çok uzun bir süredir çok yorgunum. hiçbir şeyi yapmaya enerjim yok, bir yerlerden yaratıp günümü çıkarmayı öğrendim. bazen, kendimi çok iyi hissediyorsam önümüzdeki iki üç günü bile çıkarabiliyorum. ama bir şeyleri hesaplamadan, eforsuzca yaptığım son zamanı hatırlamıyorum. hayatımı yaşamak istiyorum ama sürekli işkenceye maruz kalıyorum sanki. güzel bir şey mi oldu, onun korkunç sonuna veya ilerlerken gelecek korkunç bir darbeye sürekli hazır olmaya çalışıyorum. elbette böyle bir şey yok. asla her şeye hazır olamazsın.
eren'in ölmesine hazır değildim. o gün mutluydum, uzun süredir olmadığım kadar stabildim. ders çalışmaya karar vermiştim, önümde uzanan finallere hazırlanacaktım. kahvemi içip ticaret çalışırken haberi geldi. öğrendiğim an, gerçek değil gibiydi. üzgün hissetmedim. sadece korkunç bir öfke hissettim. çok gençti. sadece iki hafta önce görmüştüm onu, vedalaşırken sarılıp "görüşürüz" demiştik. görüşebilmemiz gerekirdi. kardeşini bana emanet etmişti, "siz durun, geliyorum. deniz seninle kalsın." demişti. benimle sigaraya gelmişti, "bi sigaramız var" deyişi kulaklarımdayken onun gitmesi o kadar mantıksız geldi ki. o nokta, sigaraya çıktığımız nokta. cenazesinden döndükten hemen sonra o noktada bir sigara yaktım. cumhurbaşkanlığı seçimleri için beraber sandık görevlisiydik ve varlığı bana güven vermişti. beni herkesle o kaynaştırdı. sanki araya yıllar girmemiş, sanki lisedeyken neredeyse iletişimsiz değilmişiz gibi. yıllar sonra karşıma çıktı ve gidişi beni yıktı.
o gittiğinden beri geceleri uyuyamıyorum. korkuyorum ve o anları geri sarıyorum. nasıl ölmüş olabilir? bu çok mantıksız. çok haksız. önümüzde kocaman bir ömür vardı ve biz 22 yaşındaydık. beraber kep attık. aynı lisenin mezunlarıyız, aynı koridorlarda aynı teneffüsleri yaşadık. sikimsonik bir sınava 22 yıllık ömrünün bir yılını verdi. çok anlayışlı gözleri vardı. eren'in yaşaması gerekiyordu. ölmeyi hak etmedi. ölmemesi gerekiyordu.
tabutunu getirdiklerinde dünya ayaklarımın altından çekildi sanki. çok küçük görünüyordu. eren'in ona sığdığını düşünemedim. sanki onu büzmüşler gibi geldi -nasıl olsa artık canlı değildi ya. onu eşya gibi toprağın altına gömdüler. "eren .... canımız" deyişlerini duydum, "eren .... canımızın ruhuna fatiha!"
ruhuna fatiha falan okumak istemedim; ruhu olması fikri çok saçma geldi. onun burada olması gerekirdi. hiçbirimiz orada olmamalıydık. üç kişi kalan ailesine taziye (o da her neyse?) sunmamalıydık. ya bu çocuk 22 yaşındaydı. ya bu çocuk benim sınıf arkadaşımdı. bu çocuğun bu dünyada yaşamını sürdürüyor olması gerekirdi. kardeşini bana emanet etmişti, kardeşine beni "kader ortağım" diye tanıştırmıştı. madem ölecekti, neden 2 hafta önce benim karşıma yeniden çıktı? neden her an ölebiliriz?
o tabutun içine kafamda babamı koydum. annemi. kardeşimi ve kendimi. hayatlarımızın böyle bitiyor olması, içimde bir şeyi kırdı. o gece uyuyamadım. sonraki geceler de. aslında yalnız da kalmadım. o andan sonra, bir daha hiç meşguliyetsiz, tek başıma bir an geçirmedim. ders çalışırken bile odağımın dağılmasına izin veremedim. bir gün, gün içinde uyuyakalmıştım ve güneşin altında kendimi güvende hissediyordum. ben uyurken gece çökmüş. o karanlıkta, tek başıma ve sessizlikte uyandığımda yüreğime indiğini sandım. çünkü ereni toprağın altında böyle bıraktık. eren uyurken kalbine indiği için gitti. hayatını -yıllarını saçma sapan şeylere verdiğin o hayatı- kaybetmen için tek gereken bu. son uykuna yatman ve bunu bilememen gerek.
hayatta olmamız, organlarımıza bağlı. tek bir şey bile, bu muhteşem sistemde(!) ters gittiğinde çalışmayı durduran organizmalarız. üstelik basit de değiliz. beynim, bu kadar saçma sapan bir düzenekle her gün hayatta kalan beynim, bana yaşadığım her günü zehir etmeye and içmiş bir makine gibi. mutlu olmama izin vermiyor. artık mutlu olmanın, hiçbir şeyi umursamadığın o anlar hariç ne olduğunu anımsayamıyorum.
yanlış şeyler yapıyorum. insanları incitiyorum, ama hala nazik ve iyi olmaya çalışan bir tarafım da var. bir önemi olduğundan değil. canım nasıl isterse. birini sevindirmek mi istedim, o an bunu yapıyorum. o an bir şeyleri kaldıramıyorum ve bunun sonucunda birini mi incitiyorum? yapabileceğim bir şey yok. yani, var ama yapmayacağım. ben bu kadar acı çekerken, başkalarında yol açabileceğim acının hesabını tutamam. kafam zaten patlamak üzere. artık hiçbir şeye tahammülüm yok.
2021'de bana bir şey oldu. bence 5 eylül'de öldüm. o günden sonra içimde bir parça hep eksik kaldı. yama yaptığım noktalar hep yırtıldı.
geçmesini ümit ediyorum. eren, umarım beni duyuyorsundur. çok bir tanışıklığımız bile yoktu, ama böyle gitmene çok üzüldüm. çok ama çok üzgünüm.
vaporwave
blakekathryn
gamechangershow
discoholicmusic
jimmyeatworldofficial
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
ellievsbear
theartofmadeline
stormborns
