B.

Kelimelerle dans etmek

[yazarindefterinden]

Yazdığım yazıların Arşivi

1: Bağımsız yazılar

Nerden nereye geldik?(güzellik)

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/821478886553665536/nerden-nereye-geldik-g%C3%BCzellik

Kitap kurdu diye anılan birinden; biraz kitap konuşalım mı?

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/818881151637815296/kitap-kurdu-diye-an%C4%B1lan-birinden-biraz-kitap

Özgüven eksikliği hakkında

Link: https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/817339847630094336/%C3%B6zg%C3%BCven-eksikli%C4%9Fi-hakk%C4%B1nda-tekrardan-selam-yine

Yalnızlık ve arkadaş çevresi üzerine

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/816521649573773312/yaln%C4%B1zl%C4%B1k-ve-arkada%C5%9F-%C3%A7evresi-%C3%BCzerine-merhaba-beni

2:Karalamalar serisi;

Kovalama; karalama #1

Alıntı; “Adam şuan ellerini sağlayarak dışarıda geziyor. Biz genç kızlar ise korkuyla birbirimize sahip çıkmaya çalışıyoruz.”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/811330946577170432/kovalama-karalama-1-yolda-ilerliyordum-sessiz

Akıl hastanesindeki kadın; karalama #2

Alıntı; “İçeride çok ağır bir koku vardı. O gün onu kokladıktan sonra bir daha düzgün koku alamadım.”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/811331072898039808/ak%C4%B1l-hastanesindeki-kad%C4%B1n-karalama-2-i-%C3%A7eri

Tuvaletteki cinayet; karalama #3

Alıntı; “Ölümünün benim elimden olması çok acı.”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/811331263343493120/tuvaletteki-cinayet-karalama-3-arkada%C5%9Flar%C4%B1mla

Aile ihaneti; karalama #4

Alıntı; “Eğer ölürsem seni seviyorum abla”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/811331350278848512/aile-ihaneti-karalama-4-hastane-odas%C4%B1n%C4%B1n

Arkadaşlık; karalama #5

Alıntı; “Ben buydum işte. Neşelenince çenesi düşen kız. Katile dönmeseydim…”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/811331445270446080/arkada%C5%9Fl%C4%B1k-karalama-5-sessizce-okul

Tarla dramı; karalama #6 (yazarın favorilerinden✨)

Alıntı; “Babamın ağlaması hoşuma gitmişti. Onun annemi ağlattığı gibi ağlaması beni huzura çağırmıştı.”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/811331562585096192/tarla-dram%C4%B1-karalama-6-as%C4%B1rlard%C4%B1r-girilmemi%C5%9F

Sayaç; karalama #7

Alıntı; “Tam beş dakika sonra doğum günüme giriyorduk ve herkese mükemmel bir sürprizim vardı. O kadar mutlu olacaklardı ki ağlayacaklardı.”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/811331783883964416/saya%C3%A7-karalama-7-sayac%C4%B1-kurdum-5-dakikal%C4%B1k-bir

Anılar; karalama #8

Alıntı; “Herkes benim ailevi sırrımı senin sevgilini aldattığın kadar iyi biliyor mu bebeğim?”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/811332017574772736/karalama-8-okulda-ba%C5%9F%C4%B1m-%C3%A7atl%C4%B1yordu-s%C4%B1rada-uyumak

Eski arkadaş; karalama #9

Alıntı; “Rüyada mıyım ben. Ne oluyor bu benim tanıdığım kız mı gerçekten. Beraber oyun oynayıp annelerimizi tartıştığımız kız mı bu?”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/811504673017167872/eski-arkada%C5%9F-karalama-9-etrafta-kimse-yok

Ailenin parçalanması; karalama #10

Alıntı; “Bu korkunç evde beni tutan tek kişi sensin oğlum.”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/811504711266074624/ailenin-par%C3%A7alanmas%C4%B1-karalama-10-odamda-yata%C4%9F%C4%B1ma

Çatı katındaki katil; karalama #11

Alıntı; “Komiser bey çatı katımda kanlı bir bıçak buldum. Dün akşama kadar orada değildi.”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/811504765438689280/%C3%A7at%C4%B1-kat%C4%B1ndaki-katilkaralama-11-ak%C5%9Fam%C4%B1n-sessiz

Ailesinin katili kim?; karalama #12

Alıntı; “Ailemi evde ölü buldum.”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/811504853750857728/ailesinin-katili-kim-karalama-12-112-acil

Canavar; karalama #13

Alıntı; “Sana zaafım var kızım anlamıyor musun?”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/811504967547551744/canavar-karalama-13-sessizce-kantine-ilerledim

İyilik meleği gibi görünen şeytanlar; karalama #14 (yazarın favorilerinden✨)

Alıntı; “Umarım başıma bir şey gelmeden beni bulursunuz.”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/811505040011493376/i-yilik-mele%C4%9Fi-gibi-g%C3%B6r%C3%BCnen-%C5%9Feytanlar-karalama

Mezardaki çiçek; karalama #15

Alıntı; “Bu gün hayatımdan bir parça koptu, bacağım? Ellerim? Parmaklarım? Hepsi yerli yerlerinde o zaman sorun ne? “

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/811771904896761856/mezardaki-%C3%A7i%C3%A7ek-karalama-15-bu-g%C3%BCn-hayat%C4%B1mdan

Düğün salonu; karalama #16

Alıntı; “Gelini bize ver karşılığında canını bırakalım beyefendi”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/812155367944601600/d%C3%BC%C4%9F%C3%BCn-salonu-karalama-16-beyaz-t%C3%BCll%C3%BC-elbisemle

İki ilişki; karalama #17

Alıntı; “İki farklı ilişki, biri sevgi diğeri ise sevgisizlik üzerine kurulu.”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/812356492379504640/i-ki-ili%C5%9Fki-karalama-17-masalar-aras%C4%B1nda

Kanların karıştığı bıçak; karalama #18

Alıntı; “Beş erkek bir anda kızların elini tuttu, birbirlerine yapıştırdı. Ellerini kullanamayan kızlar kurtulamadı öylece çırpınıyorlardı.”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/812428363739348992/kanlar%C4%B1n-kar%C4%B1%C5%9Ft%C4%B1%C4%9F%C4%B1-b%C4%B1%C3%A7ak-karalama-18-banklardan

Yavru kedi vasiyeti; karalama #19

Alıntı; “Kardeşim kıza silah dayamışsın nasıl karışmayayım?”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/812813102690271232/yavru-kedi-vasiyeti-karalama-19-d%C3%BCnyalar-kadar

Sana bir sürprizim var; karalama #20

Alıntı; “Defterine onun senin olmasını istediğini yazmışsın. Al artık senin. Tek fark artık canlı değil. İyiki doğdun küçük”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/813438711913201664/sana-bir-s%C3%BCrprizim-var-karalama-20-sar%C4%B1

Cinayet odası; karalama #21

Alıntı; “Kimseye zararı dokunmayan bir kadın neden öldürülürdü ki?”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/813596696443502592/cinayet-odas%C4%B1-karalama-21-dedektif-olan-ahmet

Çilekli bileklik; karalama #22

Alıntı; “İki gün önce gördüğüm çilekli kız bu gün önümde cesedi yatıyordu.”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/813693916627992576/%C3%A7ilekli-bileklik-karalama22-yolda-y%C3%BCr%C3%BCyordum

Yarım kalan sigara; karalama #23 (yazarın favorilerinden✨)

Alıntı; “Elimi ay ışığının oraya sürükledim. Elimi görebildiğim kadarıyla bu bir kan damlasıydı.”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/815422571585667072/yar%C4%B1m-kalan-sigara-karalama-23-elimdeki-sigaray%C4%B1

Hayat dersi; karalama #24

Alıntı; “Babalarınız sizin dışınızı süslerken içinizi unutmuş galiba”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/815885750525706240/hayat-dersi-karalama-24-h%C4%B1zl%C4%B1ca-ko%C5%9Farak-vapura

Cadının ölümü; karalama #25

Alıntı; “Ben cadı değilim diyorum size. Ne zaman cadıları yakmayı bırakıp insanlara geçtik?!”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/816214894210875392/cad%C4%B1n%C4%B1n-%C3%B6l%C3%BCm%C3%BC-karalama-25-ben-cad%C4%B1-de%C4%9Filim

Son sahne; karalama #26 (yazarın favorilerinden✨)

Alıntı; “Baban duymasın lakin amma değerli kızı varmış. Ondan çaldım ama”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/816956883203211264/son-sahne-karalama-26-%C3%BCst%C3%BCmde-kost%C3%BCmle-sahneye

Bir gece; karalama #27 (yazarın favorilerinden✨)

Alıntı; “Git kendi cehenneminde boğul, beni oraya sürükleme.”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/817487836803645440/bir-gece-karalama-27-sessizli%C4%9Fin-ba%C5%9F%C4%B1m%C4%B1

Yiğit misin?; karalama #28

Alıntı; “Açın kapıyı, birtanemini öldüremezsiniz.”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/818582088634744832/yi%C4%9Fit-misin-karalama-28-a%C3%A7%C4%B1n-kap%C4%B1y%C4%B1

Karne mi?; karalama #29

Alıntı; “Aptal olduğumu biliyordum ama bu kadar yüzüme vurulacağını düşünmemiştim.”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/820106884364337152/karne-mi-karalama-29-banka-%C3%A7%C3%B6km%C3%BC%C5%9F-elimdende

İki farklı insan; karalama #30

Alıntı;”nasıl baktım ki?”

“Aşık gibi”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/820607060908670976/i-ki-farkl%C4%B1-insan-karalama-30-uyari-yazi-hi-%C3%A7

Üç kadın üç erkek karalama #31 (birinci bölüm)

Alıntı; “Ne demek öldürüleceğiz? Siz benimle dalga mı geçiyorsunuz?”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/820757434950991872/3-kad%C4%B1n-3-erkek-karalama-31-b%C3%B6l%C3%BCm-1-ne-demek

Kırık ayna; karalama #32

Alıntı; “Allah suçsuz iki bedeni yanına aldı görüyor musun?”

Link; https://www.tumblr.com/yazarindefterinden/821312713586343936/k%C4%B1r%C4%B1k-ayna-karalama-32-%C3%BCst%C3%BCmde-pembe-k%C4%B1sa-saten

[yazarindefterinden]

Dükkanda çalışırken canım sıkıldı, kitap okusam zaten martin eden’den 170 sayfa okudum. Bende bilgisayara çöktüm bsksbsls💅🏻

[yazarindefterinden]

3 kadın 3 erkek karalama #31 (2. Bölüm)

Günler gelip geçmişti. Başıma gelen o olay bir daha kimsenin başına gelmemiş o yüzdende askıya alınmıştı. Ben hala çok korksamda çaktırmıyordum. Haberlerinde ardı arkası kesilmemişti. Bu gün ise Herkes keyifle tarlada geziniyordu. İlk mahsullerimiz çıkmıştı. Safiyeyle yasemine döndüm.

“Kız ayol şunların güzelliğine bak. Bu gün çiftlik sahibi gelecekti ya. Ona da söyleyeyim de taze taze biber dolması yapalım. AYOL BİZ BUNLARA YEMEK YAPMADIK.”

Kızlarda aniden şok oldular. Safiye konuşmaya başladı

“Ay harbi nasıl unuttuk. Yürüyün. Erkekler halleder işleri.”

Yasemin erkeklere söylemeye giderken bizde şalvarları hafifçe toplattırıp koşmaya başladık. Yemek yapmamış olmamız bizi sekteye uğratmıştı. Bizden sonra ilk kez çiftliğe geliyorlardı. Çat kapı içeri girdikten sonra ben mutfağın başına geçtim safiye de yasemini kapıda beklemeye gitti.

“Kız safiye kaç dakikaya gelirler arayıp sorsana bir”

Tezgaha yaslandım. Safiyenin konuşmasını dinledim. Konuştukça suratı biraz düşmüştü. En sonunda telefonu kapatıp bana döndü.

“40 dakikaya falan burada olurlarmış”

Panikle elimi sertçe tezgaha bastırdım. Aniden elimi çektim. Acıyla inledim.

“Burası ne zaman kırıldı kız yasemin?”

Yasemin içeri girerken onunla konuştuğumu fark etti. Hemen bana döndü.

“Efendim abla. Neresi kırılmış”

“Ayol tezgahın şu kısmı kırık baya. İçeriye de çatal falan düştü heralde bir şey var. Bekleyin bakayım”

Elimi kırıktan içeri soktum. Çok keskin bir şekilde kırıldığı için elimi dikkatlice iletletmeye çalıştım. Yine de kolum çizilmişti. Dikkatlice o nesneye elimi uzattım.

“Ayol çatal falan değil bu. Kağıt parçası galiba”

Safiye gülerek konuşmaya başladı

“Ayol burada kağıt ne arar? İlahi sende. Çıkar bakayım. Erkekler geçen boru aldılardı, onun fişi falandır heralde”

Dikkatlice elimi çıkardım. Elimdeki mektup benzeri kağıdı salladım.

“Aynen safiye fiş.”

Sonra safiye sinirle mektubu elimden çekti. Hızlıca yırtıp mektubu çıkardı. Okumaya başladığında yüzünün bembeyaz kesildiğini gördük.

“Ne oldu kız safiye”

Safiye bana baktı korkuyla. O sırada yasemin mektubu çekip aldı. Okumaya başladı. Onunda yüzünün beyazlayışını izledim.

“Ayol ne bu suratlar, cehennem zebanisi mi gördünüz?”

İkisinin de suratı beyaz bir halde bana döndüler. Yasemin elindeki kağıdı uzattı. Hızlıca çekip aldım.

Sevgili çiftlik halkı

Altı kişisiniz biliyorum. Sizinle eğlenebilirim. Ama arkamda koşan çok polis var. Bana akşama kadar 500.000 lira toplarsanız canınızı bırakacağım.

Sevgilerle

Tarlaların katili

Benimde yüzümün solduğuna emindim. En cesaretlimiz safiye erkekleri çağırmaya gitti. Bende acıktığımı hissederek yemek yapmaya geri döndüm.

Makarna suyunu koydum. Salçalı makarna yapmak istediğim için sosları çıkardım. Yaseminde bana eşlik etmeye başladı. İkimizde çıt çıkarmıyor, sessizce yemek yapıyorduk.

Makarnayı sosla buluştururken yaseminle erkekler gelmişti. Onlara döndük. Konuşmaya başladım.

“Nerede kaldınız bu kadar?”

Muhammet bir şey düşünüyormuşçasına cevap verdi.

“Abla biz gelecektik ama boru yine patlamış. Bir haftadır üçüncüye değiştiriyoruz. Yaseminde tam biz boruyu havaya kaldırdığımızda gelince bitiripte öyle gidelim dedik. Ne olduğunu da söylemedi zaten.”

Safiye mektubu uzattı.

“Okursanız anlarsınız”

Muhammet aldı okumaya başladı. Bizimle aynı surat ifadesine geçince enesle Muhsin’de okumaya başladı. Enes bitirince konuşmaya başladı.

“Ne yapacağız? Bu adam gerçekten katil. 500.000 lirayı toplayabilir miyiz sizce?”

Herkes kafasıyla reddetti.

“Makarna mı yesek?”

Herkes safiyeye döndü. Bense tabak çıkardım. Safiye bunu diyorsa bir bildiği olduğuna emindim. Diğerleri sorgulamaya başlamıştı. Yaseminde hemen bana yardıma geldi.

Bir kaç dakika içinde sofra tamamen hazırlandı. Herkes oturdu, bense makarna için tabağı elime aldım, dikkatlice koymaya başladım.

Hepimiz yerken safiye bir anda konuşmaya başladı.

“Ev sahibine danışmalıyız. Bizim ölüm döşeğinde olmamızı isteyeceklerini sanmıyprum. Bize maaş verebildiklerine göre zenginlerdir.”

Herkes kafasıyla onayladı, yemeğe geri döndük. Yerken hepimiz düşüncelere dalmıştık. Hepimizin düşündüğü konu belliydi. Ev sahibinin onaylamaması dahilinde olacaklar.. yasemin sesi kısık konuştu.

“Ya onaylamazsa ne yapacağız?”

Muhsin hemen konuya atladı.

“Onaylamazsa işten ayrılsak?”

Güldüm.

“İşten ayrılırsan daha nerde iş bulacaksın. Tarlaların hiçbirinde bu kadar para veren yok.”

Muhsinin yasemine bakışını yakaladım. Hızlı ve utangaç bir bakıştı. Pek sorgulamasamda bir şeyler çevirdiklerine emindim.

yaseminle bulaşıkları yıkamaya karar verdiğimizde diğerleri de alelacele tarladaki işleri yapmaya gitmişlerdi. Ben bulaşıkları köpüklerken yaseminse suyun başına oturdu, durulamaya başladı. Aklıma o bakış gelince yasemine sormaya karar verdim.

“Yasemin sana bir şey sorabilir miyim?”

“Sor abla buyur”

“muhsinle aranda bir şey mi var?”

“Yok abla estağfirullah. O nerden çıktı?”

cevap vermeden elimdeki bardakları yıkmaya geri döndüm. Benden bir şey saklıyor gibi hissetmedemde kızın aklını bulandırmak istemedim:

“Ben yanlış anlamışımdır kızım. Öylesine sordum zaten”

Bulaşıkları yıkamayı bitirince tarlaya döndük. Çapa yaparken benim aklım hala o ikisinde kalmıştı. Umursamamaya çalışarak öapalıyordum. Safiyenin telefon çaldı. Bıdı bıdı bir şeyler anlatmaya başladı. Sonra bize döndü.

“Geliyorlar. Bir iki dakikaya buradalarmış”

…

[kimsesizprenses]

[yazarindefterinden]

Yüksek ihtimalle yazdığım içeriği değiştireceğim. İstediğimden değil de neyse. Cıvıl cıvıl falan. Nasıl yazacağımı bilmiyorum. Görürüz eğer yazarsam

[yazarindefterinden]

Nerden nereye geldik (güzellik)

Canım sıkılmış bir halde şu profildeki gömlekle dükkanda koltukta otururken geçen instagrama koyacağım fotoğraf aklıma geldi. Koymayı unutmuştum. 5 dakikalığına süre sınırını kaldırdım. Aklımda o fotoğrafı koymak vardı. Lakin sonra sınıftan bildiğim bir kızın storysini gördüm. Girdim. Mükemmel bir poz. Sonra bizim diğer sınıftan bildiğim kızla başka mükemmel poz. Sonra bizim sınıftan başkası gönderi koymuş. Modum sanki düşmemiş gibi bir ton daha düştü. Tüm her şeyi beğendim ve instagrama koymadan çıktım.

Sonra fotoğrafa geri döndüm. Bir kendime baktım bir onlara baktım. Sonra arkadan çirkin çıkmam için uğraşan ışığa baktım. Sonra bilgisayardaki açık tarla ilanına baktım. Dalmışım. Sonra telefonu aldım ve bu yazıyı yazmaya başladım.

Gerçekten analar neler doğuruyor sözünün karşılığı bunlar. Suratımı beğeniyorum. Ama öyle kalıyor. Sonra böyle uçuyor. Bir ara başımda örtü olmayan halim aklıma geliyor. Onun daha çirkin olması modumu yere çekiyor.

Kombinimi beğeniyorum ama öyle kalıyor. Hiçbir halta yaramıyor. Bende iyi olan tek şey galiba boyum. 175-174 öyle bir şey. Aslında onu da beğenmiyorum. Ne var yani 177 falan olsam?

Kendimde o kadar kusur bulmaya alışmışım ki her yerden kusur çıkmasına sinir oluyorum. Onlar bu kadar güzelken ben neden bu kadar garibim? Tanıdıklarım beni beğeniyor bende kendimi beğeniyorum. Ama sonra bu beğeni uçuyor.

Karanlık dipsiz kuyuya geri dönüyorum. Bu sefer nasıl bir düşünce beni karşılayacak? Beni karşılasın istemiyorum, bu dipsiz kuyuya girmeden bir gün geçiremez miyim bende?

Karanlık dipsiz kuyumdan bahsetmeyeceğim. Çünkü ben bile ondan korkuyorum. O kişi korkunç. Ben değilim. Yoksa o ben miyim?

Bunu karanlık çukurumdan yazıyorum. Çıkınca buradaki hiçbir şeye katılmayacağım. Bunu biliyorum ama yine de yazıyorum, hep yaptığım gibi. Kelimelerin beni terk etmediği anları seviyorum. O zaman bu dipsiz kuyu biraz daha çekilebilir oluyor.

Kafamı dağıtmalıyım. Yazıyı uzatmak istesemde uzatmamalıyım. Deli değilim delirmek de istemem.

[yazarindefterinden]

Kırık ayna; Karalama #32

Üstümde pembe kısa saten elbisemle dönerek dans ediyordum. Sarı saçlarım yüzüme ve vücuduma çarpıyor bense pek umursamıyordum. Arkada Blackpinkten bir şarkı çalıyordu. Bağırarak söylemeye başladım.

“우리 엄만 매일 내게 말했어 언제나 남자 조심하라고

사랑은 마치 불장난 같아서 다치니까, hey”

Telaffuzum berbat olsa da keyfim yerinde olduğundan umursamadım. Makyaj masasının önüne geldim, sandalyeyi çektim. Oturdum ve ürünlerimi çıkardım. Elimdeki ürünlerle makyaj yaparken şarkıya eşlik etmeye devam ediyordum. Elim arada çarpsa da aynaya bir şey olmuyor bende pek dikkat etme gereği duymuyordum. Kapatıcıyı sürerken elim yine aynaya çarptı. Ayna parçalanmıştı. Masadan doğrulup aynaya baktım. Kırık parçalar arasında yüzümü görebiliyordum. Elime bir kırık parçayı aldım.

Oldukça ilginç bir şekilde kırılmıştı. Bense öylece durdum. Aynadaki kızla bakıştım. Bu kırık ayna parçası aklıma eski anıları getirdiği için yerine bırakmak üzere eğildim. Tam bırakırken elim kesildi. Ağzımdan kısık sesli bir inleme döküldü. Yaraya baktım. Biraz derin bir kesikti.

Çekmeceden yara bandı aldım, plastikleri kenara koydum. İşaret parmağıma tam tırnağımın yakınına yapıştırdım. Ellerimde biraz çirkin dursana neşemi geri topladım. Dans ederek masanın başına oturdum. Rujumu sürmeye döndüm. Gözlerim istemsiz aynaya kayıyor olsa da özellikle bakmamaya çalıştım. Aklıma o anların gelmesini gecemi ağlayarak bitirmek istemiyordum.

En sonunda ayağa kalktım. Aynayı gözümün önünden kaldırıp her şeyi yine tarihe gömmek istemiştim. Ayağa kalktım. Çöp kutusunu alıp aynanın yanına gittim. Aynaya eğildim. Bir parçayı elime aldım. Aynayı elime alışımla gözlerim doldu.

~

“Anne baba ne olur çıkın. Allahım sen onları kurtar. Onlar senin günahsız kulların. Yapma bunları onlara. Hayır Allahım nolur Yarabbim”

Yerdeki soğuk kaldırım taşına oturmuş deli gibi ağlayıp bağırarak eve bakıyordum. Evden yangın dumanları rüzgarla uçuşuyordu, evin rengi siyaha dönmüştü. Etraftakiler dışında evden bir ses gelmiyordu. İtfaiye içeri girmiş olsada onların ailemi kurtarma ihtimalinin çok düşük olduğunu söylüyorlardı.

“Bırakın beni onlar ölecekse bende öleceğim”

Yangına koşmaya başladım. Geberip gitsemde onların ölümüyle baş başa kalmasam diye içimden geçiriyordum. Ben koşarken biri kolumdan çekti. Ağlamaktan gözlerim görmediği için dengemi kaybettim. Belimdeki bir el beni yere düşmekten kurtarıp kendine çekti. Sonra sarıldı. Kim olduğunu bilmiyordum. Ama deli gibi ağlamaya başladım. Kim olduğunun önemi kalmamıştı. Yalnızca deli gibi ağlamak kalmıştı. Hayattan soyutlanmıştım resmen.

Evin içinden gelen bir çığlık beni kendime getirdi. Uzaklaşmaya ve tekrar evin içine dalmaya karar verdim. O kişinin ellerinin gevşediği bir anda koşarak ondan kurtuldum. Arkamdan geliyor, bana sesleniyordu.

Cama yaklaşınca kapı aramak aklıma gelmedi, cama sıçradım. camı kırarak geçtim. Yangın alevleri içinde kalmıştım. Koşarak odaları gezmeye başladım. Kardeşimi yangın alevleri içinde buldum. Ağlıyor ve sesini duyurmak için bağırıyordu. Beni fark etti.

“A-abla”

Direk alevlerin içine atlayıp ona koştum. Tam arkama bir yanan tahta düştü. Kardeşimi kucakladım. Koşmaya başladım. Tavandaki tahtalar düşüyordu yanarak. Ayağım kırılmış bir tahta parçasına takıldı. Yere düştüm. Kardeşimi yangın olmayan kısma fırlattım.

“Atla”

Kardeşim şokla bana baktı. Korkuyla bağırdı.

“Sen ne olacaksın abla. Alsa olmaz”

ayağımı kurtarmaya çalışırken bağırdım.

“Gerizekalı ölmek mi istiyorsun. ATLA dedim sana. En fazla bacağını kırarsın, o da ölümden iyidir”

Kardeşim korkuyla baktı. Sonra camdan atladı. Dışarıda çığlıklar ve koşuşturma sesleri yükseldi. Ben ayağımı kurtarmaya çalışırken tam önüme yanan bir tahta düştü. Bir yandan ağlayıp bir yandan da ayağımı tahtadan çıkarmaya çalıştım.

“Hay ebesini …, çıksana artık. Ölmek istemiyorum çık”

Ayağımı çıkarmaya çalıştım. Resmen aşağı kata girmişti. Söverek çıkarmaya çalıştım. Tam o anda biri karşıma çıktı. Kim olduğunu bilmiyordum. Yangınların arasından geçip beni kucakladı. Eve girmemi engelleyen adamla aynı kokusu vardı, o bile olabilirdi. Beni çekti ama ayağım çıkmadı. Resmen bağırdım

“Ne olur beni kurtar. Lütfen”

Adam o kadar sert çekti ki ayağım tahtayı parçalayıp geçti. Acısa da bu boğucu dumandan iyiydi. Beni kucakladı. Koşmaya başladı. Her yer yanmıştı. O kadar çok duman vardı ki etrafı dahi göremiyordum.

Gözüme ışıltılı bir şey çarptı. Gözlerimi zorlukla açıp ona baktığımda o ışıktılı şey zamanında kardeşimin aynaları kırıp yaptığı tabloydu.

Benim gözlerimi almış olsada önüme döndüm. En sonunda camdan fırlayarak kurtulduk. İkimizde serin toprağa yattık. Hızlıca nefes alıyor, oksijeni sanki ilk kez kullanıyorduk. Kardeşim beni görünce koşarak yanıma geldi. Bana sarıldı. Ağlamaya başladık.

İtfaiyeciler iki tane sarı bir şeyle örtülmüş insan çıkardılar. Korkuyla kilitlendim. İtfaiyeciler bize döndü. Bizde onlara baktık. Resmen olduğum yerde acıdan iki büklüm olmuştuk.

“Aileniz. Biz girene kadar”

Kardeşimle aynı anda bağırarak sus dedik. Ailemizin yanına çöktük. Ağlayarak sarı örtüye sarıldım. Tüm mahalleli ağlıyordu. Bense hıçkırarak ağlıyordum. Kardeşim donmuştu. Ağlayamıyordu.

O adam yine yanıma geldi. Bana sarıldı. Bende ona sarıldım. Hüngür hüngür ağlamaya devam ettim. Hıçkırarak

“Allah suçsuz iki bedeni yanına aldı görüyor musun?”

(BU KAPAK FİKRİ NASIL OLMUŞ CANLARIM, YORUMLARDA BANA SÖYLEYEBİLİR MİSİNİZ?)

[yazarindefterinden]

Onca hatadan sonra çıkıp gelsen karşıma ben yine seni affetmiş olurdum

[yazarindefterinden]

Bazen yazı yazmaktan tamamen vazgeçesim şu blogları da kapatasım geliyor

[yazarindefterinden]

Bir yandan dükkanda çalışırken bir yandan da kuzenimle kitap okuyorum.

[yazarindefterinden]

Rüyamda yılan gördüm. Düşmanlara sahte arkadaşlara ve kötü bir olaya işaret ediyormuş. Sabah dalga geçtik. Şuan ise ellerim falan titriyor. Vücuduma kene yapıştı. Kene olduğunu bilmeden çekerek zorlukla çıkardım. Sonra da (yüksek ihtimalle) kene olduğunu öğrendim.

[yazarindefterinden]

3 kadın 3 erkek; Karalama #31 (bölüm 1)

“Ne demek öldürüleceğiz? Siz benimle dalga mı geçiyorsunuz?”

Korkuyla etrafı süzdüm. Karşımdakiler günlerdir çalıştığım insanlardı. Bana şaka yapıyor olmalılardı. Başka bir açıklaması olamazdı. Düşüncelerde boğulmamaya çalıştım. O anda Gelirken benimle olan neşeli halim aklıma geldi. İstemsiz o anları tekrardan başa sardım

~

Beraber çalışacağımız kadınlarla arabanın kasasına binmiştik. Kasanın zeminine halı benzeri ince bir kumaş parçası serdim. Altımdaki şalvarı hafifçe toplattırarak en köşeye kuruldum. Diğer iki kadın da aynı şekilde oturdular. Güneş yüzüme vurduğu için şapkayı çıkarıp kafama taktım. Başörtüm olsa da pek işe yaramıyordu şapka nispeten daha iyiydi. Kadınlara döndüm, Bu kadınlardan biri açık uzun siyah saçlı bir gençti. Yaşını tahmin edememiştim ama genç olduğuna emindim. Oldukça güzel bir kızdı. Yanımdaki diğer kadın ise benden biraz daha yaşlı olduğunu tahmin ettiğim başörtülü biriydi. Oldukça sempatik ve fazlasıyla konuşkandı. Üçümüzde iş için buraya gelmiştik. Tarlada çalışmak zor bir şey olsa da maaş bol keseden verilmişti.

Önümüzdeki erkeklerden birini tanıyordum. Diğer ikisini ise hiç bilmiyordum. Tanımadıklarımdan bir tanesi galiba tarlasında çalışacağımız çifti iyi tanıyordu. Üç erkek öne oturdular. Üçü de yapılı olunca zar zor oturdular. Biraz zor olsa da kapıyı kapatmayı başarmışlardı. Bizse konuşmaya dalmıştık. Tarla biraz uzak olsa da sohbet çok sarmış bu sayede rahatça gelebilmiştik.

Araba durduğunda istemsiz bir tarlaya döndüm. Yaklaşık 50 dönümlük bir tarlaydı, Oldukça büyüktü. İlerde minik bir ev vardı. Öğle yemeği yapmak ve yemek için olduğunu varsaymıştım. Arabadan inince tarlaya ilerledim. İşi veren çiftin erken gelmeyeceğini söylemişlerdi. Kadınlara döndüm.

“Öğle arası hangimiz yemek yapacak?”

Kadınlardan genç olan öne çıktı.

“Bence değişerek yapabiliriz. Hem yemek yükü bir kişide olmaz hemde hepimiz eşit çalışmış oluruz”

Herkes onayladı, erkekler suya bakmaya biz kadınlarda tarla malzemelerini alıp çapalamaya gittik.

Saatler boyunca çapaladıktan sonra genç olan kız yemek yapmaya gitti. Bizde diğer arkadaşla yani ismini anca öğrendiğim safiyeyle oturmuş konuşuyorduk.

“Geçenlerde bir haberde gördüm. Bir tane katil çıkmış. Böyle tarla işçilerini falan öldürüyormuş. Emeğiyle çalışan insanlara garezi var heralde”

Gülerek ona Takıldım.

“Kız ilahi. İnandın mı o habere cidden. Yoktur öyle bir şey. Ben haberi görmedim bile.”

Sohbet sarıp giderken erkeklerden biri gelip yemeğin hazır olduğunu söyleyince bizde ekinleri ezmeden yürümeye başladık. Ekinler oldukça güzel duruyordu. Genel olarak her ekin vardı. Ben özellikle mısırları ve dolmalık biber kısmına bayılmıştım. Lezzetli görünüyordu.

En sonunda eve girdik. Yemek sofrasını da hazırlamış olduğu için direk oturduk. İsminin yasemin olduğunu öğrendiğim kız Yemekleri koymuştu. Bayıla bayıla yemeye başladık. Ben bir yandan da yasemine yaptığı yemeği övüyordum. Erkekler tarlada borulardan birini konuşuyorlardı. Bizde başka sohbetlere daldık.

Ben bulaşıkları yıkamaya kalmışken diğerleri tekrar çalışmak üzere döndüler. Bulaşıkları yıkarken aklıma sürekli o katil düşüncesi geliyordu. İstemsiz düşünüyordum. Ya bize de gelirse ne yaparız diye. Sonra güldüm.

“İlahi safiye aklıma soktun ya şu saçmalığı.”

İşime geri döndüm. Bulaşıkları yıkamayı bitirince bunlar susamıştır diye düşünerek dolapta bulduğum meyve suyunu kucakladım. Altı tane kağıt bardak aldım. Evden çıkıp bizimkilerin yanına doğru yürümeye başladım. Meyve suyunu dolabın bir köşesinden çıkardığım için bu sıcak işlememişti. Beni soğutuyordu resmen, sıcakta çok iyi geliyordu. Bizimkiler bana ters olacak şekilde ağacın oraya geçmişlerdi. Beni görmemiş olduklarını düşündüm. Bense yürümeye devam ettim. Onlarda konuşuyor ve dinleniyor gibi bir halleri vardı.

Ben yürürken arkamda hafif bir odun çıtırtısı duydum. Korkuyla hızlıca arkama döndüm. O hızdan dolayı elimdeki kâğıt bardaklar yere düşmüştü. Koşarak geçen bir siluet görmüştüm. Tam geniş bir ağacın oraya gitmişti. O kadar çok korkmuştum ki bardakları o ağaçla olan göz temasımı kesmeden aldım. Arkamı dönemiyordum. Safiyenin dedikleri beni çok korkutmuştu. Aklımda hala o konuşma geçiyordu.

Arkamı döndüm zorlukla. Koşarak bizimkilerin yanına gittim. Onlar beni nefes nefese görünce şaşırdılar. Safiye takıldı.

“Ayol ne bu acele. Isınmaz hemen korkma.”

Herkes güldü. Bense gülemedim. Onlara döndüm.

“Ağacın oraya koşan birini gördüm.”

Herkes yine güldü. Erkeklerden -isminden emin olmadığım- Muhammet konuşmaya başladı.

“Her yer tarla görmüyor musun? O tarladan o tarlaya koşarak geçiş yapmıştır. Korkma. İlerde dere var. Gidiyorlar oraya, ben hep gördüm.”

Biraz olsun rahatlamıştım ama hala oldukça tedirgindim. Bir şey söylemeden yanlarına oturdum. İçecekleri doldurmaya başladım. Herkes ilk bardağı resmen tekliyordu. Bense yavaş yavaş içiyordum. Aklım hala o koşan siluette kalmıştı. Diğerlerinin de içeceklerini dolduruyordum. İçerken arada benimle dalga geçiyorlar arada normal sohbet ediyorlardı.

“Bir problem olmaz korkma. Bak günün sonunda benim dediğim gibi çıkacak.”

“Ya çıkmazsa?”

“Çıkar çıkar korkma. Bembeyaz olmuşsun korkudan.”

Kafamla onayladım. Hala oldukça korku doluydum ama Belli etmek istememiştim. Diyorlarsa doğrudur değil mi? Ölmezdik değil mi?

[yazarindefterinden]

İki farklı insan; Karalama #30

(UYARI: YAZI HİÇ İÇİME SİNMEDİ, LÜTFEN BAŞKA YAZILARIMA DA ŞANS VERİN. BU YAZIDAN KARAR VERMEYİN, Teşekkürler)

“Git artık daha fazlası yok.”

Gözlerim dolu ona baktım. Konuşabilecek mecalim kalmamıştı. Öylece gözlerine baktım. Elimden hiçbir şey gelmemişti. Ellerimin titrediğini bile zar zor fark ettim. Yavaşça kıpırdatıp arkama sakladım. Bir yandan da dediklerine odaklanmaya çalışıyordum.

“Neden gitmiyorsun? Gitsene. Al reddediyorum seni. Seni sevmiyorum. Seni sevmeyeceğim”

Gerçekten neden gitmiyordum. O titreyen ellerimde neden suratına tokadı yapıştırmıyordum? Ya da neden arkamı dönüp onu hiç görmemek üzere gitmiyordum? Neden yalnızca gözlerinin içine bakıp öylece duruyordum. Beni istemeyen birinin karşısında neden dikiliyordum. Kendi ağzıyla söylemişti işte. Beni sevmiyordu. Bir yılımı kendi ellerimle çöpe atmıştım.

“Neden öylece gözlerime bakıyorsun? Aşık olduğunu anladım merak etme.”

Öylece ona baktım. O masmavi gözlerinde kayboldum. O gözlerin içinde onu ararken kendimi buldum. Onu aramaya devam ettim ama bulamadım. Şimdi de o gözlere bakıyordum. Bu sefer onu bulmuş kendimi ise kaybetmiştim. Aslında onu bulduğum falan yoktu. Elimdekiyle yetinememiştim, o da beni terk etmişti. Öylece gözlerine baktım. Ben onun denizinde boğuldum o ise toprağa sıradan diyerek bakmadı. Bağırarak ona sövmek istiyordum. Oysa kalbim onun kalbini kırmayı reddediyordu.

“Neden?”

Çocuk sorumla şaşırdı. Resmen öylece kilitlenmişti. Öylece bana baktı. Bense hala ona bakıyordum. Hiçbir şey değişmemiş ama çok şey değişmişti.

“Bana neden o gözlerle baktın?”

Gözlerimi kapattım. Ona bakmak istemedim. Bakamadım. Gözlerimi açtım. Hala gözlerime bakıyordu. Onu toprağımda yaşatmak isterken gömmüş gibiydim. Nasıl ne ara yapmıştım bunu? Yalnızca baktım.

“Nasıl baktım ki?”

“Aşık gibi”

Arkamı döndüm. Ayaklarım gitmesede zorla ilerledim. Robotik parçalarım an itibariyle bozulmuştu. Beynim uyuşmuştu. Düşünemiyordum. Ağlayamıyordum. Elimden hiçbir şey gelmiyordu, bu kadar olmamalıydı. En azından ağlayabilmeliydim. Belki işe yarardı. Ağlamak geçirmez miydi kırgınlığı? Yoksa beni mi kandırmışlardı?

Okuldan çıkıp banka çöktüm. Nedense eve gidesim kalmamıştı. Kalbim ağrıyordu sanki. Kalp nasıl ağrırdı ki? Ben ne anlardım kalpten. Kalbimin ağrıdığını da nereden çıkarmıştım. Ağrıyamazdı. Ağrısa da ben anlamazdım. Yoksa anlar mıydım? Bilmiyordum.

Öylece otururken bankın yanına biri çöktü. Dönüp bakamadım, yerden başımı kaldıramadım. Dik duramıyordum artık. Her üzüldüğümde dir duruşum bozulur, kambur durmakta üstüme kimseyi tanımazdım. Yine aynı şekilde duruyor olmalıydım. Özgüveni parçalanmış bir kız…

“Aptal bir korkağım”

Yine o tanıdık sesi duyunca istemsiz gülümsedim. Ona dönmeye mecalim kalmamış olabilirdi ama o ses kalbime çiçekleri açtırmaya yetmişti. Yeterdi.

Gerçekten aptal bir korkaktı. Ne kadar korkak olduğunu yine ve yine görmüştüm. Ama akıllanmamış üzerine üzerine gitmiştim. Elimde hiçbir şey kalmayana kadar.

“Özür dilerim. Aptal bir insanım. Beni sevdiğini hep biliyordum. Ama korkağım işte. Gelemedim. Gelmeliydim. Herkes sana bakar bense çekingenliğimle olduğum yerde kriz geçirirdim. Elimden bir şey gelmezdi ki. Aslında gelirdi ama korkaktım.”

“Korkaklık maskesine sığınmayı ne zaman bırakacaksın acaba?”

“İsteyerek yapmıyorum ki”

“İsteyerek veya istemeyerek yapman fark etmiyor. Yapman fark ediyor.”

Etraf sessizliğe gömüldü, Ya da ben gömülmüştüm. Kırıldığımda kalp kırardım, yine aynı şeyi yapıyordum. Pişman olacağımı bile bile yapıyordum. Her an her saniye yapıyordum. Yapmamalıydım ama yapıyordum.

“Söylediğim her şey yalandı. Gözlerim sana yalan söyleyememiş”

Ona baktım. Dilim tutulmuştu. O ise göz teması kurunca istemsizce gülümsedi. Yine öylece ona bakmaya başlamıştım. Bambaşka duygularla/ bambaşka hislerle.

“Gözlerim yalan söylemeyi öğrenemedi. Senin gibi dikkatli bir insandan kaçacağını ummuştum. İçten içe kaçmayacağını bilsemde.”

Ruhum benden ayrılmıştı. Gidip ona sarılmış hüngür hüngür ağlıyordu. Bense hala aynı yerde ona bakıyordum.

“Seni seviyorum. Yıllardır. Sen olmasan dünyada hiçbir şeyin bir anlamı olmayacakmış, bundan çok eminim. Şu oturduğumuz bankın içtiğim suyun bile”

İstemsiz gülümsedim. Gözlerimin içinin güldüğüne emindim ama görmek imkansızdı.

Neşem yerine gelmişti. Doğruldum, Kalktım. Onu kaldırdım. Konuşarak yürümeye daldık. Sanki hiçbir şey olmamış gibi sanki az önce kalbimi parçalamamış gibi her şeyi unutup hayata geri döndüm. Bu kız ne kadar aptaldı. Bir kere kalbi kıran bir daha kırmaz mıydı?

Emin olduğum tek şey ise Hayatımın baştan sona değişmesiydi, bundan oldukça emindim. En iyi değişim olmaya hak kazanabilirdi. Ama yüksek ihtimalle başaramazdı.

[yazarindefterinden]

Neden hiçbir şeyi başaramıyorum ben

[yazarindefterinden]

Bu gün arkadaşımla durağın orada yere çökmüş konuşurken bir dayı bize yaklaştı. Yanımızdaki çeşmeye su içmeye gelmişti. Kendisiyle sohbet etme fırsatımız oldu. Kendisi Alzheimer hastasıymış. Bizden büyük kızı varmış. (Üniversite okuyormuş kız) ama adam bölümü bilmiyormuş. Çeşmeyi temizledi.(ona kirli gelmiş) sonra bize veda ederek gitti.

Hayatımı şöyle aydınlatan anları çok seviyorum🫶🏻

[yazarindefterinden]

Karne mi?; Karalama #29

Banka çökmüş, elimdende hiçbir şey gelmemiş bir halde oturuyordum. Kendimi yok edesim vardı. Ben bu iğrenç karneyi hangi hakla nasıl götürecektim. Karnenin belgesine bakınca bile hüngür hüngür ağlayasım geliyordu. Gün geceden beri ağlamaktan beter olmuştum. Ben bunu insanlara nasıl gösterecektim. Nasıl yapacaktım? Aklım almıyordu.

Altı saat çalıştığım bir sınavdan nasıl 60 alabilmiştim? O kadar mı aptaldım yani. Aptal olduğumu biliyordum ama bu kadar yüzüme vurulacağını düşünmemiştim. Her şeyi takır takır sayarken sınavda ne olmuştu? Ya gece kimya kitabını doldurmaya çalışıp sözlümde o düşük notları hak etmiş miydim? Eğer bana 65-70 vereceğini bilseydim yine de bütün gece o kitabı doldurur muydum? Özenle dersini dinlediğim hoca bana 60-65 vermeyi nasıl hak bulmuştu. Notlarım 60’larda diye çabalamamış gibi mi duruyordum? Gecelerce/saatlerce sınavlara çalışıp bu düşük notları bu korkunç hali hak etmiş miydim ben yani?

Teşekkür belgesi… bu liseye geçene kadar hiç almadığım belge. İlk dönem taktir+onur belgesi almıştım oysa. O kızla banka çökmüş başarısız bir aptal oluşunu sindirmeye çalışan aynı kız mıydı?

Biri suratıma bakarak aptalsın aptal diye bağırsın istiyordum. Beni aşağılasın gerekirse yerin dibine gireyim istiyordum. Bu rezilliği anca o zaman çekebilirdim Belkide.

“Bir genç kız banka çökmüş ağlıyor, elinde karne. Dünyada başka dert mi kalmamış da teşekkür belgesine ağlıyor? Bazıları teşekkür için çabalıyor. Bu cahilde teşekkür aldım diye ağlıyor”

Sadece karneme ağladığımı sanmaları komikti. Sanki onları görmemişim gibi kıkırdayarak konuşuyorlardı. Oysa kendileri kocalarının eline bakan koca karılardı. Yanlarındaki adamlar da yalakalık yaparak para kazanan aptallar.

Sadece karne için bu kadar ağlanır mıydı? Ben karneye ağlamıyordum ki ben o masada geçen saatlere, bana destek oldukları halde başarısızlık götüreceğim aileme ağlıyordum. Herkes başarılı olabilirken benimse yerimde sayıp durmama ağlıyordum. Dersleri dinlememe ağlıyordum. Geleceğime/geçmişime ağlıyordum. Söz verdiğim o minik kıza ağlıyordum. Tek sorun karne olabilir miydi gerçekten?

“Cahil değilim abla. Ben teşekkür belgesine ağlamıyorum. Ama size anlatmaya kalksam yine anlamazsınız. Boşuna uğraşmaya gerek yok.”

Kadının yüzü gerildi. Yanındaki onu dürtükleyip güldü. Adamlar ilerde bambaşka bir şeyle uğraştıkları için fark etmemişlerdi bile.

“Bana bak terbiyesiz. Sen bana ne mana etmeye çalışıyorsun be”

Acıyla gülümsedim. Bakışlarımı ona çevirmeye gerek bile görmedim.

“Terbiyesiz? Bir iki lafımdan beni terbiyesiz mi ilan ettin gerçekten? Peki sen bilirsin.”

Zorlukla yerimden kalktım. Kadına bakmadan yanından geçtim. Rastgele sokaklarda yürüyordum. Sanki gelecekten kaçmaya çalışıyordum. Oysa hiçbir şey olmuyordu. zaman hızla akıp gidiyor, beni de rızam olmadan korkunç sona sürüklüyordu. Ailemin karneye bakması, yüzlerindeki hayal kırıklığı. “Olsun kızım, seneye halledersin” lafları. Azarlayıp kızsalar bu kadar acıtmazdı. Yapamayacağımı hep biliyordum sanki. İçim bir hoş olmuş yanlışlıkla çöp kutusunun önüne dikilmiştim.

Çöp kutusuna baktım. Sarı, … belediyesinin çöp kutusuna. Ellerimin titrediğini zorlukla fark ettim. Ellerim karnemi çöpe atıp kurtulmak istiyordu. Panik ve stresten midem bulanıyor, başım ağrıyordu. Her yerime sancılar giriyordu. Elimi karneye atmış önüme açmıştım. Çevresine örnek davranışlar, derslerde gayret ve üstün çaba. Gözlerim doldu. Karneyi buruşturdum. Tam atmak üzereydim ki kendimi dizginledim. zorlukla cebime sıkıştırdım.

Yürümeye geri döndüm. Kendi notlarıma baktım biraz. O kadar başarısızdım ki sayısalcı olamamıştım. Sayısalcı olmayıp ne olacaktım? Sayısal dışında çok seçeneğim kalmış mıydı? Zorlasam olur muydu? Kim bulmuştu bu dersleri? Neden ben sanki o alanda profesör olacakmışım gibi her bilgiyi öğrenmek zorundaydım? Neden sevdiğim dersleri seçip düzgün bir şeyler yapamıyordum? Neden sayısal? Neden Neden Neden?

Keşke kafama vursalardı da sayısalcı olsaydım. Anam babam sayısalcı olsaydı da bende sayısalcı doğabilseydim. Keşke zevk için matematik çözebilseydim. Keşke ben, ben olmasaydım.

Yürürken bacaklarımın ağrısına dayanamadım. Kaldırıma oturdum. Bacaklarımı azıcık uzattım. Düşünmek istemediğim halde düşünüp duruyordum. Kafam susmuyor, bu lanet filmi tekrar tekrar oynatıyordu. Sanki bana bir ağ bağlanmışta ondan kurtulmaya çalışır gibiydim, tek sorun ağı bana yapıştırmış olmalarıydı. Ne kadar çırpınsamda çıkmazdı. Çıkarmayı başarabilirsem de bana zarar verecekti.

Nerden nereye gelmiştim. Bir sınav hatta bir karne beni bu kadar kaygıya/zorluğa nasıl sürükleyebilirdi? Psikolojim bozuk muydu? Ah bir de delirmiş olamazdım değil mi? Bunu yapmamış olmayı diledim. Ben otururken insanlar gelip geçiyor, dik dik beni süzüyorlardı. Bense süzülmek istemiyordum artık. Zorlukla ayağa kalktım. Eve doğru(karanlığa doğru) yürümeye başladım.

Eve nasıl geldiğimi anlamamıştım. Zorlukla anahtarı çevirdim, evden içeri girdim. Ailem kardeşimin karnesine bakmakla meşguldü. Klasik teşekkür almıştı. Annem ona gülüyordu. Babamsa evde yoktu. Annemin yanına gittim. Mırıldandım.

“Göstermeye gerek var mı?”

Gözlerim dolmuş, kendimden nefret etmiştim.

“Hayır kızım. Bir dahakine yaparsın ben inanıyorum sana. Hem yaz geldi yazın çalışırsın. Biliyorum ben seni. Pırlanta gibi kızsın”

Sözlerim boğazıma tıkanmıştı. Sanki biri eline ip almış boğazıma geçirmişti. Annem konuşmaya başladığında ipi hızlıca boğazıma geçirmiş sıkmıştı. O boğazıma yapışmış ipi sıkıca bağlamıştı. Acıyla kavrulayım diye açmayıp öylece acı çekmemi izlemişti. Ah annem, ben senin bu harika iyi niyetini hak etmiyordum ki. Pırlanta gibi kızmışım. Ah keşke öyle olsaydım. Ben en fazla kaldırımdaki üstüne basılıp geçilen bitki olurdum anne

…

(Gerçek hayattan uyarlanmıştır)

[yazarindefterinden]

Ben yazarla tanışmak istiyorum

Sanaldan hiç kimseyle tanışmıyorum.