Annemieke Mintjes

[amintjes]

Dat vreselijke woord welke – en een paar handige schrijftips

Waarom is het woord welke toch zo populair? Je ziet het vaak in zinnen als: “1,2 miljoen zzp'ers, welke vol passie …”. Ik vind het een nogal formeel woord, dat ik – als het even kan – altijd door die vervang. Ondertussen vraag ik me af hoe zo’n woord toch zo hardnekkig overleeft in een tijd waarin veel mensen steeds slordiger worden met taal, en juist kiezen voor informele taal in plaats van formele taal. Dan ligt het toch veel meer voor de hand om gewoon die te gebruiken?

Misschien heeft het er iets mee te maken dat sommige mensen star vasthouden aan bepaalde taalregels, vooral mensen die de regels van spelling en grammatica niet heel goed beheersen. Vooral zij zijn het die zeggen: een komma voor en en of mag nooit. Onzin!

Ik heb gemerkt dat hoe beter je je taal beheerst, hoe vrijer je je voelt in het gebruik ervan. Als je de regels kent, voel je je vrij om meer af te gaan op je gevoel in plaats van op de regels: hoort hier een leesteken? Of beter: hoor ík hier een leesteken? Want waar zijn leestekens voor bedoeld denk je? Inderdaad, om te helpen bij het lezen. Twijfel je of ergens een bepaald leesteken moet komen? Lees de zin maar eens hardop voor. Hoor je een pauze? Dan mag je daar gerust een leesteken plaatsen. Oók als dat betekent dat je een komma voor en plaatst. Wil je een bepaald effect met je tekst oproepen? Dan maak je veel korte zinnen, of juist hele lange, met veel leestekens, afhankelijk van het doel dat je voor ogen hebt. Vraag een dominee maar eens om een schriftelijke weergave van zijn preek. Ik weet niet of het nog zo is, maar in mijn studietijd gebruikten we preken als oefenmateriaal om meer te leren over interpunctie (het gebruik van leestekens). Opvallend bij preken was dat één zin soms eindeloos doorging. Zo lang dat ‘ie soms wel een hele A4 vulde. Vol met leestekens, maar geen punt te bekennen. Terwijl Albert Heijn in die tijd in advertenties gebruik maakte van ultrakorte zinnetjes van vaak maar een paar woorden. Wat ook weer een beetje overdreven was…

Als we het dan toch over punten hebben, nog een tip: als een zin eindigt met een afkorting – en dus met een punt achter die afkorting – dan plaats je niet nog eens een punt achter het einde van de zin. Het is maar dat je het weet ;-). Punt.

Wil je meer weten over het gebruik van welke ? Kijk op: http://taaladvies.net/taal/advies/vraag/903/

[parnasosonline]

Een mail

Het spookt al een paar weken in mijn hoofd. Eerst nog niet hoor! Ik kreeg een mailtje van de Postcodeloterij: u heeft een prijs gewonnen. Wow! Ik waande me al een prinsesje in ons nieuwe, uiteraard overdekte zwembad, en zag ons de koude winters al in een villa in een warm land...

[amintjes]

Mijn carkit is een eigenwijze zij

Mijn carkit, een parrot, is een zij. Tenminste, haar stem is van een zij. Een vriendelijke, maar doortastende zij. Ik kan goed met haar opschieten. Meestal. Ook al ben ik door haar niet altijd goed verstaanbaar of geeft ze me een echo, en ook al zit haar schermpje inmiddels vast met elastiek (sinds ik een keer geprobeerd heb een kinderfiets op de bijrijdersplek te vervoeren). Want waar zou ik zijn zonder haar? Toch begrijpen we elkaar soms niet helemaal. Met de vorige zij was dat iets erger, dus we gaan er op vooruit.

Bij de vorige zij bleef ik stug opdracht geven pap, mam te bellen, mijn ouders. Bijna altijd weigerde ze me te verstaan en bleef ze tot drie keer toe vragen wie ik wilde bellen. Nou: paaap, maaam! Meestal kreeg ik de slappe lach na drie keer die woorden op verschillende manieren, met steeds een andere klemtoon, te hebben uitgesproken. Soms kon ik het niet laten om d’r geërgerd muts te noemen. Wat niet hielp. Dan gaf ik toch maar toe en bediende ik uiteindelijk maar handmatig de knoppen, om zo toch mijn ouders te kunnen spreken. Heel, heel soms, ik weet niet waarom, deed ze wat ik vroeg. Toch weigerde ik om mijn ouders een andere naam te geven in mijn telefoon en het mezelf zo makkelijker te maken. Vader en moeder zou ze vast beter verstaan, want met de meeste namen doet ze het prima (afgezien van mijn beste vriendin die ze Kaadie noemt – ze heet Katy). Maar zo noem ik ze nu eenmaal niet. Er zijn grenzen.

De nieuwe zij heeft nieuwe features. Zo vraagt ze me bij inkomende telefoontjes of ik het gesprek wil accepteren of weigeren. Helaas werkt dat niet goed, of eigenlijk helemaal niét.  Als ik één van beide antwoorden geef gebeurt er niets. Als ik haar groene knopje aanraak komt het wel goed. 

Mijn ouders bellen ging met de nieuwe zij opeens een stuk beter. Tot afgelopen week. Blijkbaar is de batterij niet meer helemaal goed. Wie wilt u bellen, vroeg ze me. Pap, mam. Ze begreep me! Maar ze waren niet thuis. Dan pap mobiel proberen. Zij: wie wilt u bellen? Ik: pap. Zij: wilt u mam bellen? ‘Dat was niet wat ik vroeg’, mompelde ik, ‘maar vooruit’, en ik zei ja. En ze belde mam. Later wilde ik nog een keer bellen. Pap zei ik weer. Mam zei zij. Sinds die tijd is het zo dat als ik pap zeg, zij mam zegt. Daar is niets meer aan te doen. 

Iemand enig idee wat ik moet doen om haar zo ver te krijgen dat ik voortaan weer rechtstreeks mijn vader aan de telefoon krijg? Kortom, hoe ik haar zo ver krijg weer echt naar me te luisteren, zonder al te snel conclusies te trekken? Zoals overigens ook veel mensen doen. En als we het er toch over hebben, bedrijven ook. Maar nu dwaal ik af.

Ik zal beginnen met het vervangen van de batterij. Zelf doe ik tenslotte ook niet veel als ik niet voldoende voeding krijg. Maar of dat helpt?

NB Meer weten over het belang van luisteren voor bedrijven? Daar schreef ik al eerder iets over: http://www.hetnieuwenoorden.nl/chieflisteningofficer/

[amintjes]

Weet waardoor je je wilt laten verleiden

Wat is dat toch raar. Als communicatie-adviseur weet ik echt het nodige van marketing. En toch laat ik me net zo goed als ieder ander verleiden door aantrekkelijke aanbiedingen. Waardoor je bijna vergeet waar je écht naar op zoek bent.

Ik realiseerde me dat van de week weer eens. Mijn lief en ik wilden er samen nog even tussenuit. Even relaxen, ons laten verwennen, op een mooi plekje. Hup, internet erbij. En dan kom je al snel terecht bij sites als booking.com, hotelveiling.nl, nachtjeweg.nl. Prima sites, daar niet van. Maar het aanbod is wel erg groot.

Gelukkig hadden we een regio in gedachten. Beetje tegendraads. Heet weer, dus niet naar de kust, maar naar het bos. De Veluwe, dat ging het worden. Mooie locaties gevonden met aanbiedingen waarvan je denkt: hoe kunnen ze het er voor doen? Prachtige hotels op prachtige plekken. Maar dan lees je verder: uw kamer is gesitueerd in een bijgebouw. Of: u overnacht in een basiskamer, upgrade mogelijk.

Op de één of andere manier konden we geen keuze maken. Nachtje over geslapen. En wijzer wakker geworden. Want waar gaat het nu eigenlijk om? We waren ongemerkt verzeild geraakt in het aanbod van goedkope overnachtingen, terwijl dat helemaal geen uitgangspunt was geweest. Even een reset dus. We gaan gewoon iets zoeken wat gewoon echt bijzonder is. Ik vond de website www.fijneadresjes.nl. Daar spotte ik een paar mooie adresjes. Eentje sprong eruit, door toeval. Twee prachtige lodges, midden in de natuur gelegen, maar ook op fietsafstand van de stad, met – op één letter na – dezelfde (achter)naam als mijn lief. Gebeld: morgen plek? “Weet ik niet zeker, ik ben onderweg, kun je over tien minuten terugbellen?” Een kwartiertje later, voordat ik gelegenheid had gehad zelf weer te bellen, ging mijn telefoon: “Dag, mijn man zei dat je gebeld had. We hebben morgen nog plek, jullie zijn van harte welkom.” En dan voel je je dat dus ook meteen.

We werden hartelijk ontvangen met een pot thee door gastvrouw Janneke, die ons vervolgens onze prachtige lodge liet zien, én ons de sleutels overhandigde van de fietsen die we konden gebruiken. Eindeloos gefietst en onverwacht beland in een wielerevenement, dat we vanaf een terrasje geamuseerd volgden met een borrel en een ‘eenvoudige, doch voedzame maaltijd’. Vervolgens tot laat met een glas wijn buiten gezeten op ons privé-terras bij de lodge. En na een goede nacht op de afgesproken tijd door de gastvrouw gewekt met een ontbijtmand vol lekkers. De fietsen mochten we nog wel even gebruiken. Dat even liep iets uit, want we ontdekten een wel erg leuk boetiekje. Opruiming :-). Gebeld: geen probleem als we later zijn? Nee hoor, geen probleem.

Kortom: doelstelling meer dan behaald. Even relaxen: gelukt. Ons laten verwennen: gelukt. Een mooi plekje: gelukt. En dat voor een prima prijs. Dus wil je er eens lekker tussenuit? Overweeg de Emelaar Lodge in Achterveld: http://www.emelaarlodge.nl of kijk op www.fijneadresjes.nl.

[amintjes]

Met de billen bloot

Lees ook de blogs van Karin en mij op Het Nieuwe Noorden, over ons ondernemerschap: 

http://www.hetnieuwenoorden.nl/met-de-billen-bloot/

http://www.hetnieuwenoorden.nl/met-de-billen-bloot-spannend/

http://www.hetnieuwenoorden.nl/lesje-geleerd-focus/

http://www.hetnieuwenoorden.nl/power-en-passie-in-wolvega/

http://www.hetnieuwenoorden.nl/passie-en-power-in-wolvega-gezond-verstand-en-intuitie/

[amintjes]

Wat ik heb geleerd van een glas water en een pak rijst

Het is wat tegenwoordig. Al die mensen die hun iPhone (of andere foon) geen moment meer uit het oog verliezen. Maar al te vaak doe ik mee. En ik weet nu hoe ongemakkelijk het voelt als het ding het echt lijkt te begeven.

Op een ochtend werd ik wakker. Mijn jongste zoon was ergens die nacht naast me gekropen. Zonder het te merken had hij een glas water omgestoten. Net die nacht lag mijn iPhone op dat nachtkastje, terwijl ‘ie anders aan de andere kant ligt. Pas toen we wakker werden merkte ik dat er iets mis was gegaan. Mijn arme foon had toen al een paar uur in de nattigheid gelegen. Schrik natuurlijk.

Ik wist even niet wat te doen. Het vocht was al te zien achter het scherm, en bij het lensje van de camera. Dat leverde trouwens heel bijzondere foto’s op, met een soort halo om het beeld heen. Hij begon ook kuren te vertonen. Wilde steeds dat ik ‘m met m’n stem ging bedienen. Dat zag er dus niet zo best uit.

Ondertussen had ik naast mijn eigen twee kleine mannen nog een vriendje over de vloer. Hup, dan maar het hele setje mee naar het centrum. Naar de KPN-winkel. “Tja, sorry mevrouw, daar is niets meer aan te doen. Had u een verzekering afgesloten. Nee hé? Dan zit er weinig anders op dan zelf een nieuw toestel te kopen. “ Zo snel liet ik me niet uit het veld slaan. Naar de Apple-store dan maar. “Nee zeg, vervelend, maar dat komt niet meer goed. Misschien dat hij het nog even doet, maar vroeg of laat houdt ‘ie er door corrosie mee op.” Nog één poging wagen dan. Naar de winkel van de buitenlandse meneer met verstand van mobiele telefoons (waar ik door de KPN-ers al eens eerder naar verwezen was met mijn SIM voor de iPhone-5: zij hadden voorlopig nog geen tang om de SIM kleiner te knippen, die meneer wel…). Ik werd vriendelijk te woord gestaan. “Haal in ieder geval je SIM-card eruit en leg dan je telefoon helemaal in rijst. Droge natuurlijk. Liefst minimaal 24 uur lang.” Rijst? “Ja, rijst, dan gaat het vocht eruit.”

Oké. Ik met het hele setje mannetjes weer naar huis en hup foon in de rijst ondergedompeld. Stiekem ’s avonds even kijken en uitproberen. Hij deed het nog :-). Het vocht leek deels verdwenen. Ondertussen had de moeder van het vriendje me getipt dat zoiets onder de inboedelverzekering valt. Goshie, helemaal niet aan gedacht. Interpolis gebeld. En ja hoor, schade gedekt. Maar zei ik: "Ik ga morgen op vakantie, en als ZZP-er kan ik moeilijk helemaal niet bereikbaar zijn, dus eh… Ik heb ‘m – nu moet u niet gaan lachen – in de rijst liggen en het lijkt al iets beter te gaan." “Die tip ken ik hoor mevrouw. Laatst waren mijn oordopjes nat geworden en toen heb ik hetzelfde gedaan.” Ik vond de beste man (jongen?) op slag nog aardiger. “Weet u wat we doen? Ik geef u het nummer door dat u na de vakantie kunt bellen, dan gaat u eerst lekker weg.” Mooi bedrijf, dat Interpolis. En wat nou KPN met je verzekering van € 50??

De volgende dag was m’n iPhone als nieuw, en nu, anderhalve week later, gaat het nog steeds goed. Wat nu te doen met Interpolis? Stel dat corrosie over een paar maanden toch roet in het eten gooit? En bovendien, als ik mijn telefoon moet opsturen zit ik zonder. Dan maar even overleggen met Interpolis. Dilemma voorgelegd. “Gebruikt u gewoon uw telefoon zo lang het goed gaat. Mocht het alsnog misgaan, dan is uw verhaal hier bekend en vergoeden we de schade alsnog.” Wauw, wat een bedrijf.

Dus… wat hebben dat glas water en dat pak rijst mij geleerd?

Zonder telefoon draait de wereld echt gewoon verder.

Verzeker je bij Interpolis. Ik moet toegeven, dat is echt helder.

Het draait allemaal om hoe je klant zich behandeld voelt. Doe jij je best om de klant goed te helpen? Of wil je iets verkopen en besteed je verder geen aandacht aan die klant als blijkt dat dat niet lukt? Een klant die zich goed geholpen voelt komt terug en vertelt het verder (dit blog is het bewijs)!

Vertrouw op kleine bedrijven, niet op de grote ketens (zoals KPN en Apple, maar natuurlijk met uitzondering van Interpolis ;-)).

Zorg dat je altijd een pak rijst in huis hebt.