müsvedde @alpermete - Tumblr Blog

“bu pazar sabahı uyandım sana ait akbili aldım ilk gelen otobüse atlayıp beşiktaşa vardım ordan çift aktarmayla bağcılar yaptım hooop ordan ikitelli ve ver elini kadıköy sonra eve gelip bitmiş akbili yerine koydum sırf gitme diye sırf bi gün daha kal diye..”

— umut sarıkaya

alpermete

öyleyken zaman

küçüktük ve günahlarımızın annemize yazıldığı zamanları henüz geçmiştik halbuki. tanrının hesapları tutmamış olacak ki, daha henüz büyümüşken başkalarının günahlarını ödetmeye başladı bize…

ne alınamayan bir soluk, ne yemek, içmek, sevişmek; amaçsız yaşamak kadar ölümü hızla çağıran hiçbir şey yoktu.

yapamazsın dedikleri herşeyi başardım. pis bir egoistin tanrıya akıl vermesi -haşa- akıl alacak iş değil biliyorum ama üzgünüm bunlar bizim hakettiklerimiz değildi.

zor hatırlanan bir geçmiş, biraz düşün diye. bilirim; böyle büyürdü her düş.

alpermete

“ben oraya koymuştum, almışlar, arasına sıkışık saatlerin. çıkarır bakardım kimseler yokken; beni bana gösterecek aynamdı, almışlar. kışken ilkyaz sularımda açardı; buzlu dağlar gerisine kaçıracak ne vardı? eski defterlerden sararmış yaprak. beni bana gösterecek anlamdı, almışlar. bir ışıktı yanardı yalnız gecelerde; akşam, çiçekler uykuya yattı, sardı karşı kıyıları karanlık, beni bana gösterecek lambamdı, almışlar.”

— behçet necatigil

alpermete

“Tabakasını açıp burnuna bir tutam enfiye çekerek: “Taş bebek sanki,” diye düşündü. “Aslında onun en güzel yanı, yatılı bir okulu veya pansiyonu yeni bitirmiş olması, henüz yapmacık hareketlerden uzak bulunmasında… Şimdi bir çocuk gibidir, saftır, aklına geleni söyler, gülmek isteyince güler. Onu her şekle sokmak mümkün. Bu kız ileride çok iyi bir insan olabilir. Çok kötü bir insanda. Anne ve teyzelerinin eline kalırsa bir yıl içinde onu öylesine fesatlıkla doldururlar ki kendi öz babası bile tanıyamaz. Nereden geldiği anlaşılmaz, kibirli, gösteriş budalası oluverir. Verilen derslere göre kafasını yorup, hazırlanır, kiminle nasıl, ne kadar konuşacağını, kime nasıl bakacağını düşünür durur. Her an gereğinden fazla bir söz söyleyeceğinden korkar, sonunda kendisi de şaşırır artık. Bütün ömrü boyunca bu yalanları sürdürür ve şeytan bilir ya nasıl bir insan çıkar ortaya!”

— Ölü Canlar

halide edip, çakırcalı efeye sorar: -ahaliye neden çok zulmediyorsun? cevap: ''tebayı yönetmek ya ilimle olur, ya zulümle. bende ilim yok...

bulent-peker-blog

Sayın Başbakanım,

Mektubumdaki başlığın mahiyetine bakarak olur da hakkımda “provakatör” yaftası yapıştırmayasınız diye derdimi anlatmadan önce kendimden bahsetmek zorundayım ne yazık ki…

33 yaşında, Uluslararası İlişkiler ve Siyaset tahsili yapmış, iki yabancı dil bilen, teknoloji dahil...

gezidirenisinotlari-blog

theworldofsport

The Ronaldinho flipbook animation is really nice.

#8 Mart

gentlyopenthenitshuts

Hayat Holding’de çalışırken senenin belli zamanlarında, şirketin sahibi olmasından mütevellit Kiğılı’dan hediye çeki de verirlerdi. Hepsini birden gömmek zorunda olmayalım diye 3 parça veriyorlardı. Gerek yoktu aslında çünkü çalışanların neredeyse tamamı çekleri yarı fiyatına okutuyordu. Ben kaşmir bir palto almıştım babamın çeklerini de üstüne koyup. Personel indirimine rağmen oldukça pahalıydı zira. Güzeldi ama. O zamanlar göbeğim de bu kadar yoktu. 5 tel beyaz vardı kafamda. Depresyona girebilecek kadar yaşama enerjim vardı. Giydiklerim şık duruyordu.

Fakirler tek eşli olur, çünkü hayatında çoraptan başka çift yoktur. Palto aldığı için primary equipment’ı default olarak o palto olur. Haliyle dışarı gezmeye eğlenmeye onunla çıkar. Yağmur çamur yer. Minibüste ayakta kalmaya çalışır. Otobüste onunla oturur. Hep o vardır üstünde. Kombinlemek zorunda hissedeceği kıyafetleri, uyduracağı ayakkabıları olmaz.

Bir süre sonra boka döndü palto tabii. Düzelmemek üzere buruştu, yamuldu, çekti. Sebebi annemin dediği gibi “kaşmir”in hassas bir kumaş olması değildi. Bir kumaşa “hassas” demek, politik doğruculuğun en nadide örneklerinden bana kalırsa. Kumaş kumaştır ve kaşmir de hassas değildir; bildiğin zengin kumaşıdır. Araba ister. Kapalı alan ister. Dinlendirilmek ister. Fakirin şartlarına uymaz. Zenginler paltoyu sıcak tutsun diye giymez, kış olduğu için giyer.

Mesela Beymen’de 2.000 liraya da palto bulursun 5.000 liraya da 10.000 liraya da. Başka markalarda uçar gider, ucu açık. “Vay amına koyim”lik hiçbir şey yok. 5.000 lirayı paltoya veren adam, ona hak ettiğini verebilecek adamdır zaten. Onu giyebilecek, giymesi gereken adamdır. Sen değildir. Çok para ona göre hayat getirir. Buna da “hayat standardı” denir. Düştükçe yalnızlaşırsın, yükseldikçe kalabalıklaşırsın.

Parasızlığın ne olduğunu iyi bilirim. Şükür ki çok cins bir annem ve daha cins bir babam olduğu için ezik yetiştirmediler beni her ne kadar bunu bilinçsizce yapmış olsalar da. Hazmettim. Uzun süre önce kurtuldum da. Pistir ama parasızlık. Paslıdır. Çirkindir. Kalbini kırar. Faturalar ayna olur, meblağı değil sana hatırlattığı şeyler sıkar canını. Üzer adamı. Zengin adamın hayatında olmaz bunlar. Dertlerinden kurtulmuşluğa imrenirsin, o faturaya hayatı boyunca bakmamış olan adama. Onun gibi olmak istersin. Orada da hayatına “taksit” girer. O müthiş illüzyona uzanan yegane merdiven. Taksit, alamayacağın şeyi aldığını sanmanı sağlar. Aslında hiçbir zaman alamamışsındır sen onu. O sana ait değildir. Bir süre sonra düzelmemek üzere buruşacak, yamulacak, çekecektir. Sana benzeyecektir. Senin kadar tatsız, senin kadar üzgün bir kumaş parçası. Borç ve bakmalara doyamayacağın yeni bir ayna. İnsanın hayatındaki taksit sayısı, mutsuzluğunun katsayısıdır.

Uzun zaman önce, bunu fark ettiğimde taksit yapmayı hayatımdan çıkardım. Her şeyi olabildiğince nakit almaya çalışıyorum. Beyaz eşyam, bilgisayarım dahil. Param çıkışmıyorsa almıyorum. 1 ay sonra para geleceğini bilsem bile kredi kartından tek çekim dahi yaptırmıyorum. Çünkü onu aslında alamadığımı biliyorum. Etrafımda zengin insanlar oldu/var, beni kalifiye mekanlarda yemeğe götüren. Lüks bir mekana davet edildiğimde de “Buraya ait değilim ben, yiyecek bir şey bile seçemem, hiçbir fikrim yok menüye dair.” diyorum. Zerre gocunmuyorum. Dün orada değildim, bugün de olmamın bir anlamı yok. Yarın da olmayacağım. Paranın beni sapıttırmasına olanak yok bu yüzden. Annemin en kızdığı şeylerden biri bu. “Anne yarın zengin olursam hayatımda çok bir şey değişmeyecek; Teknolojiyle donatılmış bir evim, iyi bir arabam olacak, o kadar. Porsche bile almayacağım, ben kim Porsche’ye binmek kim.” diyorum, çok kızıyor. Bana yakışır, çocukluğumdan beri asilim ben çünkü sdkfjksdfk anneleri sevin. Ölecekler birkaç yıla.

Benim anne tarafı özlü sözleri sever; “Alışmamış götte don durmaz” da favorilerimdendir. Götü değiştiremezsin, götün götündür. Vermişler bir kere onu. Donun göte uygununu bulman lazım, sadece bir don aradığını da unutmadan. Kendine sürekli dildo seçtiğin bir süreç hayat. Alışını ne kadar bilirsen o kadar az acı çekersin; üstüne zevk alırsın.