don't hesitate

anton thanos antoniu. doku manipülasyonu yirmi dört. s.h.i.e.l.d. kahraman okulu.

[clarissaisyourmirror-blog]

”Kimse suratıma dokunamaz.” Gözlerini devirdi ve derin bir nefes aldı. Karşısındaki kişiyi tanıyordu elbette. Şu dedikoducu saçmalığında görmüştü. Summer’ı rezil eden eğitmen Anton olduğu kesindi. ”Bu konunun seni ilgilendirmediği kesin.”

[antonofrp-blog]

"Tanrı bile dokunamamış zaten, belli." diye mırıldandı başını sallayarak ve iç çekti. "Eğer eğitmenler sınırlarını aşıyorsa aslında bu beni ilgilendirir. Meslektaşlarımdan haberdar olmalıyım sonuçta. Tebrik etmeliyim gerçi, birinin benden önce davranmasını beklememiştim." dedi alayla. Kendisi herhalde öyle bir zarar vermezdi. Anton genelde manevi tarafındaydı işin.

[clarissaisyourmirror-blog]

”Üzgünüm, anlattıklarınla ilgilendiğimi sanmıyorum.”

[antonofrp-blog]

"Ben de suratın için üzgünüm, Jones." dedi gözlerini devirerek. Adamın dosyasını görmüştü, asker olduğunu biliyordu bu sayede adını da biliyordu elbette. Ayrıca Summer'ın revirde yatma sebebi olduğunu da. "İlgilensen iyi edersin, öğrencilere cam fırlatan ben değilim sonuçta. Ki genelde ben olurum."

[genevieveackerland-rp]

"Burası en son asırlar önce mi temizlendi ne?!" 

[antonofrp-blog]

"Hiçbir fikrim yok. Umurumda da değil. Sadece tozları üzerime doğru itelemekten vazgeç."

[heroineanderson-blog]

Summer nasılsa deliksiz bir uyku çekmeyi becerebilmişti. Karanlık tarafı da o akşam biraz dinlenmek istemişti herhalde. Kim bilir? Başına gelenlere dair doğru dürüst kimseye haber vermemiş bu işi sonraya ertelemişti. Kendi acısına başkalarını ortak etmeyi sevmiyordu. Bu halde bile hala diğer insanları düşünüyor olması ilginçti ama o böyleydi işte. Ağrıları tam anlamıyla geçmiş değildi. Hala sırtındaki bitmek bilmeyen sızıyı hissedebiliyordu. Revirde yapabilecek doğru dürüst hiç bir şey yokken ancak acısına odaklanabiliyordu. Oldukça boş olan revirde ona uzak bir yerde oturan hemşire önündeki bilgisayarla uğraşıyor ve bir saatin çıkarttığı tıkırtı beyaz boyalı odaya hakim olan tek ses olmayı başarıyordu. Summer olduğu yerde öylece yatmaktan sıkılmış en azından yastığını dikleştirip oturmaya karar vermişti. Bunu yaparken biraz zorlanmış olsa da oturur hale gelebilmişti. Şimdi uyandığından beri yaptığı işe, saatin saniyelerini saymaya geri dönecekti. Bir… iki… üç… 'Merhaba.'  Sonunda sabahtan beri sesini merak ettiği hemşire konuşmuştu. Summer yüzünü ondan tarafa çevirdi ve birisinin geldiğini gördü. Sanırım bir ziyaretçisi vardı. Hemşire ile beraber yatağına doğru ilerleyen kişiye meraklı gözlerle baktı.

[antonofrp-blog]

Anton'un, Summer'ın başına gelenleri öğrenmesi çok uzun sürmemişti. Dedikoducu'yu bırakın onun yerini görev kız öğrenciler vardı etrafta. Hep bir fısıldaşma, bir muhabbet dönerdi etrafta. Anton da ister istemez kulak misafiri oluyordu. Ve Summer adını duyduğunda ister istemez dikkat kesilivermişti. Kıza kafayı takmış falan değildi ama uğraşmak hoşuna gidiyordu, o da bir gerçekti. Ama aslında kızın inatçılığı ilgisini çekiyordu, içinde yatan bir şeyler... Anton'a yakın gelen bir şeyler. Ama ne? Hala çözemediğine inanmak güçtü. Çünkü o Anton'du, herkesi açık kitap gibi okurdu. Hala da okuyordu. Summer'ı da okumuştu, ama tamamen değil. Hala eksik bir parça vardı ve onu bulmadan vazgeçmeyi düşünmüyordu. Bu yüzden revirde yattığını öğrendiğinde zaten onu ziyaret etmeye çoktan karar vermişti. Üstelik ona hala para borçluydu değil mi? Revire vardığında hemşire kadına bir gülümseme yolladıktan sonra Summer'ı ziyarete geldiğini belli etti. Gelmeden önce kıza bir de oyalanacağı bir şeyler getirmeyi düşünmüştü. Eh, tamam acımasızdı belki ama katıksız odun da değildi. Bu yüzden gelmeden önce kıza gönderme olarak bir kola almıştı -evet, bunu unutturmaya niyeti yoktu-, bir de sevdiği kitaplardan Stephen King'in Sadist'ini getirmişti. Tam da kendini betimleyen bir kelime gibi de görünse aslında kitap çok daha farklıydı. Doğrusu Paul adlı karaktere kendisi bile acımıştı. Ama sadece az bir süre için. Summer kafasını görüp onu görünce alaycı bir sırıtış takındı. Buraya kesinlikle dalga geçme amacıyla geldiği gün gibi ortadaydı herhalde. Ama az da olsa meraklanmıştı, evet. Yine de kimseye itiraf edeceği yoktu bunu. "Ah, özlemimden yataklara düştüğünü duymuştum Anderson." dedi sırtışını bozmadan kıza doğru ilerlerken. "Bakıyorum doğruymuş."

[urfooler-james]

"Bunu duyduğuma gerçekten de sevindim, efendim."

"Summer’la konuşuyoruz, evet, ama sizin bahsiniz hiç geçmedyi ne yazık ki. Ama böyle dediğinize göre merak etmedim değil.  Büyük ihtimalle, sizin bildiklerinizden farklı bir şey değildir. Geçmişte nasıl görevde kaybolduğunuzun sanılması, ardından sizin ortaya çıkıp, burada görev yapmaya başlamanız… Kısaca, kütüphane yoluyla sizin hakkınızda öğrenebildiğim sınırlı şeyler.”

[antonofrp-blog]

"Sevinmelisin, herkese söylemediğime emin olabilirsin."

"Ah o içecek numarasını atlatmıştır umarım o zaman." Güldü. "Yani evet, duymaya alışık olduğum şeyler. Bir de genelde çok sevgi dolu sözcükler ilave ederler aralara ama duymazsan da bir şey kaybetmezdin." Omuz silkti. "Şimdi de kendini anlatman gereken kısma geliyoruz, gücün ne bakalım James?"

[heroineanderson-blog]

"O kadar da kötü bir öğrenci değilim, sadece fazla şanssızım o kadar." dedi kendiyle dalga geçercesine. Anton’a bakınca bariz görülen özgüven Summer’da tam anlamıyla yoktu. Çekingendi. Arkadaş bile edinmesi aslında zordu. Herkesle iyi anlaşan kız aslında farklı birisiydi. Toplumun onda gördüğü şeyden çok daha farklıydı. Onun derinlerine inebilmeniz gerekirdi. Summer’ı gerçekten tanıyan bir kaç kişi vardı büyük ihtimalle. İstediği zaman ne kadar tutkulu ve hırçın olabileceğini bilen. Herkes onu bu şekilde göremezdi. Gerçek yüzünü göremezlerdi. Ve nasılsa Anton görmüştü. Bunu nasıl başarmıştı bilmiyordu. Ona sorarsa cevabı büyük ihtimalen onun Anton olmasıydı. Summer’a göreyse tıpkı kendi gibi onda da göründüğünden çok daha fazlası olmasıydı. Ve Summer da itiraf edemese de bunu ona her baktığında net bir şekilde görebiliyordu. O gün başının belada olduğunu anlamıştı çünkü bunu Anton’ın gözlerinde görebilmişti. İçinde sakladığı duygular sanki kendilerini belli etmek için o güzel mavi gözleri kullanıyorlardı. Summer ayrıca o gözlerden Anton’ın ondan gerçekten nefret etmediğini de görebilmişti. Kendisinin uzun süre ondan nefret ettiğini düşünmüştü. Ama bu kendine söylediği kocaman bir yalandı. Her insanın bilmediği şeylerden korktuğu gibi Summer da Anton’dan korkmuştu sadece. Anton’ın onu bu kadar kolay çözmesine karşın Summer için Anton büyük bir bilinmezlikti. Belki oldukça tehlikeli ve uzak durması gereken biriydi ama ilgisini çekiyordu. “Sen de bana hayat dersi vermekle meşguldün. Ben bir telepatım.”

[antonofrp-blog]

"Şanssız olduğun konusunda hemfikiriz. Evrenle iyi anlaşmadığını görebiliyorum." dedi gülerek. Bu alaycı olmakla birlikte aslında dost canlısı bir yorumdu. Anton'dan beklenmeyecek bir şekilde hem de. Her nasılsa Summer'la konuşurken kafasından geçenleri yakalamak biraz zorlaşıyordu. Kızı çözmeye vakit ayırırken kendini unuttuğu olabiliyordu. Bunun kendi yararına mı zararına mı olduğu belli değildi elbette ama Anton ne isterse onu yapardı. Ve Summer'ı tanımak hoşuna gidiyor denebilirdi. Genel olarak birilerini tanımayı severdi çünkü birini tanıdığında ne yapacağını kestirebilirdin. Yani Anton olmadığın sürece geçerliydi bu, Anton bunu engellemek için elinden geleni yapıyordu. Ki artık kendi kendine olan bir şeydi. Bununla doğmuş gibi hissediyordu. Belki de doğmuştu? Kim bilirdi? Yine de ne olursa olsun Anton'ın değişmek gibi bir amacı yoktu. Olduğu gibi olmaktan gurur duyuyordu hatta, herkes bir Anton olamazdı. Anton da bunun bilincinde yaşıyordu. Ama egosunun gözünü boyamasına izin vermiyordu, ki bu dikkat edilmesi gereken bir noktaydı. Birçok kişinin egosunun itinayla bir taraflarına sokulduğuna şahit olmuştu, ki çoğu kendisi tarafından yapıldığı için şaşırtıcı da sayılmazdı. "Telepat demek?" diye sordu kaşlarını kaldırarak ve dudağını büktükten sonra güldü. "Zihin işlerine meraklı olduğunu anlamıştım zaten. Kontrol edebiliyor musun?"

[urfooler-james]

"Evet, mantıklı. Bu aklıma gelmemişti."

"Sizinle şahsen tanıştığımıza memnun oldum Bay Antoniou. Okul başlayınca eğitmenler hakkında araştırma yapmıştım. Dersimi çalışıp da geldim yani."

[antonofrp-blog]

"İşte aradığım öğrenci profili. Fena gitmiyorsun, James."

"Hakkımda neler duyduğunu merak ettim aslında. Hele de Summer Anderson'la konuştuysan benimle konuşman bile büyük şans olur. Kendisi beni çok sever de."

[heroineanderson-blog]

    Bilirsin,

    her şeyin karşılıklı olduğu

    söylenir ki,

    ben buna aslında inanmıyorum

    fakat söz konusu kişi sensin,

yani biliyorum.

[antonofrp-blog]

"Konu ben olunca," dedi gülerek. "Pek de şaşırmamak lazım. En azından öğrenmişsin." Omuz silkti kızı incelerken. Summer'ı ilk kez tam anlamıyla inceliyordu. Omzundan aşağıya dalgalanan sarı saçları ve mavi gözleriyle güzel bir genç olduğu söylenebilirdi. Yani diğer gençler böyle düşünüyor olmalıydı. Anton'u ilgilendiren kısma gelirsek... Kızın suratı masum duruyordu, Anton için tam bir kitaptı. Ve Suç ve Ceza gibi bir klasik de değil, baş ucu kitabı kadar kolay okuyordu kızı. Bir cevher taşıdığı her halinden belli oluyordu aslında ama Summer bunu kendinden bile saklar gibiydi. Çekingen olduğu söylenebilirdi ama inatçıydı da. Yeri geldiğinde çok güzel karşı çıkıyordu ama devamlılığı yoktu. Biraz azme ihtiyacı vardı, ki Anton da bunu sağlamak için buradaydı. Öğrencilerin eksikliklerini görmek onun için bir hobi olduğu gibi işti de. Ama Summer... Pekala, onu daha yakından tanıyor olduğu kesindi. Bu güzel yüzden geçen her türlü duyguyu en ince ayrıntısıyla tanımlayabilirdi. Üstelik kızı sadece birkaç gündür tanıyordu ve bu günlerin çoğu kıza bir işkence olmuştu. Anton eğleniyordu gerçi, acımasızlık doğasında olan bir şeydi. Ama Summer'da bir tuhaflık vardı. Daha çözememiş de olsa buna emindi. "Bu arada ben sana gücünü bile sormadım, değil mi?" Kaşları çatıldı hafifçe. "Bu komik aslında, ilk soru o olur genelde ama içecek istemekle meşguldün. Evet."

[urfooler-james]

"Ne? Hayır, asla! Muz kıyafetlerini bile nereden bulduklarını merak ediyorum."

"Ben Tessa, Tessa Hales James. Ve sizde sanırım Bay Antoniou olmalısınız?”

[antonofrp-blog]

"Doğrusu hiçbir fikrim yok. Erotik eşyaları buldukları yerden olsak gerek."

"Memnun oldum, Tessa James. Ve evet, ben Bay Antoniou. Anton Thanos Antoniou. Bu kadar çabuk tanımana şaşırdım gerçi."

[heroineanderson-blog]

                                     ”İlk günden çok fazla şey bekliyorsun.                                                       Beklentilerini düşürürsen iyi edersin,yoksa ben de senden daha fazlasını beklemeye        başlarım. Elimden gelenin en iyisini yapacağıma emin olabilirsin.”

[antonofrp-blog]

                                          "Daha fazlasını demek, öyle mi?                                                       Orasını sonra göreceğiz, Anderson.                                          Ben adamına göre oynarım.                                                                  Ki zaten biliyorsun.                                                               Değil mi?"

[urfooler-james]

"Ne yazık ki. Üzücü, ama gerçek."

"Görevlerin birkaçı bir yere kadar mantık çerçevesi içinde, yalan söyleyemem. Ama, şu erotik dükkan ile ilgili olan yok mu… Tamamiyle saçma! Okula bir haftalığına da olsa, böyle bir stand açtıklarına inanabiliyor musun?"

[antonofrp-blog]

"Mantık çerçevesi? Bana muz kıyafetiyle kampüste gezmenin mantığın çerçevesinde yer aldığını söyleyemiyorsundur umarım."

"Onu açanı bir bulsam zaten. Okul değil ahır, çok ciddiyim." Derin bir nefes aldı. "Pekala, sen kimsin bakalım küçük hanım?"

[heroineanderson-blog]

"Pekala her şeye hazır olacağım. Nasıl, iyi mi? Özgüven falan." Summer kendini ne kadar değiştirebilirdi bilmiyordu. Değişimin büyük etkisi olduğunu ama varlıkların ise değişimi kolay kolay kabul etmediğini düşünürdü. Şu an elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyordu. "İşte bu sefer gerçekten minnettarım. En azından daha az korkutucu duruyorsun."

[antonofrp-blog]

                                   "Daha iyi ama rol yaptığın belli oluyor.                                            Hem karşında ben varken...                           Ne kadar hazırlıklı olabileceğini bilemiyorum, Anderson."

[anawasilevski]

[heroineanderson-blog]

"Antrenman yaparken falan zorlaman gerekiyor diye düşünüyordum, psikolojimi bozman gerektiğini değil." dedi ve nasılsa yine güldü. Anton uğraşması gerçekten zor biriydi. Oldukça akıllı ve etkileyiciydi. Summer onunla başa çıkamayacağını o günden sonra anlamıştı bile. Bu nedenle barış imzalamak en iyi fikir gibi gelmişti. "Ben şimdiden değişmeye başladım bile. Umarım karşılığını alabilirim." 

[antonofrp-blog]

"Bu da bir antrenman, Anderson. Karşılaşacağınız her tehlike fiziksel olmuyor, asıl mesele psikolojide. Eğer bunları bile kaldıramıyorsan, çok işimiz var demektir." Kızın gülüşüne katıldı ister istemez, ama ciddiydi. Öğrenciler işin ciddiyetini bir türlü anlayamıyorlardı. "Eh evet," diye mırıldandı ve omuz silkti. "Bunu görebiliyorum. Bu yüzden sizin kibar olarak tabir ettiğiniz şeyden olmaya çalışıyorum işte. Deniyorum yani."

[urfooler-james]

"Her ne kadar eğlence için de yapmış olsalar, haklısın sanırım.”

“Çıplak gezmenin nasıl eğlenceli olduğunu hala anlamış değilim.”

[antonofrp-blog]

"Eğlence? Buna öyle mi diyorlar?" Yüzünü buruşturdu.

"İşte ben de ondan bahsediyorum. Çıplak dolaşmak istiyorlarsa olmaları gereken yer burası değil sonuçta. Burası Kahraman Okulu, Çıplaklar Kampı değil."

[heroineanderson-blog]

"Hadi ama beni hep böyle uğraştırmak zorunda mısın? Sadece mantıklı hareket etmeye çalışıyorum." dedi sıkılarak. "Bana bile aferin diyebildiğine göre sende de değişen bir şeyler var. Ah, harika." dedi ve gülmeden edemedi.  

[antonofrp-blog]

"Canım bana eğitmen denmesinin bir nedeni var herhalde, seni zorlamazsam ne anlamı kalır söylesene?" diye sordu gülerek. Summer'ın onay verme oyunu pek uzun sürmezdi. Anton böyle düşünüyordu, çünkü zıtlardı. Summer ancak mantığını çalıştırırsa Anton'la anlaşabilirdi. Ki bunu denediğini görebiliyordu. "Sen değişirsen Anderson," dedi işaret parmağını kıza doğru doğrulttu. Ardından da kendine yöneltti. "Ben de değişirim. Her şey karşılıklı."

[urfooler-james]

                          "Şu cesaret gecesine katılmayarak iyi mi ettim,                                             kötü mü ettim, hala anlamış değilim.”                            

[antonofrp-blog]

"Ah demek okulda hala aklı başında olan insanlar da varmış."

"Şaşırtıcı."