Bir ölmeyegörün...
O zaman, her şey, kargaşanın ortasındayken bile, ölümcül bir kesinlikle birbirini izlemeye başlar. Başlangıçtan beri olanlar, kargaşanın ta kendisiydi; solungaçlarla içinde soluduğum, beni sarmalayan bir sıvıydı. Hiç batmayan, donuk bir ayın parıldadığı alt yüzeyde her şey düzgün ve artağandı; üstündeyse uyumsuzluk vardı, kargaşa vardı. Baktığım her şeyde, zıtlığı uyuşmazlığı, gerçekle gerçekdışı arasında da karşıtlığı ve çelişkiyi hemen yakaladım. Ben, bana en büyük düşmandım.
Canımı en çok sıkan da, insanların ilk görüşte beni genellikle iyi, sevecen ve gönlü zengin biri olarak görmeleriydi. Belki bu nitelikler bende vardı; ama var idiyse nedeni yalnızca ilgisizliğimdi. Özenmeden arınmış olduğumdan, iyi, eliaçık ve bunun gibi şeyler olabiliyordum.Tutsağı olmadığım şeylerden biri de özenmeydi. Hiç kimseye, hiçbir kimseye özenmedim. Tersine, her şeye ve herkese karşı tek duyduğum acımaktı.
Başından beri, hiçbir şeyi çok fazla istememeye eğittim kendimi. Başından beri, yanlış bir biçimde bağımsızdım. Bir tek kaprislerimin buyurduğunca yapmak ve vermek özgürlüğünü yaşayabilmek için, kimseyi gereksinmedim. Bir buyruk ya da istek karşısında geriliyordum. İşte, bağımsızlığım böylesi bir biçime bürünmüştü. Kısacası, ta başından beri çürüktüm. Sanki annem beni zehirle beslemiş, sütten çok erken kesilmeme karşın zehir bedenime şırıngalanmıştı. Annem beni sütten kestiği zaman bile tümüyle ilgisiz gibiydim; böyle durumlarda bir çocuk başkaldırır ya da başkaldırır gibi yapar. Oysa, benim umurumda bile olmadı. Daha kundak içindeyken bile, filozoftum ben. İlke olarak, yaşama karşıydım. Ne ilkesi? Boşunalık ilkesi. Çevremde ki herkes çabalayıp duruyordu, Ben kişisel olarak hiçbir zaman çabalamadım. Bir çaba içinde görünüyorsam, bu, birisini hoşnut etmek içindi; aslında umurumda bile değildi.
Sonraları, büyüdüğümde, beni dölyatağından çıkarmak için nasıl perişan olduklarını öğrendim. bunu yapmış olmak da bana son derece doğal geliyor. Neden rahatımı bozaydım? Sunulan her şeyin cabadan olduğu o kuytu, sıcak yeri bırakıp gitmek niyeydi? İlk anımsadıklarım, soğuk, oluklarda ki karla buz, pencere çevresindeki don, mutfağın terli duvarlarındaki ürpertiydi. Neden insanlar, yanlışlıkla alıp bir yerden getirilmişçesine, içinde yaşadıkları ılıman kuşaklarda garip iklimler yaşarlar? Çünkü insanlar doğuştan korkak, doğuştan miskin, doğuştan budala...
Çevremde ki insanlar tümüyle budalalardı. Ortada ne kadar yanlış düşünce varsa, onların ürünüydü. Bunlar arasında, doğruluk, temizlik türünden doktrinler vardı. Bunaltacak kadar temizdiler. Ama içleri kokuşmuştu. Bir kez bile olsun ruhun derinliklerine giden kapıyı açmamışlardı. Bir kez olsun, karanlığa körlemesine dalmayı düşlememişlerdi. Yemekten sonra tabak çanaklar o an yıkanıp dolaba konurdu. Okunması bitince gazete düzgün biçimde katlanır bir rafa yerleştirilirdi. Yıkandıktan sonra giysiler ütülenir, katlanır ve dolaplara kaldrılırdı. Her şey yarın içindi, ama yarın hiçbir zaman gelmedi. Şimdi ki an yalnızca bir köprüydü, üzerinde bugün de ağlamayı sürdürdükleri bir köprü. Hiçbir budala da bu köprüyü havaya uçurmayı getirmiyor aklına...
Tüm kızgınlığım içinde, çoğu kez onlara kahretmek için nedenler ararım. Ama en iyisi kendime kahretmek olmalı. Çünkü birçok bakımdan ben de onlar gibiyim. Uzun bir süre onların etkisinden kurtulduğumu sandım. Ne var ki zaman geçtikçe, onlardan daha iyi olmak bir yana, daha da beter olduğumu gördüm. Çünkü olan biteni onların hiçbir zaman göremeyeceği bir durulukta görebilmeme karşın, yaşamımı değiştirmekte güçsüz kaldım. Dönüp de yaşamıma bir baktığımda bana öyle geliyor ki, yaptığım her şey, kendi istencimin değil de ötekilerin baskılarının ürünü sanki.
Çoğu kez öteki insanlar benim bir maceraperest olduğumu düşünür. Böylesine gerçekdışı bir şey daha olamaz. Yaşadıklarım hep rastlantısal, başıma gelmiş, girişilmekten çok içine girmiş bulunulmuş şeylerdi. En ufak bir macera duygusu olmayan ama yine de yeryüzünü elden geçirip altını üstüne getiren, oraya buraya anılar, yıkıntılar bırakan o kendini beğenmiş, o palavracı insanlardan geliyordum. Yerlerinde duramayan, rahatsız ruhlardı, ama maceraperest olamadılar. Şu anı yaşamayı beceremeyen, acılı ruhlar. Bende dahil, yüzkarası budalalar. Çünkü var olan tek bir serüven vardır. O da, insanın kendine, özüne doğru yaptığı yolculuktur ve bunda, ne zamanın, ne uzayın, ne de olguların bir anlamı kalır.
Kötü toprağın kötü ürünüydüm. Ben, bozulması mümkün bir şeyse, benim yazdığım "kendim", uzun süre önce yok olmuş olmalıydı. Bağlanacağım bir şeye doğru elimi uzattım ve elim boş kaldı. Yine de, yakalamak ve bağlanmak için elimi uzatıp da havada kaldığımda, aramadığım bir şey çıktı karşıma...
"Kendim".
discoholicmusic
pixelskylines
gummygunk
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
