Vechten met gevoelens

Hoe het leven kan veranderen door 1 persoon.

[zwartegat]

Oh boy, wat is het weer lang geleden dat ik mijn vingers over de toetsen hier liet glijden.

Het is 01.00 en hier lig ik, wakker en niet in slaap geraken. Wat scheelt er toch?

Veel... gisteren, 15 December... tien dagen van kerstmis, ik weet nog mijn wens vorig jaar. Het waren geen cadeautjes, maar na jaren vechten wilde ik zo graag je aandacht terug en je liefde.

Althans werd mijn vraag gehoord al was het van korte duur...want in Augustus moest ik afscheid van je nemen...maar ik heb je niet meer mogen zien...enkel toen het te laat was... je ogen waren toe, maar de laatste keer dat ik je wel zag sliep je ook al meer...dus het leek of je sliep...

Ik ging zachtjes over je hand en voelde dat die kouder was...het besef kwam...

Vandaag waren we dus 10 dagen verwijderd van de eerste kerst zonder je. Maar drie maand verder, zonder jouw.

Ik mis je Bompa...Ik mis je 😔

[zwartegat]

Onmacht

Gisteren kreeg mama weer telefoon je voelde je niet goed en wou opnieuw naar de spoed.

Maar de vorige 2x is er niets lichamelijks gevonden want het zit verder. Het zin in je hoofd, er zit een spookje in!

Nu, je trommelde je zussen op en ze kwamen je uit bed halen, zo moe dat je was niet te geloven.

Toen kwam de aap uit de mouw, je had meerdere slaappillen binnen geslikt gedurende de nacht... je weet dat je dat niet mag!

Dus ja, je deed een poging om niet meer wakker te worden...

Ik voel zoveel onmacht, deze ochtend bel ik je... je zegt niets over gisteren... je wilt niet dat ik het weet... 

En ik wil niet dat je gaat... en dat weet je. 

Je moet nog zoveel zien gebeuren.  Mijn JA-woord zien zeggen, je achterkleinkind leren kennen.

Oh oma toch, je bent alles voor me. blijf nog een beetje? Ik wil je niet kwijt, liefs,  die kleine kapoen. 

[zwartegat]

Wanneer je amper nog iemand hoort. Vroeger woonde ik vrij ver, een uur stappen tot de eerste bushalte waardoor ik vele bijeenkomsten moest afzeggen of niet kon bijwonen. 

Nu, woon ik in hartje Antwerpen. Overal dicht bij, bij de cafeetjes waar we vroeger veel heen gingen, de meir waar we vaak gingen wandelen aka shoppen. Dichtbij waar iedereen vrij vaak kwam en of woont. Nu ik daar woon, dus veel vrije tijd heb en overal snel geraken kan. 

Hoor ik niemand meer.... Wat dan? Wat dan als je zelf je familie niet meer hoort. Want ja, deze blijft vallen. 

Maar ojee, ik mag me niet eenzaam voelen want dan overdrijf ik? Ik trek mijn mond niet open ... zou het beter wel doen...

Had ik al die jaren moeten vechten voor het leven? Vrienden voor altijd? Familie? Als ik dit geweten had... had ik die dag beter niet gevochten en de tunnel doorgegaan.

Waarom hielden mensen me tegen? Ze hadden me beter laten gaan... Hoe had het leven dan doorgegaan van zovele? Hoe veel zouden ze dan nog aan me denken? Even veel als nu. Niemand geeft om me. Toch niet levend. 

[zwartegat]

De zon brand je op je huid Maar mijn hart lijkt uitgedooft

[zwartegat]

Tired.

Zo moe van al dat vechten,  als de ene neer geknokt is staat de volgende voor de deur.

Hoeveel pijn kan het allemaal blijven doen? Mijn hart bloedt, het zal nooit stoppen... tot het bloed op is.

Ooit was ik jullie alles, stonden jullie op de eerste plaats op al mijn stapjes te zien... en nu? Nu lijkt het verdwenen.  Ik ben niets meer, niemand. Gewoon je kleinkind die ergens leeft.

voor zover ik leven kan. Want als dit als leven voelt heb ik geen idee wat dit leven met me zal doen. Waar het me heen zal brengen.

Ze zeggen dat pijn lijden een proef is voor je het geluk krijgt. Maar hoeveel pijn moet je lijden eer je dat straaltje geluk hebt?

Als ik mijn vriendin niet had, had ik al gevlucht. Naar het hemelparadijs. Hier boven jullie. 

Ik droom weer s’ nachts dat ik iets voor heb en in coma kom te liggen. Zodat ik jullie uit je levenloze leven kan doen ontwaken en je weer kan beseffen wat er nog is. Dat je nog een kleinkind hebt die schreeuwt om jullie aandacht. 

Niemand die het hoort... enkel een traan rolt...geen adem...dood.

[zwartegat]

Donkere tijden

Na een zeer lange tijd ben ik hier weer. Ik ga mijn gevoelens terug meer en meer verwoorden.  Dan zijn ze allesinds van me af. Wat is er in tussen tijd allemaal gebeurd? Veel.  Oma is depressief, wat niet onredelijk is na alles wat ze in haar leventje al heeft meegemaakt. Nu, ondanks iedereen rond haar ziet hoe snel ze achteruit gaat steekt ze het op ‘de ouderdom hé’ Nee, dit is een depressie... niet perse de ouderdom. Maar goed, conclusie is dus ze wilt niet meer leven, ze vecht niet meer... ze geeft op. Wat dit met mij doet? Veel. Ik zit in een rollercoaster van gevoelens, de schroeven staan los en ik kan elk moment naar beneden tuimelen.  Geen vangnet, niets. Bam op de grond. De realiteit. Wat nu? Moet ik afscheid beginnen nemen? Ik ben daar zo slecht in!  Ontwijk ik haar? En heb ik achteraf schuldgevoelens dat ik er de laatste momenten niet meer was? Hoe doe ik goed? zoveel vragen ... zo weinig antwoorden... Hoe oneerlijk is het leven toch! 

[zwartegat]

Mozaik

Ik ben en zal altijd een mozaik aan gevoelens zijn.

Al zoveel bereikt en nog zoveel te bereiken. Maar wat als alles wat ik al doorstaan heb maar een proefje was? Er nog zoveel meer elende komt.

Elk duwtje kan de laatste zijn.

[levensecht]

Ik ben uitgeput van het leven.

Alles wordt me teveel (via levensecht)

[zwartegat]

Leven

Hier lig ik dan weer.

De tijd van de gedachten, de slaaplozen nachten.

De laatste tijd droom ik weer vaker over mijn eigen begravenis.

Welke liedjes, teksten. Alles is perfect.

Maar morgen word ik gewoon weer wakker en ga ik door met leven.

Alleen wat is leven? Werken om je huur te betalen. Je eten en etc.

Studeren voor een betere job om nog meer uit te kunnen geven.

Het lijkt of ik sta op automatische piloot.

[streeploos]

Neem een douche, was de dag van u af. Drink een glas water. Maak je kamer donker. Leg u neer en sluit uw ogen. Hoor de stilte. Hoor uw hart dat nog klopt. Dat nog steeds vecht. Je bent er geraakt, na alles. Je bent er, een andere dag. En je kan er nog eentje bij doen. Je doet het goed.

(via streeploos)

[anoniemus]

Is er alsjeblieft iemand bereid om met me te praten? Ik wil niet meer leven, ik trek het echt niet meer.

[timbllr]

I wonder how I would’ve ended up if you hadn’t walked into my life.

t.k (via timbllr)

[3amsouls]

appreciate those people that still try to be funny and make you laugh while they’re going through some shit and are sad themselves

(via ga-mee-verdwalen)

[hartverwarmend-deactivated20181]

je gevoelens niet kunnen omzetten in woorden is misschien wel een van de meest frustrerende dingen ooit

[zwartegat]

Tears

Tranen maken je zo moe.

Maar houden je tergelijk zo wakker.

[ga-mee-verdwalen]

Ik ben moe, en het is zo verschrikkelijk moeilijk om zo verdrietig en moe te zijn terwijl alles wat je wil is dat je eindelijk eens gelukkig kunt zijn.

(via ga-mee-verdwalen)

[lilboreddev-blog]

reblog if you want anons