mercy

- Och, to ty jesteś z ulicy Anyżowej? Czytałem twój list lecz nie lubię zbyt wielu kolorów. Wolę szarość - odparł siwiec.

- Jak to? Mama mi zawsze opowiadała, że lubił pan zieleń, czerwień i kolor morski, tak, ten ostatni najbardziej - stwierdził Anyż, jak to od tamtej pory zwał go Collin.

- Twoja mama? Jak to? Nie znam jej, to skąd ona zna mnie? Ale mniejsza z tym, czego byś ode mnie chciał? - spytał zaciekawiony starzec.

- Chciałbym tylko odmienić pana dzień, mogę?

- Nie rozumiem - rzekł. Odmienić mój dzień? Jakim sposobem? No ale dobrze, pozwalam - odparł zamyślony, zupełnie nie rozumiał, co Mercy chciał przez to powiedzieć.

[wriness-blog]

N.N: Ta osoba nie odbiera obecnie twoich wiadomości.

Pan X: Ok.

[wriness-blog]

Wszyscy udajemy. Udajemy szczęśliwych, tak naprawdę dusimy w sobie łzy. Udajemy niewinnych, tak naprawdę pragniemy śmierci wrogów. Udajemy odważnych, tak naprawdę lękamy się, wszystkiego co wydaje się być nieznane. Udajemy inteligentnych, tak naprawdę głowiąc się, nad słowami bliskich. Udajemy przyjaciół, tak naprawdę klnąc dane osoby. Udajemy pomocnych, tak naprawdę nic nie robiąc sobie z bólu innych. Udajemy kochających, tak naprawdę nie kochając. Udajemy kochanych i tutaj jest się mylimy, bo mimo naszych powyższych wad, jesteśmy kochani. Któż to by chciał kochać takie dziwadło? Dziwadło, jedyne w swoim rodzaju.

[wriness-blog]

Jeśli gwiazdy świecą, dla mnie jest nadzieja.

[wriness-blog]

Zbuduję własne niebo. Tyle tylko, że złe. A królem będziesz ty. Najgorszy z najgorszych. Diabeł. Bezlitosny diabeł. Oto gorzka prawda rozczarowań. Nieba są dwa. Tylko to jedno bardziej nadaje się do bajek na dobranoc. W tym drugim są podstępne diabły.

[wriness-blog]

Nie wytrzymuję. Gubię się w labiryncie łez, z czasem topię się co raz bardziej. Czekam, aż róża w mych płucach zwiędnie. O, okazało się ze jest sztuczna. Wieczne cierpienie. Udawane kolce i niepachnące płatki.

[wriness-blog]

Śmierć to ma jedyna słodycz. Uzależniam się, duszę i dławię. Tak pięknie umieram. Kocham umierać. Powtórzmy to. Umrzyjmy od nowa. Lepiej. Piękniej. Nie zaboli. Nie tym razem.

[wriness-blog]

Bólem i strachem zapłacę za raj. Skaczę. Już mnie nie ma. Już mnie nie widzisz. Me ciało dryfuje na wodzie. Ma dusza mknie w górę. Wzrok pnie się po niewyrazistych lianach. Bat życia pękł.