Vandaag 23 februari schrijf ik mijn zoveelste brief aan jou. Hopelijk is dit wel mijn laatste. Ik zal hem nooit versturen, dat weet ik, maar misschien helpt het wel om ons inmiddels afgesloten hoofdstuk, voor mezelf ook echt af te sluiten.
Ik hield van je, vroeger, nu, en naar verwachting zal ik dat altijd blijven doen. Toch is het sprookje waarvan we beide deden dromen nooit werkelijkheid geworden. We waren bang. Allebei en altijd. Bang om hetgeen waar we van hielden kwijt te raken. Zo bang dat wij onze keuzes door angst lieten bepalen. Weglopen voordat de ander wegloopt. Het leek de beste oplossing. Vele psychiaters en therapeutes, hebben er prachtige woorden voor.
Verlatings-angst. Bindings-angst.
Mogelijke oorzaken daarvan kunnen zijn: mishandeling, verwaarlozing, onveilige hechting in de kindertijd, traumatische breuk in het verleden.En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik denk dat wij beiden een bingokaart vol hebben, en ja we hebben dan ook de hoofdprijs gewonnen. Verlatingsangst, bindingsangst en CPTSS, all inclusief. Met alle gevolgen van dien.
Op sommige momenten beseffen wij heel goed wat we doen, en waarom we het doen, en vooral waarom we het juist niet moeten doen. Maar ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan.
Jaren terug liep ik voor je weg. Omdat ik van je hield. Verlatings-angst. Bindings-angst. Wijze lessen van vroeger -Alles waar je van houdt raak je kwijt.- bepaalde mijn keuzes. Angst overheerste. Ik kon het niet. Ik had de moed niet, om er tegen te vechten. Ik delete je volledig uit mijn leven, en uit mijn hoofd. Deed er alles aan om je maar te kunnen vergeten. De meeste dingen hielpen maar voor even, maar het was beter dan niets.
Tot ik op het punt kwam, dat jij ongevraagd mijn hoofd weer binnen drong, en ik beseft wat ik had gedaan. Angst werd vervangen door ongekend grote spijt. Tranen van spijt, liefde, gemis en verdriet vloeide rijkelijk. Ik had een grote fout gemaakt, en die was onomkeerbaar. Ik had je weggestuurd omdat ik je haatte, maar eigenlijk was ik te bang om van je te houden. Wat ik toen nog niet wist. - Daden kun je beïnvloeden, gevoelens niet.- Vaak smeekte ik aan het ‘ bovennatuurlijke’ of ik je nog 1 keer mocht zien, voelen, horen, maar diep van binnen wist ik ook wel dat het onmogelijk was. Ik had een keuze gemaakt, n daar moest ik meeleven.
‘ Wie zijn billen brand, moet op de blaren zitten.’
Dat deed ik, ik accepteerde uiteindelijk de keuze die ik in het verleden had gemaakt. Ik gebruikte de herinneringen aan jou, op een positieve manier. Ze lieten mij niet meer huilen, maar juist lachen, zweven en genieten. Ik creëerde mijn eigen sprookje. Ons sprookje. Waar ik in vluchtte als ik de harde realiteit niet aankon.
Ik leefde mijn leven. Vocht tegen demonen uit het verleden, en overwon! Beetje bij beetje vond ik mezelf terug. Ik genoot nog steeds van ons sprookje, maar alles was wat meer gebalanceerd. Trots op mezelf ging ik verder. Vocht voor een plekje op deze wereld. Ik was van ver gekomen, maar ik was er nog niet. Dat wist ik, maar dat maakte niet uit. Tot hier, was alles gelukt, op eigen kracht, dus de rest zou mij ook lukken. ‘ Waar een wil is, is een weg.’ En ik was sterk overtuigt, dat ooit alles beter wordt, maar dat je daar wel zelf voor moet vechten. Dus ik vocht, want die ooit wou ik nog meemaken.
Tot die ene dag. De dag dat ik een bekende stem hoorde, die ik lang niet had gehoord. Ik trilde, mijn knieën dreigde het op te geven, mijn hele lichaam, de wereld om mij heen, alles, leek stil te staan, te bevriezen. Toch wist ik mij uiteindelijk om te draaien, maar wel met het dikst verkrijgbare masker op mijn gezicht. Ik sprak, glimlachte en hield mezelf groot.
Door de weinig tijd die je had, was ik al snel weer thuis. Thuis aangekomen heb ik uren voor mij uitgekeken. Gestaard. Is misschien een beter woord. Jij. Mijn grote liefde. Waarvan ik jaren niet wist, of hij nog in leven was. Degene om wie ik had gesmeekt, nog eenmaal te mogen zien. Stond ineens voor mij neus. Van al mijn goede voornemens is niks gekomen. Ik sprak met je, over koetjes en kalfjes. Glimlachte naar je. Alles zodat je niet zou zien wat er echt door mij heen ging. Uiteindelijk was ik klaar met staren, en besefte ik, dat ik iets moest doen. Ongeacht wat de uitkomst daarvan zou zijn. Ik kon niet weer dezelfde fout maken. Ik moest dit rechtzetten, al was het alleen voor mezelf. Ik was van ver gekomen, en ook dit zou ik overwinnen.
Ik sprak met je af. Trillend op mijn benen, vloog de gedachte ‘ Je kan nu nog omdraaien.’ Regelmatig door mij heen, maar dat kon niet. Ook dit was zo’n gevecht, waar ik door heen moest gaan. Ik kon je niet weer negeren, ontwijken of wat dan ook. Dat had je niet verdiend. En ik was niet meer dat jonge naïeve meisje van toen. Ik was een volwassen, onafhankelijke vrouw geworden, die ondanks haar angsten, haar eigen keuzes maakte. Daar ging ik dan ook, en zei de woorden die ik jaren terug had moeten zeggen.
Ik zie ons nog zitten, daar aan het water. Doodsbang waren we beide, maar ik wist diep van binnen, dat ik geen reden had om bang te zijn. Ik was jou jaren terug al kwijt geraakt, dus ik had niks meer om te verliezen. Het enige wat er kon gebeuren, is dat ik afgewezen werd, maar ach, wie is dat nog nooit geweest in zijn leven? Ik werd niet afgewezen. Ons gesprek stopte niet, na die vier woorden. Urenlang hebben wij daar gezeten. Gepraat. Op een manier dat wij nooit eerder hadden gedaan. Gek genoeg was je niet kwaad op mij, je begreep het. Ik dacht dat alleen mijn hersenen zo gekke kronkel hadden om het te begrijpen, maar nee, je wist het bijna nog beter uit te leggen dan ik, waarom ik het had gedaan. Ons ‘ afscheid’ was niet het enige wat we besproken, nee we hadden jaren in te halen, en toch voelde het als of we nooit weg zijn geweest. Alleen wat volwassener zijn geworden. Toch op de vraag: ‘ Hoe nu verder?’ Wisten wij beiden geen antwoord. We hadden ondertussen allebei een kind gekregen. Elke keuze die we maakte, draaide dus niet meer alleen om ons. We moesten blijven nadenken, ons verstand gebruiken, maar misschien konden we tegelijkertijd ook naar ons hart luisteren. Ik liet de keuze aan jou. Je wist nu wat ik voor je voelde. Ik had alles kunnen zeggen wat ik wou. Dat was al meer dan ik ooit had durven dromen. En daar zou ik mee kunnen leven.
Dagen gingen voorbij. We dachten na, bespraken het met onze beste vrienden, en bleven ondertussen chatten. Uiteindelijk kreeg ik de vraag van jou, of we konden afspreken om te praten. Doodsbang voor wat er komen ging. Beantwoorde ik jou bericht. We spraken af. We praten. Urenlang. Je wou het proberen. En je vroeg mij of ik met je mee het diepe in durfde te springen. Je was bang, maar - leef als of het je laatste dag is- was jou motto. Ik wist ondertussen dat je meer spijt kon hebben van iets niet te proberen, uit angst voor het resultaat, dan het wel proberen en iets anders krijgen dan waar je op gehoopt had. Dus ik deed met je mee. Ja, nog steeds vol angst, daar zijn mijn bloedvaten nou eenmaal mee gevuld, en dat krijg je er niet zomaar weer uit. Ik hield nog steeds van je. En wilde niks liever dan samen met jou de wereld doorlopen. Samen wakker worden. Samen het gevecht aangaan. Samen realiteit maken van het sprookje.
Waarvoor ik daadwerkelijk bang was, geen idee. Ik was niet meer bang om je kwijt te raken. Ik had ondertussen geleerd, dat alles tijdelijk is. Het hele leven, is maar een tijdelijk gebeuren. Je wordt een keer geboren, en je gaat een keer dood. Mensen komen en gaan. Niks blijft eeuwig bestaan. Ik denk ook niet dat het erg is, of dat het hetgeen is wat een mens ongelukkig maakt. Ik denk dat het de kunst is, om van elke periode, situatie, persoon in je leven het beste te blijven onthouden, terwijl je weer verder gaat. Net als het leven. Je wordt een keer geboren, en je gaat een keer dood. De tijd ertussen is voor jou. Wat je daarmee doet, is jou keuze. Je kan jezelf laten opsluiten, zodat er niks is wat je pijn kan doen. Alleen is er dan ook niks wat je kan laten lachen. Net als in de liefde.
‘ Love is like a heaven, but can hurt you like hell.’
Ik wou de hemel zien. De hel, ach daar was ik al eerder geweest. En samen met jou en een zak marshmallows zou ik dat nog wel een keer overleven. Ik wou gewoon een keer genieten. Zo gezegd, zo gedaan. Ik genoot van je aanwezigheid, je wijze maar ook irritante opmerkingen, je liefde, je warmte. We maakte nieuwe herinneringen.
Nu zes maanden later is er veel veranderd.
Jij hebt mij een aantal keer weggetrapt. - figuurlijk dat wel, maar toch deed het pijn- Ik hield van je, en wou je niet nogmaals verliezen. Niet nu. Niet om die reden. Niet dat ik je niet begreep. Nee, dat deed ik juist. Ik wist als geen ander, hoe het voelt om zoveel van iemand te houden, waardoor je alsmaar bang bent om diegene te verliezen. Je uiteindelijk zelf maar wegloopt, voordat de ander weg kan lopen. Ik begreep je, kon je ondanks de pijn daardoor ook niet haten, maar kon je ook niet dwingen te blijven. Soms smeekte je - Laat me dan niet weglopen!- Ik begreep je smeekbede, maar ik kon je niet tegen houden. Liefde betekend toch ook, elkaars keuzes accepteren. Ook al ben je het er niet altijd mee eens. Soms probeerde ik het wel, maar ik kon het niet, ik wist niet hoe. Ik wou je helpen, maar je moest dit gevecht zelf uitvechten. Net zoals ik dat moest. Vaak nam je een paar dagen later weer contact op. Je had spijt. Je wou niet weglopen, je was bang dat ik het zou doen. Daarom deed je het zelf, voordat ik het kon doen. Nu ik het opschrijf, klinkt het echt als klinkklare onzin. Als of je gewoon een klootzak was, die mij aan het lijntje hield. Toch geloof ik nog steeds dat je echt van mij hield, en dat je wegliep omdat je bang was. Maakt mij dat dom, naïef, goedgelovig? Misschien, maar ik denk het niet. Ik maakte namelijk ooit dezelfde keuze. Weglopen, voordat de ander kan weglopen. Het lijkt zoveel makkelijker. Ik weet het. Dat is ook de reden dat ik keer op keer met je ging praten, en het opnieuw probeerde.
De laatste keer was begin december. Je zei, dat je het niet meer kon. Dat ik meer verdiende. De oorzaak er van, weet ik allang niet meer. Twee weken lang was er radiostilte. Ik rouwde om mijn verlies, en ging weer door. Opgeven was geen optie. Ja ik was iemand verloren waar ik heel veel van hield, maar ik moest doorgaan. Je was niet de eerste die ik in mijn leven had verloren, en ik was altijd doorgegaan, ditmaal zou dat mij ook weer lukken. Toch bleef ik stiekem hoop houden, dat ik je nog een keer zou horen. Ondanks dat ik mij sterk had voorgenomen, geen relatie meer met je aan te gaan, voordat je op zijn minst enkele trauma’s had verwerkt. Ik miste je. Ik wilde je het liefst gewoon in mijn armen nemen, maar dat kon niet. Dat mocht niet. Jij had mij weggeduwd. Alweer. Het ging mijn trots te boven, om het risico te nemen, om opnieuw afgewezen te worden als ik contact met je zocht. Dus accepteerde ik jou keuze, zoals je ooit ook bij mij deed.
Op 1 van de laatste dagen van het jaar, zocht je opnieuw contact. We moesten praten. Van ons beide absoluut niet onze sterkste kwaliteit, maar we waren er allebei wel van bewust dat een goede communicatie een belangerijk ingrediënt is vaneen gelukkig leven. Dus daar zaten wij. Opnieuw. We praten urenlang. Beiden vol verdriet, angst, machteloosheid. Ik wou het zo graag nogmaals proberen, maar niet hetzelfde cirkeltje doorlopen. Het was een neerwaartse spiraal, die veel energie van mij vroeg, en die moest doorbroken worden. We bleven vrienden. Was de uitspraak. Maar niet voor lang.
‘ Als vrienden gingen wij het jaar uit.’
‘ Als partners gingen wij het nieuwe jaar weer in.’
Ik kon de verleiding niet weerstaan. Ik hield nog zoveel van je. Wel deden wij het rustig aan. Ow, dit klinkt nu zo vreselijk cliche. Was ik zo dom, dat ik niet doorhad dat ik jou over mij heen liet lopen. - blind van de liefde.- Of was jij zo dom, dat je mij alsnog liet lopen? Misschien waren wij beiden we dom. - dom en onervaren in de liefde - Dat kan natuurlijk ook. Dom in de liefde. Dom in het vinden van geluk.
Liefde. Geluk. Blijdschap.
Het waren allemaal nieuwe termen voor ons. Onbekend termijn. Het maakte on beide bang. Alleen was ik in het verleden al eens weggelopen uit angst, en dat was een fout die ik niet nogmaals wou maken. Ik had geleerd van mijn fout.
‘ Soms is het beter iets moois te verliezen.
Beter verliezen, dan dat je het nooit heb gehad.’ (Rowen Hèze)
Ik vocht voor je, maar bleef mezelf. Inclusief de vurige tong die ik in de jaren had gekregen. Niet om iemand te kwetsen, maar om mezelf te beschermen. Jij was in de jaren juist kwetsbaarder geworden. En de woorden die ik gebruikte, zag jij als kleinerend en kwetsend. Je was boos en schoof mij aan de kant. Alweer. Ik had spijt van het feit dat ik jouw gekwetst had, maar niet van de woorden die ik gebruikt had. Ze waren namelijk nooit kwetsend bedoeld.
Weken gingen voorbij. Ditmaal kon ik niet rouwen. Ik wou huilen, maar het lukte mij niet. Het deed teveel pijn, om het pijn te laten doen. Ik kon het niet aan, om stil te staan bij mijn verlies. Dus stortte ik mij op mijn werk. En ging verder alsof er nooit wat gebeurt was.
Tot ik van jou een berichtje kreeg. Je had spijt van alle dingen die je had gedaan. Je was bang. Bang voor het onbekende. Mijn woorden waren enkel een excuus. Het werd steeds duidelijker hoeveel je eigenlijk van mij hield, en daarom duwde jij mij weg. Ik wist het. Ik begreep het, maar ik was ook bang. Bang om je nogmaals toe te laten, en je de kans te geven mij van binnen uit, volledigste vermorzelen tot er niks meer over zou zijn. Bang om je kwijt te raken. Stom. Ja, ik weet het. Ik was je in principe al kwijt. Je vroeg mij om nog 1 laatste kans. Ik weet het niet. Ik hou van je. Ja. Altijd al gedaan. Alleen het verschil met vroeger, is dat ik nu ook van mezelf hou. Ik wil geen keuze maken uit angst, maar moet ook mezelf beschermen. Niemand anders doet dat immers.
Ik zou je graag willen zeggen, dat ik van je hou, en dat je voor jezelf moet vechten. Leer jezelf zien, zoals ik je altijd heb gezien.
Van het twijfelachtige meisje
Die alleen een beetje duidelijkheid zocht.
