Delirmemek için çok çaba gösteriyorum(belki de çoktan delirdim).Beni hayata bağlayan az bir umut kırıntısı ve küçük kardeşim dışında yaşamanın bir anlamı yok. Sevdiğim insanlar için sürekli çabalayıp karşılığında hiç sevilmemem ne kadar önemsiz biri olduğumu ispatlıyor. Bu devirde önemsenmek için zengin ve gösteriş budalası olmak + insanlara hak ettikleri gibi kötü davranmak gerekiyor. Eskiden bunun hastalıklı bir düşünce olduğunu savunurdum, erdemli insan olursam kendi sınavımı atlatmış olacağımı düşünürdüm fakat bu tamamen yanlış. Tanrı hepimizle dalga geçiyor olmalı. Tanrının istediği gibi davranan biri 25 yaşına gelmeden ruhunu şeytana satar, buna eminim. Kutsal kitaplardaki örnek insan saf salak rolünü oynuyor şimdilerde ve onların sonu hiç iyi değil. İlkel yönümüz körelmedi daha, insanların mağaralarda yaşaması lazımdı çünkü yaşam biçimimiz ürettiğimiz o teknolojik aletlerle, uzaya yolladığımız roketlerle hiç bağdaşmıyor. Kanıt isteyen iş çıkışı trafiğe çıksın ya da sokakta kısa bir yürüyüş yapsın. Ne dediğimi ancak bu açıdan bakarsanız anlayabileceksiniz. Hassas ruhlar bu aptal dünyaya ait değil. Belki başka bir evrende mutlu olmayı başarabilen versiyonlarımız vardır ama burası koca bir hayvanat bahçesi. Uyumlu olmak lazım.
