Αντικατόπτριση
Πήγα στην Πηγή. Εκεί βρήκα τον επιστάτη-θυρωρό της Αναβλύζουσας Πηγής, τον γεωπόνο-ανθοκόμο του γύρω Βασιλικού Κήπου, τον Θεοφάνη. Ο Θεοφάνης μου μετέδωσε αυτά τα οποία σας μεταφέρω, όπως τα άκουσα, εγώ, ο 13ος μικρός και ταπεινός υπηρέτης του Θεού, που θεωρούσα κάποτε τον εαυτό μου μεγάλο: ο ζαβολιάρης-πανούργος καταφερτζής, ο αξιαγάπητος απατεωνίσκος, ο ρακένδυτος, ο ανεπανάληπτος και--
«Θεοδόση!»
Ε, συγγνώμη, παρασύρθηκα πάλι…
<ψιθυριστά> Εντάξει, συγγνώμη Θεοφάνη…
Αχέμ… Λοιπόν, ε… Τι λέγαμε πάλι;
Α ναι!
Αχέμ!
<σηκώνει τον δείκτη του δεξιού του χεριού ψηλά, δίπλα από το κεφάλι του, με στόμφο και με τα μάτια του κλειστά, πολύ ικανοποιημένος με τον εαυτό του> Και είπε λοιπόν ο Δάσκαλος!
«Υπάρχει πολύ σημαντική διαφορά ανάμεσα στην κρίση και στην κατάκριση. Η κατάκριση εμπεριέχει έναν μεγάλο και πανούργο κλέφτη, που μπαίνει μέσα στο σπίτι σου ενώ εσύ λείπεις σε διάγγελμα. Εισέρχεται και σου λέει ότι αυτά που επικρίνεις στους άλλους, δεν τα κάνεις εσύ! Και σου κλέβει την ηρεμία, τη γαλήνη, και την καθαρή συνείδηση του εαυτού σου.
Η αγνή κρίση αντιθέτως δεν εμπεριέχει κανέναν κλέφτη• έρχεται γυμνή και σου λέει την αλήθεια. Έρχεται και σου λέει ότι αυτά που κάνουν οι άλλοι είναι κακά, και το ξέρεις ακριβώς επειδή αυτά τα έχεις κάνει εσύ ο ίδιος! Και ξέρεις εσύ πως έχεις νιώσει μέσα σου όταν έχεις μιλήσει ή συμπεριφερθεί έτσι• οπότε από προσωπική εμπειρία ξέρεις γιατί αυτά που επικρίνεις είναι κακά• δεν έρχεσαι σαν ξένος τουρίστας να κάνεις υποδείξεις.
Καμιά φορά περνάμε κάποιον για τουρίστα αλλά τα φαινόμενα απατούν: σε ξέρει πολύ καλύτερα απ' ότι νομίζεις, διότι όταν σε αντικρύζει, δεν βλέπει παρά τον ίδιο του τον εαυτό! Αυτός που βλέπει μ' αυτά τα μάτια βλέπει με το βλέμμα της αγάπης• και η ίδια η όρασή του είναι η αγάπη. Αν έχεις νιώσει έτσι σε κάποιες στιγμές συνέχισε: είσαι σε καλό δρόμο.
Όταν βλέπεις τη γατούλα, ή το σκυλάκι, νιώθεις αυτήν την αγάπη χωρίς όρους• ακόμη κι αν σου κάνουν ζαβολιές! Η ίδια σου η όραση γίνεται η αγάπη που βλέπει.
Αν τύχει και εκείνη τη στιγμή αντικρίσεις και τη δική σου εικόνα στην ανακλαστική επιφάνεια του παραθύρου, να ακόμη κι ένα πλασματάκι. Αυτό το πλασματάκι γιατί δεν το αγαπάς; Με αυτήν την αγάπη που κοίταξες εσύ το γατάκι, έτσι ακριβώς σε βλέπει ο Θεός, τώρα, τώρα δα που αντικρίζεις αυτό το ανθρώπινο πλασματάκι μπροστά σου. Ποιανού είναι η όρασή σου; Αν μείνεις με την αγάπη που νιώθεις όταν βλέπεις τη γατούλα, που η ίδια η αγάπη είναι που βλέπει, και δεις τον εαυτό σου επιτόπου στην αντανάκλαση του γυαλιού του παραθύρου ή της μπαλκονόπορτας, πριν προλάβει η προσωπικότητά σου να ξαναεδραιωθεί ακαριαία• σ' αυτό το μικρό κενό, πριν προλάβει η μικρή προσωπικότητά σου να επέμβει, ποιος βλέπει;
Αν παραμείνεις εδώ, με την όραση που αγαπά, που είναι η ίδια η αγάπη που βλέπει, και ξαφνικά σου φύγει, μην ανησυχείς. Είδες μόνο μία στιγμή; Παρέμεινες για μια στιγμή εδώ; Μπορείς πάντοτε να επιστρέψεις εδώ. Και αυτή η μια στιγμή ήταν ο σπόρος που θα βγάλει δέντρο δυνατό και θα βγάζει άφθονο καρπό• θα είναι η πηγή που αναβλύζει• και όσο περισσότερο αναβλύζει, τόσο πιο γεμάτη είναι• και όσους περισσότερους καρπούς βγάλει το δέντρο, τόσους περισσότερους έχει• αυτό είναι το φυσικό. Στη Βασιλεία του Θεού αυτό είναι το φυσικό.
Με την αγάπη που κοίταξες το γατάκι, που είναι η ίδια η αγάπη που σε βλέπει, παρέμεινε εδώ• κάτσε μαζί μου λίγο. Αυτός που σου μιλάει είσαι εσύ, τώρα δα, που βλέπεις την αντικατόπτρισή σου στο παράθυρο. Γιατί μισείς τον εαυτό σου;
Με την αγάπη που κοίταξες το γατάκι, έτσι ακριβώς σε κοιτάω κι εγώ, όταν εσύ δε με βλέπεις. Είναι η ίδια η αγάπη που βλέπει, και αν παραμείνεις εδώ μέσα σε αυτήν την αγάπη που σε βλέπει, τότε αυτήν την αγάπη μπορείς να την πάρεις μαζί σου• ακόμη κι όταν σηκωθείς, μέσα στην αγάπη μου θα περπατάς. Τώρα είναι και δική σου.
Όταν δεις τον συνάνθρωπό σου, δες τώρα εδώ αυτό το πλασματάκι. Και γιατί από “σοβαρός συνάνθρωπος” τώρα έγινε μικρό και αξιαγάπητο πλασματάκι; Γιατί είναι η ίδια η αγάπη που τον βλέπει. Είναι η ίδια η αγάπη που κοίταξε το γατάκι πριν.
Είναι η ίδια η αγάπη που κοιτάει εσένα τώρα• κοίταξε κάτω: τι βλέπεις; Στήθος, χέρια, πόδια… και κοιλίτσα! Και αυτό το μικρό πλασματάκι μέσα στην αγάπη μου είναι, που είναι η αγάπη σου. Είναι και δική σου τώρα. Και το πλασματάκι συμμετέχει!
Δεν το καταλαβαίνεις ότι ό,τι κι αν κάνεις, όπου κι αν πας, ό,τι κι αν πεις, πάλι για μένα θα είσαι ένα αξιαγάπητο, σκανδαλιάρικο πλασματάκι; Πώς όπου κι αν πας, πάλι μέσα στην αγάπη μου θα βρίσκεσαι, ακόμη κι αν δεν το θέλεις, ακόμη και όταν δεν θέλεις να σε δω, ή να σε πω με το όνομά σου; Στη χειρότερη, δεν θα σε δω, γιατί δεν θα σε αναγνωρίζω, και θα μου είσαι κάτι αλλόκοτο, κάτι ξένο. Μόλις όμως σε αναγνωρίσω, θα πω “Επέστρεψε ο φίλος μου ο Αντρέας!” Ή “Επέστρεψε ο φίλος μου ο Βασίλης!” Ή “Επέστρεψε η φίλη μου η Νάντια!” Μόλις σε καταλάβω, δε γλυτώνεις! Είσαι καλεσμένος και στον γάμο και στα βαφτίσια! Και θα βλαστημάς, και θα λες, “Μα, έχουμε δουλειές εδώ πέρα, έχουμε υποθέσεις σοβαρές να κοιτάξουμε, δεν έχουμε χρόνο γι' αυτές τις ανοησίες, τι είναι αυτά που μας λες τώρα;” Ή ο καλλιτέχνης θα πει, “Μα έχω το έργο μου να φροντίσω…” Ο έμπορας, “Την επιχείρησή μου!” Αλλά εγώ σε είδα! Τέλος! Η μάλλον, σπάσανε τα νερά! Το μωρό έρχεται! Και κανείς δεν μπορεί να σταματήσει αυτήν την αναγέννηση• ούτε εσύ ο ίδιος.
Τα πλασματάκια όλα συμμετέχουν και παίζει κι έναν μικρό ρόλο τούτο δω το πλασματάκι. Ήταν “μεγάλος και σοβαρός καλλιτέχνης” όταν τον βρήκα. Τώρα, που τον βρίσκω, που τον χάνω.»
Ήμουνα θαρρούσα μεγάλος και σοβαρός βλέπετε και τώρα έγινα μικρός. Αν βρίσκετε αλήθεια στα λόγια μου, δεν είναι δικά μου• δεν σας μίλησα εγώ. Σας μίλησε η αναβλύζουσα πηγή που ανα-ανακάλυψα, που θυμήθηκα, που με βρήκε.
Αν κάτι που σας μετέφερα δεν ηχεί αληθινά, μπορεί να έχετε δίκιο. Μήπως έκανα λάθος; Μήπως έγινε κάποιο λάθος στη μεταφορά; Είμαι και άνθρωπος βλέπετε. Να το ψάξετε μέσα σας, και μόνο εκεί θα βρείτε την απάντηση. Η αναβλύζουσα πηγή είναι μέσα σας• εμπιστευτείτε αυτήν πριν εμπιστευτείτε εμένα. Αν έχω πει κάτι λάθος, απορρίψτε το. <σηκώνει και πάλι τον δείκτη του δεξιού του χεριού ψηλά, δίπλα από το κεφάλι του, με στόμφο και με τα μάτια του κλειστά, πολύ ικανοποιημένος με τον εαυτό του> Το πλασματάκι συμμετέχει, αλλά το πλασματάκι κάνει και λάθη!
<ξαφνικά ανήσυχος> Θεοφάνη, αυτό είναι εντάξει;
Φχιου! <αναστενάζει, ξεφυσάει, και σκουπίζει τον ιδρώτα από το μέτωπό του, βυθισμένος σε μια εξάντληση αλλά και σε μια αλλόκοτη ρέμβη> Ε… Α ναι! Αχέμ!
Στη διάθεσή σας λοιπόν!
— Ο Θεοδόσης, ο ζαβολιάρης-πανούργος ο ρακένδυτος, ο αξιαγάπητος απατεωνίσκος, ο ανεπανάληπτος, ο--
«Θεοδόση!»
Ε… να… χεχε… και…
«Αλίμονό σου!»
<και με μια γρήγορη αναπνοή κοφτά ξεστομίζει μονομιάς> και ο 13ος μικρός και ταπεινός υπηρέτης του Θεού-- <κάνει έναν απότομο ελιγμό με το κεφάλι του για να αποφύγει την παντόφλα που μόλις του πέταξε ο Θεοφάνης> και του Θεοφάνη!
«Τι σου είπα;!»
<τρέχει να αποφύγει τον Θεοφάνη>













