#einde

[louwsys]

REDACTEDslop posting…

[gabrile]

...Einde

Dit is het einde van mijn boek ‘ Als Ze Over Marokkanen Hebben’. 

Het was een leuk boek vindt ik en ik hoop dat jullie het ook leuk vonden! 

En mischien zie ik jullie voor een ander boek in de toekomst...

(...) 

Dank u voor het lezen!!!

Santangelo Gabriele

[gedichtenoverdingen]

Est-ce que je te manque comme tu me manques maintenant?

Zeg me, app me, rooksignaal me Dat je me mist We hoeven niks te herhalen Of te bedenken Of te bedoelen Te willen Te veranderen Te janken Zeg me alleen Dat je me mist Zodat ik weet Dat ik me niet Alleen Alleen voel.

[petitjeanofficial]

Wees niet bang wees niet bang je mag opnieuw beginnen vastberaden doelgericht of aarzelend op de tast houd je aan regels volg je eigen zinnen laat die hand maar los of pak er juist een vast wees niet bang voor al te grote dromen ga als je het zeker weet en als je aarzelt wacht hoe ijdel zijn de dingen die je je hebt voorgenomen het mooiste overkomt je het minste is bedacht wees niet bang voor wat ze van je vinden wat weet je van een ander als je jezelf niet kent verlies je oorsprong niet door je te snel te binden het leven lijkt afwisselend maar zelfs de liefde went wees niet bang je bent een van de velen tegelijk is er maar een als jij dat betekent dat je vaak zult moeten delen en soms zal moeten zeggen laat me vrij

Freek de Jonge (‘Kijk, Dat Is Freek’, 2011)

[seekinghome]

Ze was uniek. Ze was de kleur geel. Ze grinnikte als ze een foto van een iets te dik diertje zag. Ze was een onverwacht lief postkaartje in de brievenbus. Ze was dolgelukkig als haar zelfgezaaide plantjes eindelijk boven de aarde kwamen piepen. Ze was vaak verkeerd begrepen. Ze zocht altijd naar de zonnekant van mensen en de schaduwkant aanvaarde ze zonder verpinken. Ze was gehavend. Ze was kleding met printjes. Ze was sexy lingerie voor zichzelf. Ze was ‘iedereen welkom’. Ze was dankbaar. Ze was hoge muren. Ze was liever een muurbloempje. Ze was babyfluisteraar. Ze was gezelschapspelletjes. Ze was kleine kindjes. Ze was vriendschap. Ze was sport. Ze was pindakaas. Ze was mensen zich gehoord laten voelen. Ze was goud. Ze was warm. Ze was zo lief voor anderen, ze was het niet voor zichzelf. Ze koos het einde zelf.

[woordjesuitmijnhoofd]

Het einde is in zicht

Ik kan niet meer

[angelsuenos]

Ik heb je laten gaan

Ondanks dat ik zo graag naast je wou staan

Ik liet je vrij

Dat was het beste voor jou en voor mij

Er komt een tijd

Dat deze keuze ons beide bevrijd

Toch voel ik mij nu zo eenzaam en alleen

Ik mis je warme armen om me heen

Ik mis je wijze woorden

Die mij steunde, als andere mij verstoorde

Ik weet, al voelt dit als een zwarte bladzij

De pijn wordt minder, en misschien gaat het ooit aan mij voorbij

Ik weet, ik moet doorgaan

Op beide benen blijven staan

Niet meer achterom kijken

En vooral niet door alle pijn en verdriet bezwijken

Maar ik mis je zoveel

Ik wil terug naar het sprookjeskasteel

[trxthfxl]

En elke keer wanneer ik in je warme, vertrouwde armen wakker word, kan ik enkel vrezen dat dit de laatste keer zal zijn

-wat als ik deze keer gelijk had?