Ölürsem güzel bir ölü olurum,
Saçlarıma yuva kurar bir anda kirpiler,
Kar, örtmeye çalışır gökkuşağını,
Ve onurlu, yoksul böceklerin gazetecisi,
Ben gülümserken resmimi çeker.
Ülkü Tamer
ojovivo
h
🩵 avery cochrane 🩵

Janaina Medeiros

#extradirty
KIROKAZE

Andulka
Jules of Nature
we're not kids anymore.

Kiana Khansmith
Three Goblin Art

pixel skylines
Aqua Utopia|海の底で記憶を紡ぐ

shark vs the universe

oozey mess

roma★
trying on a metaphor
TVSTRANGERTHINGS
Show & Tell
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH

seen from United States
seen from Argentina
seen from United States
seen from United States

seen from Russia
seen from United States

seen from United States
seen from United States

seen from Malaysia
seen from Switzerland

seen from Germany
seen from United States
seen from Venezuela
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
@yasamimdan25saat
Ölürsem güzel bir ölü olurum,
Saçlarıma yuva kurar bir anda kirpiler,
Kar, örtmeye çalışır gökkuşağını,
Ve onurlu, yoksul böceklerin gazetecisi,
Ben gülümserken resmimi çeker.
Ülkü Tamer
canımın acısı.
17 Ocak.
Bir sandalye var,
kimse oturmuyor
ama her gün biraz daha çöküyor.
Sanki biri
ayağa kalkmayı yarım bırakmış.
Yüreğime bir ateş bıraktın
O günden beri yanıyor
Sönmesi için ne denizlerle tanıştım
Hepsi kurudu, çölde serap görüyor
Belki sular benim kaderim değil
Küllerimden doğmanı istiyorum
Bıraktığın o ateşe
Hala bağlı kalıyorum
Her gözümü kapadığımda, her gözümü açtığımda
Ateşinle yak ki, yine kaybolduğundan korkmayayım
Yine bedenimi gölgenin yokluğunda titremeyle saklamayayım
Bari ben senin bıraktığın yaraya sadık kalayım.
Senin tüm unutmaların içinde, ben acının hafızasına ev sahipliği yapayım.
Ben yuva olayım.
kim bıraktı uçurumu bu kadar yanıma?
Kendimle konuşmuyorum artık.
Sustuğum her şeyin yankısı içimde çınlıyor.
Bazen bir bakışta, bazen bir rüyada, geçmişin sayesi elimi tutuyor.
Affetmek istiyorum… ama kim kimi affedecek, bilmiyorum.
Kendi vicdanım bana düşman.
Ne zaman bir huzur bulsam, o gelip hatırlatıyor:
“Unutmak demek, iyileşmek değil.”
Ve ben her hatırlayışta biraz daha eksiliyorum.
İçimde o biri hâlâ beni yargılıyor,
Diğeri savunacak cümle bulamıyor.
Belki de ben, en çok kendimi suçlu bulduğum için hâlâ yaşıyorum.
Çünkü suçluluk, hayatımı merkezine alan tek duygu artık.
“Aşkını bir sır gibi senelerdir sakladım, geceleri rüyada ismini sayıkladım.”
Bazen içimde bir deniz,
Dalgalanır, durmaksızın,
Bazen susarım, hiç konuşmayacak gibi susarım,
Sadece seni duyarım,
Ve içimdeki o boşluk,
Doldurulamaz gibi gelir.
Ama yine de seni ararım,
Bir yerde, bir zamanda,
Belki de hiç ulaşamayacağım bir yerde, çok uzaklarda, çok derinlerde.
Yine de, seni düşünürüm,
Ve içimde bir boşluk.
Aşk, bir yalan gibi,
Bir düş gibi,
Ve ben, hep aynı yerde, aynı kişide
Kaybolurum.
Peki sen kendini ne sanıyorsun?
Bir satranç oyununda beni piyon olarak kullanıyorsun
Her şeyi gördüğünü iddia ediyorsun
Bu şekilde suça ortak olmuyor musun?
Boğulmadığına herkesi ikna etmişsin, deniz hariç.
Dört bir yanımdalar.
Avuçlarını göğe açmış sana ibadet ediyorlar,
Anlamıyorum umudun yuva yaptığı dillerden,
Söyle bana, hakkımızda ne diyorlar?
Denizin soğuk dalgaları, kirli bedenleride yutar mı?
Görülmez bir perde gibi,
Sessiz ve kimsesiz.
Nerede,ne yapar belirsiz.
Yüreği yanar, yangınına bir çırada kendisi atar.
Yok ki onu saracak kimse,
Yok ki onun ısınabileceği bir yer, belki ufak bir ev.
O yandığı ateşle ısınmaya çalışanlardan,
Ama sonunda hep, ısınmak yerine cayır cayır yananlardan.
O yüzden ona dokunamaz kimse.
Nefreti, kini, dinmek,bitmek bilmeyen öfkesi
O yüzden daimdir her zaman ve her yerde.
-delirinindefteri-
Kafatasımın içini, bir küçük huzur adına
aynalarla kaplattım,
Ölü ben'im kendini izlesin her yandan, o tuhaf sır içinden!
Paniğini kukla yapmış hasta bir çocuğum ben.
Oyuncağı panik olan sayın yalnızlık kendi kendine nasıl da eğlenir.
Niye izin vermiyorsun yoluna kuş konmasına
niye izin vermiyorum yoluma kuş konmasına
niye kimseler izin vermez yollarıma kuş konmasına?
"Öyle güzelsin ki kuş koysunlar yoluna" bir çocuk demiş.
-Nilgün Marmara
Hiç kırıldın mı? Kırılmadım, paramparça oldum ama gülümsedim. Parkta bir kardeşin abisine sımsıkı sarıldığında, hayat beni paramparça etti ve ben gökyüzüne bakıp sadece acıyla gülümsedim.
Kim dua etmiş yaşatmak için?
Kim etmişte bunca sesler duyuyorum, ağlıyorlar için için,
Hakkım helal değil, yaşamaları için.
Kaderi sen yazdıysan buyur çık karşıma,
Her zaman yaptığım gibi hesap soracağım sana,
Nasıl olurda yanlış sözleri duyarsın?
"İnsan" olmak için doğru mu olmak lazım?