zsiaz? @zssiazv - Tumblr Blog

gdy zjem normalnie, nie moge sie na siebie patrzec, dlatego nie zostawiam any

#bede lekka #bede lekka jak motylek #chce byc lekka jak motylek #chce byc szczupla #chce widziec swoje kosci #motylki #nie chce jesc #az do kosci #bede motylkiem #lekka jak piórko #Spotify

nicholasxsblog

Ana winter is coming.

mewttu

chcialabym patrzec na jedzenie z takim samym obrzydzeniem jak patrze na siebie.

4nabloggg

Czemu się poddajesz? Przecież tak strasznie nienawidzisz swoich ud

glodny-kotek

Żadne jedzenie nie da mi tyle szczęścia co gł0d0wki i chudnięcie.

mewttu

chcialabym patrzec na jedzenie z takim samym obrzydzeniem jak patrze na siebie.

spritezer0ang3l

I know it's bad, but I get jealous of people who have to force themselves to eat

jiraibloggingamechan

REAL REAL REAL REAL

ana-saveme0

na dodatek jest za duża🦋

starvinrexia

100 problem

1 solution:35kg

itsmegwen

✧₊˚. ⚖️🦋/🐰💞*⋆ฺ࿐tęsknie za moim ana prime, wtedy byłam szczęśliwa.

no3miix

shitpost i chuj

glodna jestem.

ale to nie o jedzenie chodzi. to ten stan, kiedy nie wiadomo czy to potrzeba, czy kara. czy chce cos sobie dac, czy zabrac. boje sie ze zaraz sie zacznie. ten moment kiedy trace wszystko. kiedy nie ma juz logiki, nie ma hamulcow, nie ma planu. tylko impuls, pustka oraz bledne kolo.

siedze. patrze w sciane. patrze w jeden punkt jakby to mialo mnie uszczesliwic czy uratowac. przesuwam monotonnie strony internetowe. patrze na swoje odbicie w zgaszonym ekranie. nie wiem kto to.

udaje ze zyje.

psychika mi sie juz powoli sypie, jak domek z kart ktorym bawilam sie za dlugo.

moze po prostu pojde spac?

a no tak

nie moge zasnac, bo w glowie huragan mysli. jedna jest glosniejsza od drugiej. nie mam sily ich uciszac.

to walka ktora toczy sie we mnie codziennie. kazdy gram jedzenia to pole bitwy. chce byc silna, ale czesto sie poddaje. chce byc szczesliwa i prawdziwie kochana. mam wrazenie, ze bede tylko wtedy gdy bede wychudzona.

nie wiem co jest bardziej bolesne dla psychiki.

pusty brzuch czy pelna glowa?

czasem nie wiem czy robie to dla zdrowia, dla siebie, dla innych, z milosci do siebie, z nienawisci czy po prostu z bolu.

siedze w ciszy ktora jest glosniejsza niz krzyk. udaje ze jest dobrze. ale wiem ze to tylko gra. i chyba jeszcze nie koniec. czuje ze nie moge sie poddac.