shark vs the universe
Monterey Bay Aquarium
PR's Tumblrdome
bliss lane
Keni
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
Sweet Seals For You, Always
🪼
Today's Document
todays bird
tannertan36
noise dept.
d e v o n
🩵 avery cochrane 🩵
Lint Roller? I Barely Know Her
ellievsbear
RMH
Discoholic 🪩
@theartofmadeline
❣ Chile in a Photography ❣
seen from United Kingdom
seen from United States
seen from China
seen from Vietnam
seen from Uzbekistan
seen from Brazil
seen from Germany
seen from Japan
seen from United Kingdom
seen from Malaysia
seen from Bangladesh
seen from United Kingdom
seen from United States
seen from United States
seen from Saudi Arabia
seen from Germany
seen from Brazil
seen from Colombia
seen from Germany
seen from Japan
@zawszebadzs0ba
A może tak naprawdę nie jesteś leniwa, tylko notorycznie zmęczona fizycznie i psychicznie?
A może tak dużo myśli krąży w Twojej głowie cały dzień, że nie masz potem siły na nic innego?
Być może nie pozwalasz sobie na odpoczynek, bo ,,najpierw musisz cos jeszcze zrobić"
Nie dziw się, że brak Ci motywacji i chęci, gdy Twój układ nerwowy jest ciągle rozregulowany.
Zacznij od niego. Zwolnij. Weź głęboki oddech. Odpocznij.
I przestań dążyć do czegokolwiek na chwilę. Po prostu bądź.
Rola ratowniczki była ze mną przez wiele lat. Robiłam na etat w WOPR, GOPR, pogotowiu ratunkowym, straży pożarnej, straży miejskiej i słonecznym patrolu. Za każdym razem, gdy biegłam mu na pomoc, robiłam to w slow motion, a w tle grała muzyka filmowa. Dobiegałam i ze łzami w oczach wykonywałam resuscytację dramatyczno-emocjonalną. Rzucałam się do wody i płynęłam wpław do utraty tchu, by wyciągnąć go na brzeg. Wyruszałam nocami w najwyższe góry, gdy zagubił się na szlaku i sprowadzałam bezpiecznie do schroniska przez zaspy śniegu. Wchodziłam w największy ogień, wynosząc go stamtąd na rękach i udawałam, że nie wiem, że sam go rozpalił. Byłam jego bohaterką. Oddaną ratowniczką, która ryzykowała własnym życiem, by wyciągnąć swą miłość z opresji. Spełniałam się w tym. Och, jak się spełniałam. Mojego mężczyznę skrzywdził cały świat i miał tylko mnie. Na mojego mężczyznę spadły największe cierpienia i nikt nie rozumiał tego poza mną. Byłam tylko ja i tylko ja mogłam ulżyć jego bólom. Tylko ja mogłam stać się jego ukojeniem, poprzez bycie na każde skinienie, ocieranie łez lnianą chusteczką i uważne wysłuchiwanie wszystkiego, co leżało mu na sercu. Czy czułam, że mam do czynienia z syndromem ofiary? Długi czas nie. Długi czas byłam absolutnie pewna, że uwziął się na niego cały świat i nie rozumiałam dlaczego, skoro był tak cudownym człowiekiem. Uwzięła się na niego matka, ojciec i rodzeństwo. Uwzięły się wszystkie byłe dziewczyny i najlepsi kumple. Uwziął się pies, szef i pani ze spożywczego. Wszyscy chcieli zrobić mu na złość. Wszyscy chcieli sprawić, by cierpiał. Dopiero po czasie zaczęło docierać do mnie, że odchodzili od niego, ponieważ był skupionym na sobie egoistą i nie widział niczego poza własnym cierpieniem. Dopiero po czasie zaczęłam zauważać, że w tych wszystkich historiach nigdy nie wspominał o jakichkolwiek swoich błędach. Będę miesiącami oddawać mu wszystko, nie dostając nawet małej cząstki w zamian i zastanawiać się, dlaczego nie zasługuję na nią, skoro tak bardzo się staram. Miesiącami będę nadwyrężać swoje własne możliwości, marząc o tym, że dostanę za to doceniona. Będę tak bywać i przybywać na zawołanie nie zważając na pory i okoliczności, a docierająca do mnie powoli prawda otwierać mi będzie oczy żyletką. Nic nie mogłam zrobić, ponieważ nie chciał zmian. Nic nie mogłam zrobić, ponieważ nie był zainteresowany niczym, prócz obwiniania całego świata o wszystkie niepowodzenia. Nic nie mogłam zrobić, ponieważ nie pomożesz komuś, kto nie chce przestać być ofiarą.
- Marta Kostrzyńska
Próbuj, ale pamiętaj, że może się okazać, że nigdy tam nie dotrzesz. Może się okazać, że nigdy do tej stacji nie dojedziesz i będziesz przez to myśleć, że ci nie wyszło, a to nie tak. Najprawdopodobniej zawsze coś będzie nie tak. Najprawdopodobniej zawsze coś będzie cię gryzło, smuciło, męczyło, frustrowało lub bolało. To nie tak, że to się kiedyś kończy. To nie tak, że docierasz do jakiejś magicznej granicy pracy nad sobą, na której terapeuta ściska z uśmiechem twoją dłoń, wręczając ci oficjalnie certyfikat zdrowia umysłowego, a ty od tej chwili czujesz się już tylko dobrze. Rozwój nie odbywa się po linii prostej i na początku będzie to mylące, ale nie poddawaj się. Jeśli przez trzy dni będziesz się trzymać, a czwartego się podłamiesz - nie oznacza to, że nic nie zrobiłaś. Jeśli przez trzydzieści dni uda ci się czegoś nie robić, a trzydziestego pierwszego się potkniesz - nie oznacza to, że wróciłaś do punktu wyjścia. Jeśli przez kilka miesięcy w końcu nie będziesz się z czymś zmagać, a potem ten problem znów do ciebie na jakiś czas wróci - nie oznacza to, że nie wykonałaś ważnej pracy. Progres nigdy nie będzie prostą, wzrastającą linią. To zawsze będzie sinusoida. Jeśli przez trzy dni będziesz się trzymać, a czwartego się podłamiesz - daj sobie prawo, by poczuć się gorzej, odpocznij przez noc i wróć do walki, jak tylko poczujesz się lepiej. Jeśli przez trzydzieści dni uda ci się czegoś nie robić, a trzydziestego pierwszego się potkniesz - podziękuj sobie, ponieważ jeszcze jakiś czas temu przerastał cię jeden, a dziś zdolna jesteś aż do trzydziestu. No widzisz? Brawo! Jeśli przez kilka miesięcy w końcu nie będziesz się z czymś zmagać, a potem ten problem znów do ciebie wróci - pamiętaj, że nie wrócił tu na zawsze. Wiesz już dobrze, że potrafisz przez kilka miesięcy, więc spokojnie. Będziesz mogła znów, jak tylko odzyskasz siłę. Nie oczekuj, że twój rozwój będzie miarowym i systematycznym wspinaniem się po linearnej górze. Nie oczekuj, że nie zdarzą się po drodze gorsze dni. Nie oczekuj, że wszystkie twoje złe doświadczenia po prostu rozpłyną się w powietrzu. Masz prawo cierpieć z powodu rzeczy, które zdarzyły się dawno temu. Masz prawo miewać gorsze dni z powodu wydarzeń, z którymi zwykle już całkiem dobrze sobie radzisz. Masz prawo nie udawać, że nie bolało, nawet jeśli na co dzień już aż tak cię to nie dotyka. Masz prawo być smutna i zła jeszcze długo po tym, jak zostałaś zraniona. Walcz. Walcz, rozwijaj się i pracuj na sobą, ale, proszę, nie zapomnij się przytulić, gdy zdarzy ci się gorszy dzień. Nie zapomnij, że silna jesteś nie tylko, gdy stoisz twardo na nogach, ale także wtedy, gdy kulisz się pod kocem. Nie zapomnij, że silna jesteś nie tylko pełna radości, ale także wtedy, gdy płaczesz. Pamiętaj, że nie poradzisz sobie z emocjami, jeśli ich do siebie nie dopuścisz. Nie uciszysz swojej złości, jeśli najpierw nie dowiesz się, jak bardzo jesteś wściekła i nie pokonasz smutku, jeśli najpierw nie pozwolisz sobie poczuć, jak ogromnie jest ci żal. W pełni świadoma swoich emocji, wyruszysz w drogę do magicznej stacji i jeszcze długo nie zdasz sobie sprawy z tego, że dotarłaś do niej, gdy oficjalnie pozwoliłaś sobie być człowiekiem.
- Marta Kostrzyńska
Byłam tym przerażona i dotychczas chyba nie zdawałam sobie z tego aż tak bardzo sprawy. Chciałam czuć się w końcu zwyczajnie dobrze. Chciałam w końcu być emocjonalnie prosta i prostolinijna, taka bez drugiego i trzeciego dna. Chciałam w końcu w tym wszystkim nie grzebać. Nie drążyć. Nie zadawać trudnych pytań i nie obudowywać w górnolotne metafory. Chciałam w sobie tego wszystkiego tak nie kumulować. Chciałam przestać stawiać w końcu przeszłości ołtarze. Chciałam patrzeć na nią bez namaszczenia i grającej w tle orkiestry symfonicznej. Chciałam ją w końcu odłożyć i pójść. Chciałam, by wtopiła się wreszcie w otoczenie i zlała z codziennością. Trzęsłam się jak szczeniak, gdy widziałam jego wzrok wlepiony we mnie z dystansu. Chciałam, żeby odważył się chwycić mnie za ręce, doskonale wiedząc, że trzasnę go po tych łapach jak pięciolatka i ucieknę. Bałam się znów przyzwyczaić. Bałam się tego, że znów waham się, czy to w ogóle możliwe. To się nigdy nie odbywało za darmo. Żaden prezent do zakupów, żadne punkty na nagrody, żadne 2+1 gratis. Każde odnowienie tej subskrypcji bardzo dużo kosztowało - i najgorsze, że za każdym razem płaciło się za to wszystko w ciemno. Zbliżeniowo, tak, bez potwierdzenia, nie, dziękuję, nie trzeba, do widzenia. Znali mnie tutaj. Znali zarówno moją podeskcytowaną, jak i zrezygnowaną minę. Widzieli, jak zostawiam u nich wszystkie oszczędności i jak, ze łzami w oczach, proszę o ostatnie przyznanie kredytu, bo tym razem to na pewno ostatni raz. Człowiek wolał nie liczyć, który raz tu wraca. Przy okienku wisiała siatka centylowa samotności, która miała pomóc petentom w wyborze najbardziej korzystnej opcji - oczywiście wszystko w zależności od poziomu zaangażowania oraz stanu wiary i nadziei. Po trzydziestce dorzucali też pakiet badań ze względu na zwiększone ryzyko zawału. Proponowali najlepszy plan - płatność w ratach lub gotówką z góry. Uśmiechnięty doradca lustrował cię od góry do dołu, oceniając twoją emocjonalną zdolność finansową, a następnie wręczał potwierdzenie i życzył, by tym razem była to subskrypcja dożywotnia. Odchodziłam od okienka i od pewnego momentu nawet już nie udawałam. Niektórzy rzucali nawet ironiczne "Do zobaczenia!". Ze szczerą nadzieją przychodziło tu niewielu i najczęściej od razu było widać po nich, że są nowi. Czekając w kolejce, dla zabicia czasu, obstawiało się, czy to ich pierwszy, czy drugi raz. Czasami zdarzał się też trzeci. Od czwartego uznawało się, że mamy do czynienia z masochistą. Ci przychodzili połamani i poobijani, prezentując w okienku orzeczenie o niepełnosprawności. Wydawało mi się, że nie mają już na twarzy żadnych emocji. Oni załatwiali tu sprawy najszybciej. Nowicjuszom za to proponowano na start szeroki pakiet ubezpieczeń - przyjazd karetki, przeszczep organów, transport zwłok z zagranicy. W pakiecie premium znaleźć można było nawet prywatny ośrodek leczenia uzależnień. Lepiej było się zabezpieczyć. Przecież pytanie nie brzmiało, czy będzie boleć. Pytanie brzmiało: jak bardzo i czy było warto to wszystko znieść.
Marta Kostrzyńska
polskie-zdania.pl
Usiedli razem na ławce w półmroku. We wspólnej ciszy wlepili wzrok w otchłań przed nimi.
- Ciekawe, gdzie jest koniec. - kiwnął głową, wskazując przed siebie.
- Myślę, że jest zdolna do nieskończoności.
- A ty jesteś zdolna do nieskończoności?
- Jest szansa, że w głupocie.
Zaśmiał się.
- I w miłości. ... Ta, tam też.
- I jest komu... dać taką nieskończoną miłość?
- Jest, ale nie każdy gotów jest przyjąć taki prezent zapakowany w pudełko z kokardą i spiralną wstążką. To duża odpowiedzialność i nie każdy chce brać ją sobie na barki. No bo co zrobisz z tym, że ktoś chce cię kochać? Przerażające. Najgorsze, jak ktoś dopuści cię do siebie na tyle blisko, że czujesz, że chce tego od ciebie, a potem spuszcza wzrok i mówi, że nie może. A ty stoisz przed tym człowiekiem jak ostatnia pała. Przecież, kurwa, chciałeś. No nie zwariowałam - tak czy nie? Najczęściej nie dostajesz wtedy sensownej odpowiedzi.
- Prawda. Sam takiego daru kiedyś nie wziąłem. No i nie dałem też sensownej odpowiedzi. Czuję natomiast, że to ja stałem jak idiota, nie ona. Patrzyłem na nią, wiesz, i wszystko mówiło mi, że chciałbym przyjąć to, co próbowała mi dać, a jednak poddałem się i do dziś kotłuję to w głowie nocami. Nie wiem, czy to była miłość, może nie, ale ta dziewczyna miała w sobie tyle dobra i troski. Wiedziałem, że miałbym ciszę, spokój, stabilność... No i nigdy nie byłoby mi zimno... Nie mam żadnych wątpliwości, że ona myśli o mnie źle, a ja nigdy nie będę miał możliwości wyjaśnić jej, że to nie tak i że naprawdę marzyłem o tym wszystkim, ale wiedziałem, że nie dam z siebie nawet połowy. Co więcej, wiem doskonale, że ona nie chciała nawet tej połowy, ale ja nie byłbym w stanie z tym żyć, wiesz? To nie jest okej dawać ludziom siebie tak po prostu. To nie jest w porządku dawać się drenować z ciepła, empatii i zaangażowania, nie oczekując niczego w zamian. Ona na to nie zasługiwała. Nie mogłem tak po prostu stać i brać, rozumiesz? Nie od niej.
- Trudno jest mi to zrozumieć, bo sama tak kiedyś stałam. Stałam ze łzami w oczach, z rękami pełnymi miłości, trzęsącym się ciałem i głosem, a on po prostu wstał i wyszedł. Pomyślałam wtedy, że moja miłość nie ma wartości, a następnie całą sobą to poczułam. Pozbycie się tego uczucia zajęło mi wiele, wiele lat...
- Wrócił kiedyś?
- Wracał nie raz, jednak nigdy nie odważył się stanąć na tyle blisko, by tego wszystkiego dotknąć. Twierdził, że chciał, ale...
- Bo chciał.
- Racjonalnie... Racjonalnie wiem. Jednak nie potrafię pojąć, jak można tak po prostu zrezygnować z czegoś, o czym marzysz. Jeśli ja o czymś marzę, to o to walczę. Pracuję, żeby to mieć. Pracuję nad sobą i pracuję nad tym, czego się boję. Uczę się tego, czego nie potrafię. Robię, działam. No walczę o to, do cholery....
- Nie każdy ma odwagę, Mała. Tysiące ludzi nie mają odwagi sięgnąć po to, czego pragną.
- A ty? Ty już ją masz?
- Nadal nie wiem, czy to już. Nie wiem, czy zrobiłem wystarczająco. Czuję, że byłbym w stanie być bardziej dla niej obecny, ale nadal sam sobie nie daję takiego spokoju, jak potrzebuję, więc - powiedz mi - jak miałbym dać go jej?
- A może to nie w tym rzecz, by być na 100%? Przecież to się zmienia. Przecież ja, ty się zmieniamy... Przecież na tym polega zaufanie, bliskość i obecność. Jednego dnia dajemy oboje po połowie. Drugiego ja potrzebuję odetchnąć, więc daję 30 i wtedy ty uzupełniasz moją pustkę swoim 70. Trzeciego dnia zaś ty się kulisz, więc to ja przychodzę i otaczam cię swoim 100, byś kolejnego dnia znów podzielił się ze mną swoim 40, 60, 80... Jestem zmęczona tym, że tak usilnie staramy się udawać, że nie jesteśmy ludzcy. Że nie mamy dołów, że nie miewamy humorów i że nie zdarzają się nam momenty, w których nic nie wiadomo. Być, czuć, dawać. Może uczyć się trzeba nie perfekcji, tylko dopuszczania do siebie drugiego człowieka? Może uczyć się trzeba przyjmowania ciepła, zamiast strugać z siebie rzeźbę z marmuru, do jasnej cholery?
- Żeby to było takie proste, Mała. Żeby to było, kurwa, takie proste...
Marta Kostrzyńska
polskie-zdania.pl
Przychodzi moment, w którym przestajesz udawać, że ludzie są inni, niż chciałeś wierzyć, że są. Nie są. Nawet jeśli ty widzisz w nich potencjał, to nadal jest to tylko wizja tego, co ty zrobiłbyś na ich miejscu, a nie to, do czego faktycznie są zdolni. Przez lata opłaczesz przynajmniej kilka takich zmarnowanych potencjałów. Będzie ci trudno przyjąć fakt, że istnieją ludzie, którzy wcale nie chcą się zmieniać. Będzie ci trudno przyjąć fakt, że nie każdy chce poświęcać się nieustannemu rozwojowi. Najprawdopodobniej włożysz w tych ludzi masy energii. Będziesz siedzieć z nimi po nocach, analizować dostępne opcje i walczyć mieczem z ich własnymi demonami. Będą dziękować, że jesteś. Będą mówić, że nie czuli dotychczas takiego wsparcia. Będziesz siadać wykończona na fotelu i uśmiechać się na myśl, że ktoś dziś dzięki tobie poczuł się lepiej. Że ktoś dziś dzięki tobie zaczął zmierzać w dobrym kierunku. Z oddali obserwować będziesz jednak potrzaskane plany i marzenia. Będziesz widzieć, jak ktoś na twoich oczach porzuca wszystko, co razem wypracowaliście. Będziesz stać zamrożona. Smutna. Przecież nie zmusisz człowieka do rewolucji. Nie zmusisz go do tego, by stał się lepszą wersją siebie. Zdarzy się, że te wybory będą oznaczać koniec waszej relacji i do końca życia nie zrozumiesz, jak można z taką łatwością porzucić tak doskonale opracowany plan. "Przecież był do tego zdolny, przecież poradziłby sobie.". Pewnie tak, ale nie chciał i gorzka chwila to ta, w której to w końcu zaakceptujesz. Przyjdzie jednak taki moment, w którym zamiast złości poczujesz zmęczenie. Zmęczenie już nie ich historiami, a swoją własną. Zrozumiesz, że to nie twoją rolą było nieść ich przez życie. Zaczniesz zauważać subtelne sygnały: kto naprawdę bierze odpowiedzialność za swoje decyzje, a kto tylko ogrzewa się w cieple twojej nieskończonej wiary. Kto traktuje twoją obecność jak impuls do działania, a kto jak wygodną poduszkę bezpieczeństwa. Przestaniesz obrażać się na rzeczywistość jak dziecko. Bo widzisz, widzenie w kimś potencjału to piękna cecha, ale potencjał to nie obietnica. Potencjał to zaledwie możliwość, a możliwość bez decyzji i pracy pozostaje wyłącznie fantazją. Z czasem nauczysz się inwestować energię tam, gdzie dostrzeżesz nie tylko talent, ale i wysiłek. Nie tylko deklaracje, ale i konsekwencje. Odpowiedzialność. Stabilność. Przestaniesz ratować, a zaczniesz wybierać. Przestaniesz być project managerem czyjegoś rozwoju. Będziesz świadoma, że nie raz dawałaś z siebie zbyt dużo. Pomyślisz: "Co z tego, kiedy po prostu lubię być bezinteresownie dla drugiego człowieka?". Kiedy po prostu posiadasz w sobie tak gigantyczne pokłady ciepła, że dosłownie nie masz co z nimi zrobić. Czy zawsze opłaca się tak o kogoś walczyć? Pewnie nie. Pewnie dla niektórych nie będzie opłacało się absolutnie nic i z tym także będziesz się liczyć. I choć czasami boleśnie zderzysz się z rzeczywistością, nigdy nie żałuj tego, co od siebie dałaś. Wielu zadeklaruje chęć wspinaczki, ale tylko najsilniejsi i gotowi na prawdę o sobie, faktycznie zjawią się u podnóża góry na spotkanie z tobą. Nie każdy zdolny jest do rewolucji. Nie każdy ma odwagę wyjść poza wygodną narrację o sobie. W pewnym momencie zrozumiesz, że twoja energia i zaangażowanie są naprawdę cennym zasobem i najlepsze, co możesz z nimi zrobić, to oferować ją ludziom, których nie musisz ciągnąć przez życie jak ciężka, spalinowa lokomotywa. Będą w życiu momenty, w których to ty osłabniesz i sama staniesz się wagonem. Wtedy podziękujesz sobie, że wybrałaś człowieka pełnego odwagi i gotowego na zmiany. Wtedy podziękujesz sobie, że wybrałaś człowieka, który nie jest dla ciebie tylko wtedy, gdy sam tego potrzebuje. Wtedy podziękujesz sobie, że wybrałaś człowieka, który potrafi być lokomotywą także dla ciebie.
Marta Kostrzyńska
polskie-zdania.pl
Kiedy porzucasz swoje poprzednie życie, najczęściej nie jesteś przygotowany na to, jak wiele chwil zwątpienia i pustki spotka cię po drodze. Przecież chciałeś tej zmiany, więc od teraz będzie już tylko lepiej, prawda? Najpierw rozsypie się cała twoja tożsamość. Nie będziesz wiedział, kim jesteś bez tamtych ludzi i miejsc. Kim jesteś bez tamtej miłości. Kim jesteś, jeśli zniknęło wszystko, do czego byłeś przypisany. Kim jesteś, jeśli zresetowała się cała twoja definicja.
Choć pragnąłeś zmiany, czujesz się, jakbyś utracił siebie bezpowrotnie. Jest nieswojo. Nie u siebie. Masz świadomość swojego istnienia, jednak nie czujesz się obecny. W zupełnie losowych momentach dopada cię melancholia za tym, co minęło, a wspomnienia zaczynają robić się mgliste. Czy to wszystko naprawdę się wydarzyło? Czy naprawdę byłeś w tych miejscach i z tymi ludźmi?
I choć tamto wszystko dawno przestało być twoje, uświadamiasz sobie, że w obecnej rzeczywistości także nie dostrzegasz niczego, co mogłoby się takie stać. Twoje.
"Skąd mam to wiedzieć?" – pytasz, wyrzucając frustrację w eter. Myślisz sobie, że wtedy czułeś się nieszczęśliwy, ale przynajmniej byłeś jakiś. Określony. Zdefiniowany. Walczyłeś zażarcie o bardzo konkretne prawdy i doskonale wiedziałeś, za co oddałbyś swoje życie.
A teraz stoisz. Jesteś nijaki. Bezbarwny. Bez ikry i polotu. Jednostajny i godny pożałowania. Mdły, niedoprawiony kurczak na rozgotowanym ryżu. Nie wiesz, za co niby miałbyś tak zaciekle się szarpać. I nawet nie chce ci się już za nic umierać.
Na podłodze rozsypujesz przedmioty, które nazbierałeś w tobołek przez ostatnie miesiące: zużyte kredyty zaufania o niewielkiej pojemności, odbite bilety w jedną stronę, komplement od typa z tramwaju nr 11, kapsel po piwie, wyschnięty mlecz z tamtego spaceru i przeterminowany już program pobliskiego teatru (chciałeś pójść - nie poszedłeś).
Ze zbitki losowych przedmiotów próbujesz ulepić się na nowo. Twoja zupełnie nowa forma, na którą świat nie jest gotowy! Zabawa nudzi ci się tak szybko, jak czterolatkowi. Twój człowiek to jednak nie tak plastelinowy ludzik, jak myślałeś. Po krótkiej inspekcji cały wydajesz się sobie sztywny i absolutnie niereformowalny. Nigdy nie chciałeś taki być. Przykro ci.
Patrzysz w lustro i zastanawiasz się, jak to się stało, że przed chwilą jeszcze zależało ci za bardzo i trzy razy w tygodniu urywałeś sobie głowę dla wyższych idei, a teraz jakby nie zależało ci wcale i sam nie wiesz, czy to w ogóle na miejscu, by nazywać to wszystko rozwojem.
"Dlaczego jestem taki przerażony, skoro czułem, że robię dobrze?"
Może znowu czegoś nie widzisz? Może znowu wydawało ci się, że w końcu wiesz, co robisz, a skończyło się jak zawsze? Może znowu odrzuciłeś własną propozycję stania się lepszym człowiekiem? Może zmieniasz się tylko pozornie, a „twoje ja”, rozbite na tysiące nieregularnych części, nieustannie krąży wokół tych samych schematów?
Mówią ci, że są z ciebie dumni, a ty chciałbyś w końcu czuć się dumny sam z siebie. Chciałbyś się lubić. Doceniać. Myśleć o sobie choć trochę przytulniej. Wymierzać się wzdłuż i wszerz swoją, a nie cudzą miarą.
"Kim jestem?" – pytasz, lecz katalog dostępnych postaci nie oferuje niczego, co mogłoby choć wskazać kierunek. Wszędzie widzisz tylko skrajności i zastanawiasz się, czy to, do cholery, w ogóle możliwe, by spotkać się ze sobą gdzieś po środku. Żeby postawić granicę, ale nie zamknąć się na ludzi. Żeby gospodarować rozsądnie swoimi zasobami i nie być w tym wszystkim egoistą. Żeby empatia stała się mądrym źródłem energii, a nie powodem ciągłego wyczerpania. Żeby być w stanie kochać, ale już nigdy nie stracić siebie po drodze.
Bierzesz głęboki wdech i nie wiesz jeszcze, że przed tobą praktyczny kurs czekania. Przed tobą ciężka praca nad akceptacją niepewności. Przed tobą godzenie się z myślą, że na niektóre sensy trzeba dłużej poczekać.
Ruszaj w tę drogę. Ruszaj, a po drodze sam stań się dla siebie eksperymentem. Bo jeśli dostępnych jest tak wiele tras, to nie możesz przecież zgubić drogi. Bo jeśli nic nie wydaje się właściwe, to nie możesz przecież popełnić błędu.
Marta Kostrzyńska
polskie-zdania.pl
Ja siebie sama skazywałam na te wszystkie akrobacje, wiesz? Wydawało mi się, że moje gorsze dni sprawią, że przestanę mieć w jego oczach jakąkolwiek wartość. Problem leżał we mnie samej i w tym, że to ja sobie tę wartość zabierałam. Jako dziecko publicznie popłakałam się raz. Wstyd, który mnie wtedy pożarł żywcem pamiętam do dziś. Obiecałam sobie, że już nikt nie zobaczy mnie w takim stanie. I nie zobaczył. Latami. Będę zawsze pomalowana, wyprasowana, pokolorowana i przebrana w najlepszy nastrój, jaki tylko sobie skroję. Będę tą od linijki. Tą idącą zawsze środkiem korytarza. Zarażającą uśmiechem i dobrą energią. Tą zawsze na czas. Tą zawsze w punkt. Tą, która zawsze jest ponad i bardziej.
"Nie widać po tobie, że źle się czujesz, ale... ty po prostu już tak masz, prawda? Ty po prostu jesteś takim człowiekiem."
Wstydziłam się tego, że nie zawsze jestem silna. Latami. Naprawdę. Takim kobietom jak ja to nie przystoi. Takim kobietom jak ja nie drga twarz, a łzy spływają spod ciemnych okularów wprost na szpilki. Nie masz pojęcia, ile razy tak szłam. Mam swoje ulubione kawałki, które grają mi wtedy w tle jak na zamówienie. Nie zobaczysz mnie przynoszącej gdziekolwiek swoje kłopoty. Nie zobaczysz mnie potykającej się i proszącej kogokolwiek o pomoc. Jestem stworzona do wystarczania sobie samej. Jestem stworzona do funkcjonowania ponad stan i swoje możliwości. Jestem stworzona do osiągania szczytów w samotności. Wiedz, że to komplement, jeśli wpuszczę Cię w swoje gorsze dni. Wiedz, że rzadko pokazuję komukolwiek, że bywam inna niż perfekcyjna. Od dawna już sama z siebie w tym temacie kpię, ale według siebie samej - muszę. Według siebie samej - muszę zawsze robić wszystko, by błyszczeć. Nie muszę, prawda? Nie muszę. Mogę uginać się pod naporem tego wszystkiego, co kocham, tego, o co się martwię, tego, za czym tęsknię i tego, na co nie mam wpływu. Mogę uginać się pod naporem tego wszystkiego, co dla mnie tak bardzo ważne i tego, co tak bardzo uwielbiam w tym pełnym kontrastów świecie. Zaprosiłabym Cię do siebie, ale trochę się boję. Nie wiem, czy spodobałoby Ci się to, co zobaczyłbyś we mnie po zdjęciu tych wszystkich perfekcyjnych barw i ciemnych okularów. Oczy, które czasami się boją. Twarz, która czasami szarzeje pod naporem codzienności. Kobieta rakieta, która kuli się w swoim człowieczeństwie.
Marta Kostrzyńska
polskie-zdania.pl
- Chcę. Oczywiście, że chcę. Chcę teraz wstać i wrócić z tobą do domu. Od lat nic się nie zmieniło.
- No to chodź.
- Nie rozumiesz.
Popatrzył na mnie w ciszy.
- Chcę, chcę wrócić z tobą do domu, tylko dom, o którym rozmawiamy... On nigdy nie istniał, rozumiesz? W tym domu może i spędziliśmy kilka wspaniałych miesięcy. Może siedzieliśmy obok siebie, czując wzajemne ciepło ramion i nikt nas wtedy nie gonił. Może w salonie na kanapie leżał nasz pies, a my wraz z nim wlepialiśmy leniwie wzrok w ekran telewizora niedzielnym porankiem. Może słońce wpadało nam przez żaluzje do sypialni, a my wpleceni patrzyliśmy na siebie i byłam wtedy prawie pewna, że w końcu wiem, gdzie mieszkam.
- Chciałem.
- Ale nie umiałeś.
- Chciałem.
- Potrzebowałam tylko bezpieczeń...
- Wiem o tym - przerwał mi. - Wiem. Jako jedyna nie chciałaś absolutnie nic więcej i prawdopodobnie dlatego tak bardzo nie potrafiłem ci tego dać.
- Zawsze będę widzieć w tobie dobro - powiedziałam. - Nie pozwól go sobie zabrać.
Wstałam. Wyszłam. Drzwi kawiarni trzasnęły z hukiem, a zimny wiatr rozwiał mi włosy. "Dom" - zamyśliłam się. Czułam, że to niedaleko. Czułam, że już niedługo nacisnę na klamkę, a ona nie zniknie pod najmniejszym naporem odpowiedzialności. Czułam się dobrze. Czułam spokój. I wiedziałam doskonale, że właśnie zamknęłam za sobą ostatnie drzwi, które zagradzały mi drogę.
Marta Kostrzyńska
Miała na ten temat dosyć kontrowersyjne zdanie. Tęskniła za miłością, lecz zupełnie nie za tą szaleńczą i obsesyjną, z powodu której człowiek rzuca się pod drzwi niczym Rejtan, rozrywając koszulę i wyrywając sobie żywcem serce z klatki. Nie marzyła, by ktokolwiek miał na jej punkcie obsesję. Nie marzyła o byciu bohaterką czyjegoś rozemocjonowanego snu. Nie marzyła o tym, by ktoś porzucał dla niej swoje życie i wpatrywał się w nią z obłędem w oczach. Chciała miłości spokojnej. Miłości szczerej i pełnej szacunku. Miłości pełnej wzajemnej troski i wsparcia. Miłości pełnej zrozumienia i otwartej komunikacji. Miłości pełnej śmiechu i miłości pełnej komfortowej ciszy. Chciała, by ktoś kochał ją dlatego, że zawsze może przy niej odpocząć. Chciała, by ktoś kochał ją dlatego, że może zawsze być przy niej sobą. Chciała, by ktoś kochał ją dlatego, że wie, że może mieć przy niej zarówno świetne, jak i kiepskie dni. Chciała kogoś, kto bez wahania zadzwoni do niej, gdy osiągnie sukces, ale i wtedy, gdy coś nie wyjdzie. Chciała miłości opartej na przyjaźni. Chciała patrzeć na kogoś z miłością w oczach i mówić "to mój najlepszy ziomek". Nie chciała, by ktoś udawał przed nią, że nie jest człowiekiem. Nie chciała, by ktoś udawał, że nie ma gorszych dni. Nie chciała, by ktoś udawał, że zawsze wie, co powinien zrobić. Chciała relacji opartej na byciu teamem. Chciała relacji, w której konflikty to "my vs problem", a nie "ja vs ty". Chciała relacji, w której nikt nie musi niczego udawać. Chciała być kochana dlatego, że jest prawdziwa. Chciała wspierać się w codzienności. Chciała po równo rozkładać odpowiedzialność za wspólną przyszłość. Chciała być zabierana na kolację i sama na nią zabierać. Chciała być rozpieszczana i sama rozpieszczać. Chciała być trzymaną w ramionach i sama trzymać. Chciała kogoś, kto widzieć będzie to wszystko tak samo. Chciała kogoś, kto tak samo, jak ona, wierzyć będzie, że nie ma miłości bez przyjaźni.
Marta Kostrzyńska
polskie-zdania.pl
Kreska była łatwiejsza niż uświadomienie sobie że coś jest zemną nie tak
Dlaczego nikt nam nie powiedział?
Dlaczego nikt nam nie powiedział, że dorosłość będzie tak brutalna?
Nikt nie wspomniał o tym, z czym będziemy musieli się zmierzyć.
Dla dzisiejszych nastolatków jestem zapewne dinozaurem, bo przecież 30 już niemal puka do moich drzwi. Zawsze w okresie urodzinowym robię się przesadnie sentymentalna. Patrzę na ostatnie dziesięć lat mojego życia i nie mogę uwierzyć w to, że kurwa, nikt nam nie powiedział... Nie mruknął nawet słowa o tym, jak będzie bolało nas serce, jak wiele razy się zawiedziemy, jak mamy czuć. Czym właściwie były dla nas uczucia? Czemu nie umiemy radzić sobie z relacjami międzyludzkimi? Dlaczego wypełnia nas pustka, z którą nie umiemy walczyć, bo każda próba walki kończy się fiaskiem? Dlaczego nikt nie powiedział nam o nadziei — podstępnej łajzie — która usypia naszą czujność?
Dlaczego nikt nam nie powiedział — jak być człowiekiem?
Równo dziesięć lat temu tkwiłam w ostatniej klasie liceum. Tkwiłam to dobre określenie, bo dosadnie rzecz ujmując, w dupie miałam zbliżającą się maturę, naukę i cały ten szkolny chaos. Moje myśli były skoncentrowane na skurwiałej miłości, która zawładnęła moim ciałem i umysłem do tego stopnia, że nic innego się dla mnie nie liczyło. To był czas, w którym należałam bardziej do innych osób, niż do samej siebie. Och, jakież wielkie były moje nadzieje. Na świetlaną przyszłość, na studia w Gdańsku, na wspaniałe przyjaźnie, naukę szwedzkiego i tę... Tę skurwiałą miłość.
Porzuciłeś mnie.
Wtedy tego nie rozumiałam, no bo przecież jak ktokolwiek mógł porzucić kogoś takiego, jak ja. Najwidoczniej jeszcze wiele musiałam się nauczyć.
To były czasy mojej raczkującej depresji. To były czasy, w których kitrałam jagodowe Winstony pod łóżkiem, robiłam wysokiego koka na głowie ze swoich długich, blond włosów, podkradałam tacie jego flanelowe, o wiele za duże koszule. To były czasy glanów, skórzanych kurtek i złamanych serc. To były czasy tequili chowanej za podręcznikami od matmy, której tak nienawidziłam. Melanży w ogródku Maka, biegów na ostatni, nocny autobus, który dowoził mnie pod dom rodziców. Rodziców, którzy byli zawiedzeni, bo ich zbuntowana córka znowu zionie fajkami, alkoholem i pocałunkami z obcymi facetami. To były czasy wieczorów spędzonych na Tumblr, w towarzystwie smutnych cytatów, ale to właśnie te cytaty nas wychowały. Bo jesteśmy trochę takimi dziećmi Tumblra, który nauczył nas więcej, niż nie jeden nauczyciel w szkole.
Oni skupiali się na sinusie i cosinusie, na pisaniu CV, ale żadne z nich nie powiedziało nam, co to znaczy czuć. Nikt nie przygotował nas na ciężkie momenty, w których brakowało nam tchu. Nie powiedzieli nam, że życie to nie jest bajka, a jedyne, co nas czeka to pasmo rozczarowań. Nikt nie powiedział nam, iż miłość wcale nie polega na rzyganiu tęczą, a na tym, by zaufać. Zaufać temu, że druga osoba wcale nie chce dobić naszych ledwo bijących serc. Nie wspomnieli ani słowa o tym, jacy są inni ludzie. Głupi, zagubieni, błądzący we mgle. Wszyscy mierzymy się z tymi samymi dylematami. I nosimy w duszy wielki żal o to, że nikt nam nie powiedział...
Każdej reakcji uczyłam się sama.
Każda sytuacja była dla mnie nowa. Wiele wieczorów spędziłam ze słuchawkami na uszach, w towarzystwie Halsey, The Neighbourhood, Arctic Monkeys, BMTH i Comy. Wiele papierosów musiałam wypalić, by zrozumieć, że życie jest grą, której część z nas nie wygra. Ciągniemy tę maskaradę na single playerze, zapominając o tym, że nasze problemy wcale nie są jak zombie. Naprawdę podziwiam ludzi, którzy sądzą, iż jest inaczej.
Na końcu i tak zawsze zostajemy sami, nieważne, ile musieliśmy komuś poświęcić. Nieważne, ile oni nam odebrali, zostawiając nas z pustą duszą. Oni zawsze odchodzą, bez względu na to, co obiecali, jak się zachowywali i co czuli.
Im szybciej to zrozumiecie, tym lepiej dla was.
Trochę śmieszą mnie moje własne wyobrażenia o życiu z czasów, gdy miałam te 19 lat. Kurwa, czego ja nie chciałam od życia? Gdzie te twoje wyobrażenia o byciu dziennikarką śledczą? Gdzie te twoje wyobrażenia o byciu opoką dla wykolejonych ludzi? Chciałaś być zbawcą świata, chciałaś uleczać innych, podczas gdy sama potrzebowałaś uleczenia. Gdzie te wyobrażenia o podróżach, dwójce dzieci, mieszkaniu w apartamentowcu, mężu i wielkiej miłości? Śmiechu warte.
Pamiętam tamten jesienny wieczór. Był wrzesień, a ja od kilku dni wiodłam zupełnie nowe życie w nowym mieście. Zegarek pokazywał niemal dwudziestą trzecią, a ja w towarzystwie spadających liści szłam pustą ulicą. Światło latarni raziło mnie w oczy. Czekałeś na mnie w progu swojego mieszkania z tym swoim pięknym, cwanym uśmieszkiem. Chwilę później siedziałam na blacie w twojej kuchni, a ty parzyłeś dla nas malinową herbatę. Śmiałeś się, bo nie używam cukru.
- Zoya... Czego ty właściwie chcesz od życia? - zapytałeś, podpalając mi papierosa.
Nie umiałam ci odpowiedzieć. Chyba po prostu chciałam, żeby przestało mnie boleć.
A bolało przeokrutnie.
Pchałam się w ramiona destrukcji. Myślałam, że fizyczny ból wynagrodzi mi ten psychiczny. Myślałam, iż dzięki temu w końcu poczuję, że jestem żywa i prawdziwa. Wymierzałam samej sobie karę za popełnione błędy, robiąc absurdalne rzeczy. Upijanie się, ciąg imprez i ten cholerny Tumblr. I to wszystko, psia mać, na nic. Nie da się. Nie da się wskrzesić życia z popiołu, który był pozostałością po nas samych sprzed lat. Strawił nas ogień. Zeżarł nas do cna.
Ciężko jest porzucić wrażenie o tym, że coś nas ominęło.
Czas przeleciał nam przez palce. Nasze dawne wyobrażenia się nie spełniły, a zastąpił je gorzki żal. Bo nie byliśmy wystarczający, bo nie zadbaliśmy o siebie odpowiednio, bo nie walczyliśmy o swoje, gdy była taka potrzeba. Jebane dzieci neo, które szukały ukojenia na Tumblrze, dorosły.
Gdzieś tam, głęboko, te wspomnienia są wciąż żywe. Próbowałam odnaleźć siebie w innych ludziach, ale przecież to nie oni mnie definiowali. Szkoda, że zrozumiałam to o wiele za późno.
Dzisiaj nie ma ich.
Zostałam ja.
Utkana z gorzkiej ironii, waszych kłamstw, moich strachów, złamanych obietnic, zawodów miłosnych i straconych przyjaźni.
I tak ciągnę tę maskaradę na single playerze, bo nikt nigdy mi nie powiedział, czym są uczucia i nikt mi nie powiedział o tym, że życie to pasmo rozczarowań.
https://www.instagram.com/zoyaspoetry/
,,Ci którzy odeszli wczoraj, mieli plany na dzisiejszy poranek. Ci, którzy odeszli tego ranka, mieli plany na wieczór. Nie traktuj życia jak oczywistość. Dlatego kochaj i wybaczaj. Nigdy nie wiesz kiedy jest ten ostatni raz.”
~ autor nieznany
Nieprzespane noce,
Izolowanie się od innych,
Niekontrolowane wybuchy złości,
Zaszklone oczy ….
"W cierpieniu powstają najsilniejsze dusze; pod bliznami kryją się najtwardsze charaktery".
~Khalil Gibran
Każda nasza blizna to ślad po przeszłości. Niektóre rany już się zagoiły. Na niektóre potrzeba czasu, ale są i takie, które bolą tak mocno, że nie zagoją się już nigdy.
- z pamiętnika potwora
