Birisine değer vermek bu hayattaki en korkutucu şeylerden biri olsa gerek. Birisi hayatına girdiğinde çoğalıyorsun. Bir şeyler kazanmışsın gibi. Ama nasıl oluyorsa bir şekilde o insan biraz sen oluyor git gide. Kalbin ve hayatının içinde o kadar oluyor ki, gittiğinde “eksik” kalıyorsun. Kalbin aptalca, O’nun gelişinden önceki senden daha “az” kaldığını hissettiriyor sana. O gelip de hayatından çıkan kişi gittiği yetmiyormuş gibi bir de senden yerine koyulmaz bir parça alıp götürüyor.
Uzun zamandır birinin beni “eksiltmesinden” o kadar korkuyordum ki birisinin hayatına girmenin de en az terk edilmek kadar korkunç olduğunu geç anladım. Şimdi hem canımın yanmasından hem can yakmaktan, ikisinden aynı anda korkuyorum.
Birisinin sana yapabileceği en büyük kötülük; aynı anda hem iyilik hem kötülük yapması. Sürekli kötülük görsen gidersin, sürekli iyilik görsen kalırsın. Ama canını yakmış bir adam sana iyi geliyorsa o zaman n’apıcaksın?
Bir gün bir yerde gene (hem de bunu bildiğim halde) bir kötülük daha yapacaksın. Yapıyorsundur da. Ve çok hazırlıklı ya da alışmış olduğumu sanan ben, bir kez daha can evimden vurulacağım.
Seninle olmak bir saatli bombaya sarılmak gibi. Sanki bağımlısı olmuş gibi huşu içinde dinlemek o tik-tak sesini. O seste huzur bulmak. Sırf bu yüzden işte patlayacağı ayan beyan belli olan o bombadan uzağa kaçamamak. Zamanı geldiğinde patlayıp kalbimi paramparça edinceye kadar yanından ve bu tedirgin huzurdan kopamamak seninle olmak.
Ve O… savaşın ve bombaların olmadığı bir yerde durmuş gülümsüyor. Bir vahadan çağırıyor beni. Sırf uzak olduğu için parlak görünen bir yerden. Sırf henüz el değmemişliğinden hiçbir şeyin henüz kırılmamış olduğu.
Çağrısına kulak vermek istemediğimi söylersem yalan olur. Kaçmak hep benimdir ya hani. Ben kaçmanın ta kendisi olmuşumdur. Ne kadar mutlu olursam olayım, benim dünyamda bir şeyler hep kaçmakla ilgili olacak. Uzun zaman kilit altında tutulmuş birinin kaderidir özgürlük tutkusu. Hata bile olsa kaçmak uğruna hemen her şeyi göze alabilecek oluşu.
Kalbim gene de hep aksine inanmasını arzu ediyor ama keşke O’na başına gelen iyi bir şey olmadığımı söyleyebilseydim. Sandığı kadar masum ve lekesiz olmadığımı da. Belki de uzakta olduğundan O’nun da pek net göremediği bazı yerlerimin nasıl yorgun, acı ve pislik içinde olduğunu söyleyebilseydim. Ama her şey o kadar karmakarışık ki. O’na değer verdiğimi anladığım bir anda hem O’na doğru hem O’nun tam zıttı yöne aynı anda koşmak isteği beliriyor içimde. Milyon tane şeyi yok sayıp, boş verip boynuna atılsam; bunun yarısı sevgimden yarısı bencilliğimden olur. Yok eğer tersi yöne koşarsam da; bunun yarısı sevgimden yarısı korkumdan olur.
Bunu içten içe biliyor ki belki bencil olmamı istiyor. Diliyor bunu. Yanımda olmasını sağlıyorsa bencilliği, benimle olması kötülükse, kötülüğü seveceğim diyor sanki. Diyor mu ki? Yanında olmak istediğimi söylerken kendimi kötü hissediyorum bazen. Bunu her şeye rağmen seni sevdiğimden mi söylüyorum yoksa yeterince sevmediğimden mi?
Sanırım iyi bir insan senin sıcaklığına tepkisiz kalırdı. Ne kadar içini ısıtsa da soğuk kalırdı sana. Sanırım iyi bir insan mutsuzluğu, yalnızlığı ve kalbi kırılmışlığından bir başkasına sarılmazdı hiç. Ve bunları yazarken artık bunu yapabilen bir insan iyi mi, güçlü mü yoksa külliyen aptal mı oluyor ondan da pek emin değilim.
titsay
2087
turnnoffyourmind
theartofmadeline
