Zawsze będziesz tańczyć samotnie, księżniczko (część I)
Spędziłam dwa dni w towarzystwie najstarszego z naszego rodu
i najstarszego z naszego rodzeństwa, robiąc fuchy remontowe u ich klienta. A może tak naprawdę, zamiast zaciągania gładzi i malowania okiennic, potrzebowałam skonsultować się z jedną z najmądrzejszych osób, jakie znam i pobyć z daleka od social mediów. Nie wiem, dlaczego zamiast posłuchać mojego brata, to ciągle próbuję zdać się sama na siebie, a przecież serio, to jeden z najmądrzejszych ludzi, jacy w ogóle istnieją. Towarzyszył mi tak wiele razy w moich pojebanych pomysłach
i jeszcze bardziej pojebanych rozkminach i kłopotach, że już powinnam wiedzieć, iż niczego mądrzejszego nie usłyszę OD NIKOGO.
Wszyscy wiedzą, że mam za sobą jakieś setki nieudanych związków, romansów i sytuacji do tego podobnych i za każdym razem jedyne, co od niego słyszałam to: On cię nie kocha. Jedno proste zdanie. JEDNO PROSTE ZDANIE. Czasami oburzałam się na te słowa, ale im jestem starsza, tym bardziej widzę, jakie one są prawdziwe. I umiem je uzasadnić. Właściwie to nie mogę się pozbierać po tej rozmowie. Standardowo usłyszałam: On cię nie kocha. A potem zobaczył moją zatroskaną minę i dodał: Oho, widzę, że tym razem zaboli. Wymruczałam tylko coś w stylu, że jestem kretynką i pokręciłam głową. Zebrało mi się nawet na płacz. Powiedział, że w busie są chusteczki i fajki, gdybym chciała na pięć minut wyjść. Wyszłam.
Akurat zbliżała się pora śniadania, więc przyszedł do mnie, gdy siedziałam na otwartej pace busa i w sumie paliłam już drugiego papierosa. Usiadł obok mnie. Znowu poczułam się tak, jak po śmierci Ce — tylko my, dwójka geniuszy, która kompletnie nie radzi sobie
z relacjami międzyludzkimi. To znaczy, on radzi sobie o wiele lepiej, ale może ma po prostu więcej szczęścia. Albo robi to w zupełnie inny sposób niż ja. Widzisz, Zo — powiedział. - Twój największy problem polega na tym, że masz ogromne serce, tylko okazujesz je totalnie nieodpowiednim osobom. Wiem, że ogląd na świat masz ostatnio zaburzony, bo depresja, bo jesteś osłabiona, ale szczerze już mnie to martwi. - przyznał. Wyburczałam tylko coś w stylu, że sama jestem zdziwiona swoją naiwnością. Jakby ktoś wyłączył mi mózg po tej śmiesznej relacji z Hunterem. Jakbym nagle zrobiła się miękka jak ciepłe masło. I nie podoba mi się to ani, kurwa, trochę. Szczerze mówiąc, cały tydzień chodziłam podminowana, ale wczoraj i dzisiaj to jakieś apogeum mojego wkurwienia. Co ja, na litość boską, odpierdalam? Jak mogłam choć na chwilę uwierzyć w to, że ludzie są dobrzy? XDDD Przecież to jest, kurwa, jakiś absurd. Od jakiegoś czasu już czułam w kościach, że zaczyna mnie to wszystko po prostu irytować. A najbardziej na świecie jestem wkurwiona na samą siebie, że znowu dałam się nabrać. Znowu pozwoliłam sobie uwierzyć w to, że mogę być kochana. Kurwa mać, serio? Czy poprzednie siedemnaście razy nie pokazało ci dosadnie, że kurwa, miłość nie jest dla ciebie? Żeby była jasność — każdy kolejny przypadek jest o wiele brutalniejszy niż poprzedni, więc może to najwyższa pora przestać udawać, że chce się od życia tego wszystkiego, czego chce przeciętny członek otaczającej mnie społeczności. Za to właśnie nienawidzę depresji. Zawsze wmawia mi, że jestem, kurwa, jak każdy i że chcę tego samego co, kurwa, każdy.
It's not gonna happen. Never.
A pozwoliłam na to, by w ciągu ostatnich 6 miesięcy dojechała mnie moja własna łepetyna. Pozwoliłam sobie uwierzyć w coś, co brzmi jak jeden wielki absurd. Więc, do diabła, koniec z tym. Ja się nie urodziłam po to, by poniżać się w imię jakiejś skurwiałej miłości. Uczucia, które tak naprawdę nawet nie istnieje. I jak, było warto? Złamać swoje własne zasady w imię kilku uniesień? Bez jaj. Zaledwie rok temu cały świat padał mi do stóp, a dzisiaj nie umiem wstać z kolan. To znaczy... Wstaję, powolutku. Albo zacznę wstawać, taką mam nadzieję. Mam po prostu serdecznie, kurwa, dosyć ludzi, którzy wiecznie trują mi dupę jakimiś prozaicznymi rzeczami. Naprawdę, w piździe mam kolejną sukienkę, którą sobie kupisz na shein, kolejne narzekanie o twoim kochanku sprzed 2 lat, nawet twoja papuga mnie już nie obchodzi. Nie, bo od co najmniej trzech lat próbujesz mnie sprowadzić do swojego żałosnego poziomu. A ja nie będę się wzorować na ludziach, którzy nie reprezentują sobą NICZEGO, poza gównianymi wartościami, które reprezentuje dzisiaj jakieś 90% społeczeństwa. Ja naprawdę nie urodziłam się po to, by wysłuchiwać od ciebie wiecznego „a po co ci to? nie dasz sobie rady??? daj se spokój, to jest straszny pomysł?”, jakbyś na siłę chciała sprawić, bym nie ruszała z miejsca, bo nie daj boże, będzie mi lepiej w życiu niż tobie. To jest dosłownie idealny przykład osoby, którą za miesiąc wypierdolę ze swojego życia z wielkim hukiem. Już i tak za długo pozwalałam na to, by mnie truła swoim pesymizmem i zjebaną filozofią życiową. Nie myślcie, że wpadłam na to dopiero dzisiaj. Trzymam rękę na pulsie od co najmniej 2024. Palcem mnie nie robili. Przetestowałam tę znajomość setki razy i wiecie co? Każdy test był oblany. A to zasiało we mnie bardzo ciekawą rozkminę, która nie chce wyjść mi z głowy od jakichś dwóch tygodni. Serio.
Bo spójrzcie, czy to nie jest tak, że ludzie, którymi się otaczamy, na poziomie energii nie są odpowiedzialni za to, że coś nam w życiu nie wychodzi? Żebyście mnie źle nie zrozumieli, oczywiście, że odpowiadamy za swoje życia i swoje decyzje i to, co się dzieje w nich, jest finalnie naszą sprawką, ale czy czasami nie jest tak, że mamy w swoim życiu jednostki, które chyba prędzej by się udławiły, niż cieszyły z naszego sukcesu? I może właśnie te jednostki wcale nie życzą nam wszystkiego najlepszego? Może właśnie te jednostki drżą na samą myśl o tym, że nasza sytuacja życiowa mogłaby być lepsza i choć nie przyznają tego głośno, coś na poziomie energii sprawia, że faktycznie nie wiedzie nam się najlepiej, by nie odstawać od tej osoby? Weźcie sobie to rozkmińcie. Bo ja, gdy tylko sobie to rozkminiłam, nie mogę wyjść z szoku. Tak wiele wypadkowych się potwierdza w tym jednym, konkretnym przypadku, że to jest jakiś hit. A wiecie, co to oznacza? Że takie osoby wypierdala się ze swojego życia z wielkim hukiem i nawet nie ogląda się za siebie. A wierzcie mi kto jak kto, ale ja akurat potrafię komuś zamknąć drzwi przed nosem i nieważne, czy kumplujemy się dwa lata, czy piętnaście, jak w tym przypadku.
Limit znaków zaraz mi się skończy, więc za jakiś czas wrzucę wam drugą, a może i nawet trzecią część tego wpisu.
romaincrisis
theartofmadeline
origamiaround
2087
germansingergirl
areudirty
dededos