niewypowiedziane, nierealne, nieistniejące

infp, 4w5

[yourbittersweetprincess]

“Powiedz mi jak mnie kochasz. - Powiem. - Więc? - Kocham cię w słońcu. I przy blasku świec. Kocham cię w kapeluszu i w berecie. W wielkim wietrze na szosie, i na koncercie. W bzach i w brzozach, i w malinach, i w klonach. I gdy śpisz. I gdy pracujesz skupiona. I gdy jajko roztłukujesz ładnie - nawet wtedy, gdy ci łyżka spadnie. W taksówce. I w samochodzie. Bez wyjątku. I na końcu ulicy. I na początku. I gdy włosy grzebieniem rozdzielisz. W niebezpieczeństwie. I na karuzeli. W morzu. W górach. W kaloszach. I boso. Dzisiaj. Wczoraj. I jutro. Dniem i nocą. I wiosną, kiedy jaskółka przylata. - A latem jak mnie kochasz? - Jak treść lata. - A jesienią, gdy chmurki i humorki? - Nawet wtedy, gdy gubisz parasolki. - A gdy zima posrebrzy ramy okien? - Zimą kocham cię jak wesoły ogień. Blisko przy twoim sercu. Koło niego. A za oknami śnieg. Wrony na śniegu.”

—

Konstanty Ildefons Gałczyński

"Rozmowa liryczna"

[po-polsku]

“Nad sadzawką oprawną w modre rozmaryny klęczałem, zapatrzony w moją twarz młodzieńczą, by się w niej doszukać przyczyny, czemu mnie nie kochają i za co mnie męczą?”

— “Narcyz” Maria Pawlikowska-Jasnorzewska (via po-polsku)

[a-n-i-m-a-v-i-l-i-s]

chcę wplątać palce w twoje włosy znaleźć wgłębienie w szyi gdzie stłumionym szeptem serce zaprzecza ustom chcę twoje imię z gwiazdami zmieszać z krwią być w tobie być z tobą zniknąć jak kropla deszczu którą wchłonęła noc

Halina Poświatowska ‘Hymn bałwochwalczy’ (via a-n-i-m-a-v-i-l-i-s)

[erzac]

[guusiekk]

Czy wszys­tko po­zos­ta­nie tak sa­mo, kiedy mnie już nie będzie? Czy książki od­wykną od do­tyku moich rąk, czy suk­nie za­pomną o za­pachu mo­jego ciała? A ludzie? Przez chwilę będą mówić o mnie, będą dzi­wić się mo­jej śmier­ci – za­pomną. Nie łudźmy się, przy­jacielu, ludzie pogrze­bią nas w pa­mięci równie szyb­ko, jak pog­rze­bią w ziemi nasze ciała. Nasz ból, nasza miłość, wszys­tkie nasze prag­nienia odejdą razem z na­mi i nie zos­ta­nie po nich na­wet pus­te miej­sce. Na ziemi nie ma pus­tych miej­sc.

-Halina Poświatowska (via guusiekk)

[wszechkwiaty]

Kocham cię jeszcze... Ani mnie powiedzieć

nie wolno tego, ani tobie wiedzieć,

lecz ja nie żądam nic, nawet pamięci...

A wszak tym, którym na oczy się rzuci

noc: o jasności nikt marzyć nie broni,

i to marzenie najwięcej ich nęci,

chociaż im jasność nigdy już nie wróci

i chociaż bardzo cierpią tęskniąc do niej.

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

[sidesofsouls]

“Wiesz, Jeremi, czasem myślę o tym, że zupełnie nie umiem Ciebie kochać. Strasznie dużo rzeczy między nami było “niedogadanych”. Zaczęło się od tego grania w karty na Wielkanoc. Daję Ci słowo honoru, że to nie była pusta arogancja. Mnie naprawdę przez myśl nie przeszło, że Ty możesz przeze mnie gdzieś nie pojechać czy pojechać. Naprawdę! I tak było często: traktowałam Ciebie “na lipę”, bo myślałam, że Ty mnie traktowałeś “na lipę”.”

— Agnieszka Osiecka - Listy na wyczerpanym papierze

[somanydesires]

“Wraca się jedynie do tych, których się kocha. Nie wraca się tam, gdzie jest się tylko kochanym. Wraca się wyłącznie do tych, których się kocha i się z nimi idzie. Albo nie wraca się nigdzie i do nikogo.”

— Leopold Tyrmand

[indolencja]

//Wiesław Myśliwski

[subtelna-melodia]

““Zwłaszcza jeśli się z kimś było blisko, a już nigdy go się potem nie widziało, to chciałoby się go odnaleźć nawet w kimś obcym.””

— Wiesław Myśliwski.

[mademoiselle-lolita]

“To może przypadek, że znów się widzimy Patrzymy na siebie w spokojnej udręce Spojrzenia spłowiały Przez lata i zimy Dziś tylko się znamy Nic więcej”

— Jonasz Kofta “Już tylko się znamy” (via po-polsku)

[ksiazkowe-dygresje]

“Nigdy nie mogłem myśleć o twoich dłoniach bez uśmiechu.”

— Zbigniew Herbert, Tren Fortynbrasa (via wordspack)

[wszechkwiaty]

Zobaczysz, jeszcze z tego wybrnę, nie będzie dziury w niebie, pamięć - jak szybę - wytrę... Niech no tylko przyjdę do siebie.    Wystarczy jedna chwilka,    wystarczy jeden gest,    a przyjdę, przyjdę do siebie...    Lecz gdzie to?    Gdzie to jest? Zobaczysz zajdę ja daleko - we włosach złoty grzebień... dłonie, jak białe mleko... Niech no tylko przyjdę do siebie.    W jesieni lustrze bladym    zastygnie strużka łez,    i przyjdę, przyjdę do siebie...    Lecz gdzie to?    Gdzie to jest? Zobaczysz, jeszcze mnie zawołasz, jak ja wołam ciebie... Przerwiesz daleki wojaż, za hamulec szarpniesz w potrzebie...    Wystarczy jedno słowo.    Wystarczy jeden gest,    i przyjdę, przyjdę do ciebie    Lecz kto to?    Kto to jest?

Agnieszka Osiecka, “Przyjdę do siebie”

[wszechkwiaty]

Chociaż raz        warto umrzeć z miłości.        Chociaż raz.        A to choćby po to,        żeby się później chwalić znajomym,        że to bywa.        Że to jest.        ... Umrzeć.        Leżeć w cmentarzu czyjejś szuflady        obok innych nieboszczyków listów        i nieboszczek pamiątek        i cierpieć...        Cierpieć tak bosko        i z takim patosem,        jakby się było Toscą        lub Witosem.        ... I nie mieć już żadnych spraw        i do nikogo złości.        I tylko błagać Boga, by choć raz,        choć jeszcze jeden raz        umrzeć z miłości.

Agnieszka Osiecka, “Umrzeć z miłości”

[wszechkwiaty]

Nie wiedziałam, że tak blisko jest to wszystko, to wszystko, o co chodzi... Nie wiedziałam, że tej zimy zatańczymy, zatańczymy jak w ogrodzie... Nie wiedziałam, że się ręce z tego tańca jak z wieńca nie rozpłaczą, nie wiedziałam, że się serca nigdy więcej, nigdy więcej nie rozłączą, nie wiedziałam, że to można - tak bez tchu... nie wiedziałam, że ja także będę Ewą, nie wierzyłam, nie czekałam, nie przeczułam w głębi snu, że jeżeli gdzieś jest niebo, to tu, to tu. Nie wiedziałam, że się serca tak ostudzą, uwierzyłam, że umiera się parami, nie wiedziałam, że się ludzie różnie budzą jak okręty, nie te same, choć w tej samej wciąż przystani... Nie wiedziałam, że to można - tak bez tchu... Nie wiedziałam, że odfrunie, co się rzekło, nie czekałam, nie cierpiałam, nie przeczułam w głębi snu, że jeżeli gdzieś jest piekło, to tu.

Agnieszka Osiecka, “Jeżeli gdzieś jest niebo”

[wszechkwiaty]

Już spakowałam twoje książki, włożyłam do wielkiej paczki. Kupiłam sznur, niedługo wyślę. Tamte pieniądze z białej szafki Oddałam, rzecz jasna, matce. Prawie już o tobie nie myślę. Czasem dzwonię w nieważnej sprawie, Na przykład: choruje pies. Nic już nie wiem, nie pytam prawie I tylko ten stuk, ten stukot w głowie kto tam u ciebie jest, kto tam jest... Kto tam jest, czyja grzechocze jak grzech kostka lodu kto tam u ciebie jest, od wschodu do zachodu... Ręce mam teraz bardziej spokojne, do miasta już tak się nie rwę. Wciąż lubię wiatr i trochę czytam. Myślę o śmierci, zanim zasnę, bo to jest, być może, powrót. Jestem wciąż niejasna, niesyta... Czasem dzwonisz w nieważnej sprawie I to jest prawdziwy gest. Nic już nie wiem, nie pytam prawie i tylko ten stuk, ten stukot w głowie kto tam u ciebie jest, kto tam jest...

Agnieszka Osiecka, “Kto tam u ciebie jest”

[wszechkwiaty]

Gdzieś w hotelowych korytarzu krótka chwila,        splecione ręce gdzieś na plaży, oczu błysk,        wysłany w biegu krótki list,        stokrotka śniegu, dobra myśl,        to wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.        Uciekaj skoro świt, bo potem będzie wstyd        i nie wybaczy nikt chłodu ust twych.        Deszczowe wtorki, które przyjdą po niedzielach,        Kropelka żalu, której winien jesteś ty,        Nieprawda, że tak miało być,        Że warto w byle pustkę iść,        To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.        Uciekaj skoro świt, bo potem będzie wstyd        i nie wybaczy nikt chłodu ust, braku słów,        uciekaj skoro świt, bo potem będzie wstyd        i nie wybaczy nikt chłodu ust twych.        Odloty nagłe i wstydliwe, niezabawne,        Nic nie wiedzący, a zdradzony pies czy miś,        Żałośnie chuda kwiatów kiść        I nowa złuda, nowa nić,        To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.        Uciekaj skoro świt...

Agnieszka Osiecka, “Uciekaj, moje serce”