Przeszłość znowu do mnie wróciła. Co dokładniej? Stany depresyjne i nie to nie są wybuchy agresji, płaczu, to nie to. Już drugi raz w tym tygodniu czuję to cholerne uczucie, jakby obojętność, ale nie tą którą wszyscy znamy. Gdy napada mnie to uczucie mam bardzo złe myśli, zbiera mi się na płacz, cała się trzęsę i to chore przeświadczenie "Ale po co ty w ogóle żyjesz, każdy dzień wygląda tak samo, stoisz w miejscu i nie jesteś wstanie ruszyć do przodu, historia zatacza non stop ten sam zły krąg, nic nie ma znaczenia, bo i tak przeminie, zakończ to". Co jeszcze dziwniejsze zaczynam się bać sama siebie, aż mam ciarki na plecach, zimne dreszcze. Kiedyś była jedna jedyna osoba, która mogła mnie uspokoić. Przytulała mnie mocno do siebie, gładziła po włosach i mówiła, że mnie potrzebuje, że jestem najważniejsza i do końca życia będzie mnie kochać nie zważając na moje problemy psychiczne. Tylko ona była wstanie mnie przytulić i mówić słowa, które uwalniały ze mnie płacz i wszystko co złe znikało. Wycierała moje łzy i jako jedyna była wstanie dźwigać ze mną ten ciężar. Dziś jej nie ma, nie ma nikogo kto chciałby zastąpić jej miejsce. Nie chodzi tu o to by dana osoba stała się moim partnerem, wystarczy ta cholerna szczera przyjaźń. W takim razie jak sobie radzę samej z tym? Zbieram to w sobie, bo nie da się tego wyrzucić w rozmowie, tu jest potrzebna obecność i całkowita szczerość. Najbardziej przeraża mnie fakt, że te ataki przybierają na sile, zjadają mnie od środka za każdym razem, gdy się pojawiają. Boję się, że któregoś dnia dostanę na tyle silnego ataku by być wstanie wyjść z domu i gdzieś zakończyć tą męczarnie. Napiszę do wszystkich bliskich mojemu sercu osób pożegnanie i po prostu to zakończe, albo odejdę w ciszy, bez wyjaśnień
dailybridgerton
stormborns
discoholicmusic
andulkaphoto
dededos
yousharknotpass
jacobvanloon
janainaart
jbbartram-illu