“yirmidört yaşındayım ve saksıda bir çiçeğe adını vermenin seni seviyorum demek olduğunu biliyorum. babam ellidokuz yaşında seni seviyorum demenin kadınlara özel saç dökülmelerine karşı şampuan almakla aynı şey olduğunu düşünüyor. dedem seksen yaşında seni seviyorum diyemediği için uyurken yorganın bir ucuyla yatağa koyduğu telefonun ekranından sevdiği kadının üstünü örtüyor. hepimizin anladığı bir şey var, söyleyemediği, duyuramadığı, çok geç kaldığı. doksan metrekare bir evde neler öğreniyorum, üstelik konuşmadan. bir kadını uykusundan uyandığı gibi yatağına oturmuş ağlaya ağlaya bayram şekeri yerken görüp bunu kimseye anlatamadan. bazı hikayeler uzun değil taştır diyemeden. kimse sormuyor çünkü. boğazın ağrıyorsa pastil, miden bulanıyorsa nane limon, üşüdüysen hırka diyorlar. sevgi deyince hepimiz susuyoruz. birimiz sağ cama birimiz yola dönüyoruz. bilip sustuklarımı art arda dizsem sana yürürdüm diyorum, bu da içimden. birine anlatmam gerekiyordu ki kendimi buldum, ağzımı açıp kelimeleri yuttum, böyle söyleme demişlerdi, sonra bir süre saksıda çiçekle konuştum, deli misin demişlerdi, hep bir şey demişlerdi ama ben ne cevap vermiştim, bir gün bir masada otururken fark ettiğim gibi, geçmişe dair her şeyi eksiksiz hatırlarken kendimi hep unutuyorum. yolu biliyorum ama gidişte miyim dönüşte mi mesela. bir adamın elini sıkmıştım ama öfke miydi izi kalsın mı. bunun gibi. kimse kendine ne yaptın sen böyle dememişti o yüzden kendime ne yaptım ben böyle demiştim. solucan gibi kıvrılıp durduğum yatak, su yeşili duvarlar, beş kırkbeş değil altıya çeyrek var. seni seviyorum değil çiçek ekmek. saçlarını taramak. bugün de gelmedin herhalde bugün de beni özlemedin, olsun yarın gelirsin, olmadı ben gelirim demek. doksan metrekare. buradan oraya. neyse.”
gamechangershow
izzy806
