Neredeyse 8 ay olucak. 8 aydır ne uyuduğum şey uyku, ne yediğim şeyler yemek, ne de şu ciğerlerime dolan nefes. Sırtımı yasladığım dağı çekip aldılar, söktüler yerinden. Vurdum sırt üstü yere, düştüm, kanadım, kırıldım. Ha ölüyorum sandım, her gün yaşadım. Kimi zaman gözümden bi damla yaş akıtamadım, dedim taş kesti yüreğim. Kimi zaman gözyaşlarımı durduramadım, orada, burada, insanların arasında, yalnızken ya da kalabalıkta usul usul aktı gözyaşlarım. Kimi zaman bağırıp çağırıp, yaktım yıktım her yeri, avazım çıktığı kadar bağırdım bağırdım ağladım. Her seferinde büyük bi boşluk kaldı elimde. Özlemin tarifini bulamadım. Özlemi dindirecek bi şey bulamadım. Sırt üstü düştüm yere. Yapıştım kaldım, kalkamadım. Ben yüreğimi bırakıp bi köşeye gitmek istedim, acım kalsın ben gideyim istedim. Hiçbir yere gidemedim.
















