Mam wrażenie jakby kończył się świat. I nie, tym razem nie mój osobisty, tylko ten w którym przyszło nam żyć. Ten okropny wirus pożera nasze zdrowie, ale przede wszystkim sieje gigantyczną panikę. Na początku byłam chill i w ogóle, ale teraz bardzo się boję. Boję się, że się zarażę; że zarazi się ktoś z moich bliskich. To musi być koszmar być zapakowanym w folii, w jakiejś izolatce. Wszystkie szkoły są zamknięte, nigdzie nie można wychodzić, na ulicach wszędzie wojsko. Nigdy nie myślałam, że mając komfort życia w XXI wieku, będę musiała doświadczyć światowej zarazy jaką jest pandemia koronawirusa. Jutro wracam do mojego rodzinnego domu, mam nadzieję że zdążę, bo podobno kraczą o zamknięciu granic każdego z miast, żeby się nie przemieszczać. Wyjadę z samego rana.
Moją szkołę też zamknęli, nawet nie zdążyłam się pożegnać z moimi uczniami. Nigdy nie myślałam, że przywiąże się tak bardzo do tych istotek, które uczę. Chyba znalazłam swoje powołanie, bo jest mi aż źle, że nie mogę iść do pracy.
I po drugie... praca jest czymś co utrzymuje mnie przy równowadze emocjonalnej i mnie pozytywnie napędza. To jedyny moment, kiedy o nim nie myślę, bo po prostu cieszę się tym co robię w pracy z uczniami. Teraz będę zamknięta w czterech ścianach w domu. Może będę szykowac jakies scenariusze lekcji. Taka praca w domu... chociaż to i tak nie to samo.
Myślę co z nim... Przecież nie napiszę, bo i tak mi nie odpisze. Ale martwię się. On zawsze był taki bezmyślny, jakoś nie chce mi się wierzyć, że będzie ostrożny. Nie chcę, żeby mu się coś stało. Szczególnie, że pracuje w takim dużym biurowcu, wielkie skupisko ludzi. Czuję się bezradna. To jest ten moment, kiedy nie myślę, że jest dupkiem, a widzę w nim osobę, o której zdrowiu teraz marzę.
snowghoul
2087
stormborns
prguitarman
titsay
