organizmszkodliwy

I have a little dream I want to die

[gotohell-23]

Nie chcę być sama. Nigdy nie chciałam być sama. Kurewsko tego nienawidzę. Nienawidzę tego, że nie mam z kim porozmawiać, nienawidzę tego, że nie mam do kogo zadzwonić, nienawidzę tego, że nie mam nikogo, kto potrzyma mnie za rękę, przytuli mnie, powie mi, że wszystko będzie w porządku.

[zmija-zabojca]

bez ciebie świat wydaje sie milszy

może przez brak zgrzytów

słodkich kłamstw, bezdusznych spojrzeń,

słowa moje uciekają przed wypowiedzeniem,

nie wiruje mi w sercu krew,

jest tak pusto

ta pustota nie ciąży na mnie

z dnia na godziny i inne czasy

uważa, że świat jest milszy bez ciebie

bez protestu.

[zmija-zabojca]

nigdy nie zapomnij chwil, podczas których byłxś najszczęśliwszą wersją siebie.

to one będą ci przypominać o twojej wartości, twoich osiągnięciach, twoich przeżyciach.

to one będą odbijać się jak echo po ścianach mózgu byś na nowo otworzyłx sie na świat, a nie zamykałx, bo jakiś etap minął.

stwórz nową historie.

a nuż elementy tamtych też wrócą.

[zmija-zabojca]

ten sen choć chwilę się tlił

dziś mnie pozbawia całych sił

patrze na dym co otula mnie

ten płomień miał mnie ogrzeć w chłodny dzień

a pochłonął wszystko co dawało cień

sanah

[zmija-zabojca]

szukałam wokół miłości, chciałam czuć się kochana i chciana

po czasie zrozumiałam, że na ślepo szukałam czegoś złudnego, nie wszystkich stać na miłość.

to ja jestem miłością, którą szukałam w innych ludziach.

[callmenyxia]

"my nie potrzebujemy już lepszej technologii, lepszych telefonów. potrzebujemy więcej uczuć i zachodów słońca"

[callmenyxia]

"Im starszy jesteś, tym bardziej zdajesz sobie sprawę, że nie chcesz mieć niepotrzebnych dramatów lub wyczerpujących konfliktów. Po prostu chcesz mieć miejsce, w którym można poczuć spokój lub ludzi, którzy go generują."

[sirfrogsworth]

I'm alive.

Things are... fine.

I'm not good. I'm not bad. But things may get harder soon. Or they may be fine. I guess I will find out.

My recovery is still looking like it will take a while. At least a few months.

I can't write much. Concentration is bad. I am lonely. The house is a mess. And I'm very bored.

I really hope this works.

[zmija-zabojca]

byłeś szkodnikiem, który wyjadł ze mnie wszelkie elementy dobroci, miłości, zaufania, uczucia

tą część mnie, która miała wiecznie promieniować i otaczać ciepłem innych

zgasiłeś mnie

[zmija-zabojca]

razem z tobą odeszła część mnie

ta która potrafiła się śmiać, nie przejmować się otaczającym światem

czuła się swobodna, radosna, beztroska na wietrze

była szczęśliwa

nie ma jej

wszystko teraz jest szare

[zmija-zabojca]

zgubiłam ciebie gdzieś w słowach w wersach w ciszy w dźwiękach w szeptach w krzykach w lecie w chłodnym wietrze w deszczu w piasku w gąszczu myśli w książkach w autach w prędkości w krajobrazie

w sobie.

[zmija-zabojca]

tak bardzo chciałabym dać komuś taką samą miłość, jaką ciebie obdarzyłam.

ale nie potrafię. zabrałeś mi ją i nie potrafię się nauczyć ponownie kochać. czuję się zepsuta.

[zmija-zabojca]

mam przed sobą cały świat, a jednak ciągle wracam do momentu, gdy miałam przed sobą ciebie

[polskie-zdania]

Nie wiedziałam, co mam z nim zrobić, bo nie byłam przyzwyczajona. Nie byłam przyzwyczajona do uwagi. Nie byłam przyzwyczajona do tego, że ktoś interesuje się tym, czy jestem spokojna. Do tego, że ktoś dba, bym faktycznie taka była. Do tego, że ktoś sprawdza, czy na pewno jest, jak mówię. Do tego, że ktoś pyta, bo naprawdę chce wiedzieć... Nie byłam przyzwyczajona. Przerażało mnie to, naprawdę. Jemu jednak zależało na mnie na tyle mocno, że rozpracował mnie w moment. Nigdy nie wiedziałam, jak się w takich momentach zachować. Za każdym razem chciałam udawać, że wcale niczego nie odkrył, a wnioski, które recytował, nie mogły za żadne skarby dotyczyć mnie. Ja nie miewałam przecież gorszych momentów. Obruszałam się jak małe dziecko, a on patrzył na mnie z troską, wiedząc dobrze, że wcale sobie sama tego całego perfekcjonizmu nie wybrałam. Bałam się przed nim rozpaść. Wydawało mi się, że moje gorsze dni sprawią, że stracę w jego oczach na wartości. Wydawało mi się, że żeby być kochaną, muszę zawsze być tą spektakularną kobietą-rakietą, która w szpagacie podaje mu śniadanie. Nerwowo ścierałam z twarzy łzy, próbując je ukryć, a on brał mnie w ramiona i mówił, że najbardziej na świecie kocha we mnie właśnie to całe nieprzefiltrowane człowieczeństwo i że tak samo zachwyca się mną, jak wychodzę rano z domu na szpilkach, jak uwielbia siedzącą mnie na dywanie w jego za dużej koszulce i pożerającą łapczywie paczkę wieprzowych kabanosów, bo znowu nie poszłam w pracy na przerwę. To było absurdalne, ale naprawdę miałam poważny problem, by uwierzyć w to wszystko, co do mnie mówił. Jako dziecko publicznie popłakałam się raz. Wstyd, który wtedy poczułam sparaliżował całe moje dziecięce ciało do tego stopnia, że obiecałam sobie, że już nikt nigdy nie zobaczy mnie w takim stanie. Będę miała wtedy zaledwie 5 lat, a moich łez faktycznie latami nie zobaczy nikt. Będę zawsze pomalowana, wyprasowana, pokolorowana i przebrana w najlepszy nastrój, jaki tylko sobie skroję. Będę tą od linijki. Tą idącą zawsze środkiem korytarza. Zarażającą uśmiechem i dobrą energią. Tą zawsze na czas. Tą zawsze w punkt. Tą, która zawsze jest ponad i bardziej. Wzięłam głęboki wdech. Lata temu wydałam sama na siebie wyrok wyczerpującego perfekcjonizmu, a teraz stałam roztrzęsiona przed mężczyzną, który z uśmiechem na twarzy powtarzał mi jak krowie na rowie, że ja wcale tego wszystkiego nie muszę. Że to w ogóle nie jest tak, że takim kobietom jak ja nie przystoi mówić, że boli. Że to w ogóle nie jest tak, że takim kobietom jak ja nie wypada okazywać słabości, ronić łez i mówić, że to wszystko czasami bywa przytłaczająco trudne. Że on doskonale wie, że ja swoich kłopotów raczej nie przynoszę. Że on doskonale wie, że ja jestem stworzona do wystarczania sobie samej, funkcjonowania miesiącami ponad stan i osiągania najwyższych szczytów bez wsparcia kogokolwiek, ale, do cholery jasnej, to wcale nie jest okej. Trzymał mnie za moje okrągłe policzki i mówił, że on doskonale wie, że ja siebie nie znoszę takiej rozmemłanej i że to wspaniale, że jestem tak ambitna i tyle od siebie ciągle wymagam, ale mam sobie czasami pozwolić być małą i trochę bezbronną, bo inaczej zasadzi mi wielkiego kopa w moją jeszcze większą dupę. Parsknęłam i przewróciłam oczami. Uwielbiałam go za wiele rzeczy, ale to, że doskonale wiedział, jak rozluźnić wszystkie moje napięcia, powodowało, że nie wyobrażałam sobie mieć obok siebie kogokolwiek innego. Doskonale wiedział, co zrobić, żeby wszystkie moje paranoje przestały się drzeć jak zarzynane koty.

- Nie muszę ciągle błyszczeć, prawda?

- Nie musisz.

Uśmiechnęłam się, a on przyciągnął mnie do siebie i pocałował.

- Bądź se tą rakietą, ile chcesz. Ja ją uwielbiam. Uwielbiam patrzeć, jak ci na czymś zależy, jak wkładasz swój cały wysiłek w swój rozwój, jak zawsze dajesz z siebie 300%, bo to cholernie rzadkie, dziewczyno. Jesteś zajebiście piękna, jak tak zapierdalasz, ale do kurwy nędzy, odpuść sobie co jakiś czas, dobrze?

Zawiesił się na kilka sekund na mojej twarzy.

- A jeśli nie będziesz w stanie odpuścić sama, to przyjdziesz wtedy do mnie. Odpuścimy sobie razem. Będziemy całą noc leżeć i odpuszczać. Odpuścimy jak będziesz chciała. Dobiorę się do tego twojego wiecznie spiętego tyłka i będziemy całą noc odpuszczać. Nauczymy cię tego. Odpoczniesz. Obiecuję.

Pocałował mnie w czubek głowy, a ja zamknęłam oczy. "Nie muszę". - pomyślałam. - "Nie muszę. Mogę uginać się pod naporem tego wszystkiego, co kocham, tego, o co się martwię, tego, za czym tęsknię i tego, na co nie mam wpływu. Mogę uginać się pod naporem tego wszystkiego, co dla mnie tak bardzo ważne i tego, co tak bardzo uwielbiam w tym pełnym absurdów świecie. Mogę odpocząć. Mogę tak po prostu zwyczajnie być. "

Marta Kostrzyńska

polskie-zdania.pl

[zmija-zabojca]

czasami ciężko zostawić kogoś bliskiego sercu,

kogoś, w kim pokłada się nadzieje na kolejne dni, miesiące, lata

bez kogo kolejne dni wydają się paranoją i odległym scenariuszem

kogoś, kto mówi kocham cię, a za chwilę przykłada butelkę do ust i całe otoczenie pachnie alkoholem

kogoś, kogo kochasz i nie potrafisz zostawić, bo przecież chcesz go naprawić

obudź się.

[what-if-i-overdose]

Nikt nie pracuje tak ciężko jak dziewczyna, która ma świadomość, że gdy upadnie nikt jej nie podniesie

[mysliodsiewnia-deactivated20251]

Boże, pozwól bym już tego nie czuł...