Ano Daw?

Pag-ibig. Pulitika. Drama. Kalokohan. Katotohanan. 'Yun na.

[anudawsabinichiesa]

Yolanda (2).

Yolanda had become a global eye opener, not just about the frailty of human life, but also about how the Philippine Government lacks fervor in serving its people. Just this morning, we saw on the Australian news: "Philippine Corruption is slowing down aid for typhoon victims." If this is being revealed in other Commonwealth countries as well, this could actually reach powerful nations and make them aware about what the root problem really is. More importantly, they could do something about it---either discipline or educate our leaders, or both. Bottom line, they could take action for us. Suntok sa buwan, pero we could all remain hopeful.  Moreover, the mere fact that the filth of corruption from Filipino politicians is already being broadcast worldwide is good. It can help those crocodile-skin scumbag politicians get back to their senses and actually do something positive for their country. We are a third world country even though we don't have to be. We have the capacity and resources to actually be a successful nation. What happened recently should not make the Filipino people think less about themselves, rather, it should empower them. Other nations are actually paying attention and concern to the Philippines; it's time to speak up while they're listening.

[anudawsabinichiesa]

Yolanda.

Without my family or friends, I am nothing. And so I feel deeply for those who, during the recent calamity that struck the Philippines, have lost everything---and by everything I mean the loves of their life, their children, parents, families, friends... I honestly cannot imagine myself being in the same situation. I might never be able to understand how the victims are feeling right now, but having a family of my own and people who mean the world to me, I know how much it must hurt, and so I feel very, very sorry for all their loss. Although this is probably one of, if not the most painful thing the Filipinos have had this year, we can't do anything about what has already happened, or take back what has already been lost. What we can begin doing now is to learn how to accept, and how to heal. I am no one to say this, but I believe that sometimes, the Lord lets such horrible things happen in our lives in order to test us in ways we would never be able to comprehend. I believe that somehow, if we would all be able to keep on hoping and believing amidst all the rubble, we'll be in a far better place than we ever were. Such large realities can open our minds and hearts in a way we will never be able to if nothing like this ever happened. I still believe there's a reason for everything, and that reason must be to never stop believing. "Be still and know I am God." - Psalm 46:10

[anudawsabinichiesa]

Mag-aral. Makielam. Magdasal.

Elections: More Fun In The Philippines (photo source: http://www.spot.ph/newsfeatures/53392/election-results-2013)

  Samu't sari ang naging reaksiyon ng mga tao sa naging resulta ng botohan, pero ang namutawi higit sa lahat, yung pagtataka, pagka-dismaya, at kalungkutan (maraming nalungkot na hindi naman bumoto, pero okay lang 'yan, Pilipino pa din naman kayo).

On the brighter side of things, bukod sa tuluyang nawala sa listahan ang ibang inaasahan mo na maghahasik lamang ng kamangmangan at lagim sa mga lokal na pamahalaan, kongreso, at senado, may mangilan-ngilan din na nakapasok na talaga namang maituturing mo na TAMA. Blessing pa din, ika nga, at dapat pa din nating ipagpasalamat sa Panginoon. Sabi ko nga kahapon sa isa ko ring post, may pag-asa pa din, basta maniwala lang tayo.

Nakakalungkot aminin, pero mukhang madali pa ding mauto ng paulit-ulit na pagbigkas ng mga sikat na pangalan at, ang hindi maikakaila, ng talamak na vote buying ang mga kababayan natin (FYI, galing din sa kaban ng bayan ang ipinambayad sa'yo. Magising ka! Ibinalik lang sa'yo panandalian ang siya 'ring nanakawin muli nila kapag sila'y napaupo na). Sana matuto na tayo, lalo na 'yung marurunong naman talaga pero nagmamaang-maangan lang palibhasa'y walang pakielam, na ang kinabukasan ng bayan natin ay nasa mga kamay lamang din natin. Mag-aral. Manood, makinig, at makielam. Higit sa lahat,magdasal. Kung kaya mong mag-alay ng tatlong oras o higit pa sa Facebook, baka pwede namang mag-ukol ka din ng kaunti para sa pagsasaliksik ukol sa mga taong iluluklok mo sa puwesto. 'Wag kang mag-alala, may tatlong taon ka pa ulit para gawin ang lahat ng ito. 

Napakahalaga ng Elections 2013 na ito para sa akin, marahil dahil huling pagkakataon ko na yata ito para makaboto dito sa bansa. Muntik pa ngang hindi, kasi sa totoo lang, tinamad talaga ako, nawalan ng pag-asa, kumbaga, dahil parang wala din namang nangyayari. Ang kaso napaisip ako ng matindi kahapon: sapat na ba ang mga nagawa ko noong mga nakaraang taon para maimpluwensiyahan kahit pa ang maliit na porsiyento lang ng taong bayan, kabilang na ang mga kaibigan o kakilala ko man lamang, na bumoto ng tama? Naitanong ko ito lalo't alam ko na may kamalayan at boses ako para sa mga bagay na ito. Hindi ko masabi sa sarili ko na "Oo, Rochelle, sapat na ang mga nagawa mo. Kaya puede ka nang mamahinga ngayon, no problem kahit hindi ka na bumoto." Sa huli, tumulak din ako pa-presinto kasi naisip ko na wala akong karapatan na tamarin para sa bayan ko dahil Pilipino ako. Sa tuwing makikita ko ang hindi maikubling mukha ng matinding kahirapan, ang mga malalalang karamdaman na lumalason sa pangangatawan ng mga maralita, at ang kawalan ng hustisya na nakapalibot sa ating lahat, napapaalala sa akin ng mga ito na responsibilidad ko nga pala ang kinabukasan ng aking bansa. Na sa boto ko pa din magsisimula ang, sa lahat ng mali, siyang magtatama. Sana ikaw, maisip mo din iyon.

Mga Taga-Roma 13:1 "Ang bawa't kaluluwa ay pasakop sa matataas na kapangyarihan: sapagka't walang kapangyarihan na hindi mula sa Dios; at ang mga kapangyarihang yao'y hinirang ng Dios."

[anudawsabinichiesa]

Mga Bilog Na Hugis Itlog.

Hindi ko din natiis: nagkita rin kami ng mga bilog na hugis itlog.

My post last 7 May: "Nakakalungkot man aminin, nakakatamad nang bumoto. 'Yun kasing slogan na 'Dapat Tama?' Ang rinig ko dun, parang 'Walang Tama.'"

But then I saw something I wrote a year ago:

I didn't complete my ballot (for instance, I only shaded 2 out of 12 for the senators). Instead, I took my time and carefully voted--not for the people whose names I have seen and heard over and over like some sickening, repetitive chant, but only for those whom I knew I could believe in; people I've had the time to study, their backgrounds, beliefs, and 'platapormas.' I'd rather have done so than wrongly vote for people who are "popular" to everyone else but unknown to me; people who would, later on, prove to be no different than their former tyrannical, corrupt counterparts. I don't mean to be cynical, but Philippine Politics is what it is.

Sa huli, hindi ko din talaga napalampas ang pagkakataon kong bumoto. At masaya ako, sa mga taong naiboto ko, at sa karapatan kong hindi nasayang. :)

Let's keep on praying, guys, na maging makabuluhan ang araw na ito at maging matagumpay ang resulta ng eleksiyon. May pag-asa pa para sa bansa natin. Let's keep on believing, because that's probably the only thing we could do to actually make things work around here. Pray, hope, and believe.

Ano? Hindi ka pa nakakaboto? Hanggang alas-siete naman, may oras ka pa.

[anudawsabinichiesa]

Iniisip ko nga lagi, sana, habang hindi pa huli ang lahat, malaman ng iba kung gaano sila ka-suwerte kasi may ama pa sila, o kaya, ina. Iisa lang ang tatay at nanay natin sa buhay. Sana pwede kong sabihin sa kanilang lahat, tipong titimo talaga sa mga dibdib nila, na sana matutunan nilang pahalagahan ang mga magulang nila kahit ano pang klaseng tao ang mga ito. Kasi walang kasing sakit na mawalan, lalo pa't alam mong bilang isang anak, baka ka nagkulang.

[anudawsabinichiesa]

Dear Tatay,

Dear Tatay,

Everyday, I miss you more. Natatakot ako minsan, kasi dahil maaga ka ngang nawala sa amin, sa akin, baka makalimutan na kita: 'yung itsura mo, 'yung mga kilos mo, kahit pa nga 'yung maingay na paghilik mo! Hehe. 'Yung boses mo, 'yung tawa mo, 'yung mga ngiti mo. Ayaw kong mangyari 'yun, kasi ikukuwento pa kaya kita sa mga magiging anak ko! Kaya ang ginagawa ko, lagi kitang iniisip, inaalala. That way I'm still able to dream about you, and there in my dreams, you're so alive. Madalas kong iniisip, sana totoo nalang. Alam ko parang bata lang, pero sa mga pinakamahihirap na panahon kung kailan nangungulila ako sa kalinga mo, 'tay, ito lang ang nagtatawid sa akin.

Every Father's Day, I cry. Totoo! Mula nung unang Father's Day ko na wala ka, ten years old ako 'nun, hanggang ngayon, 23 years old na ako, ganito pa din ako, parang batang napapahikbi pa nga kung minsan. Nalulungkot kasi ako. Alam ko kasi na noon, hindi ko nasabi at naipakita sa'yo kung gaano kita kamahal, at alam ko din na ngayon, wala na akong pagkakataon para makaharap ka, mayakap, at maiparamdam pa 'yung pagmamahal na 'yun sa'yo. Wala pa kasi akong kamuwang muwang noon! Kung alam ko lang, sana sinulit ko na 'yung mga panahon na kasama pa kita.

Iniisip ko nga lagi na sana, habang hindi pa huli ang lahat, malaman ng iba kung gaano sila ka-suwerte kasi may ama pa sila, o kaya, ina. Iisa lang ang tatay at nanay natin sa buhay. Sana pwede kong sabihin sa kanilang lahat, tipong titimo talaga sa mga dibdib at isipan nila, na sana matutunan nilang pahalagahan ang mga magulang nila kahit ano pang klaseng tao ang mga ito. Kasi walang kasing sakit na mawalan, lalo pa't alam mo na bilang isang anak, baka ka nagkulang.

I hope that you're proud of what we, your children, have become. Everyday, I strive to be the person I know you've always wanted me to become. Belated happy father's day po! I know I'll see you again one sweet day, in our Father's kingdom. Mahal na mahal po kita!

Love,

Bunso. :)

[anudawsabinichiesa]

Lumipas na ang mahabang panahon, hindi mo pa din makalimutan ang mukha niya, ang mga mata niya habang nakatingin sa'yo, ang init ng braso niya against yours, ang pabango niya, at ang araw na nakatabi mo siya ngunit wala kang nagawa.

[anudawsabinichiesa]

What If.

WHAT IF.

Ito yung tipong isang araw, habang nananahimik ka at walang kamuwang-muwang sa mundong nakapaligid sa'yo, may biglang sumakay sa bus. For some reason, habang papalapit siya sa'yo, nagtama ang mga mata niyo. Boom! Doon nag-slow motion ang lahat, at bigla mo nalang naramdaman na, kapag naging parte siya ng buhay mo, magiging tama na lahat.

Tapos itong tao na ito, tumabi pa sa'yo. Matagal siyang nandoon, wala kayong kibuan. Kung alam niya lang, halos sumabog ka na. Tapos iniisip mo, 'siya din kaya?'

Ang kaso, habang nagninilay-nilay ka kung papaano mo ipakikilala ang sarili mo sa kabila ng matinding pagdagundong ng dibdib mo at biglaang pag-ikli ng mga hininga mo, bumaba na siya, ni hindi ka manlang nilingon, at wala ka nalang nagawa.

At sa parehong araw at sa parehong oras ng bawat linggo, umaaraw man o umuulan, tinatahak mo ang parehong ruta sa parehong bus line, hoping to see her again. Ang kaso, hindi mo na siya nakita ulit.

Lumipas na ang mahabang panahon. Matagal mo nang sinukuan ang paghahanap sa kanya. Matanda ka na rin at may asawa na't pamilya. Pero kahit ganoon, hindi mo pa din makalimutan ang mukha niya, ang mga mata niya habang nakatingin sa'yo, ang init ng braso niya against yours, ang pabango niya, at ang araw na nakatabi mo siya ngunit wala kang nagawa.

WHAT IF. :')

[anudawsabinichiesa]

Treasure memories, treasure life. At ang pinakamahalaga, basta may Diyos ka sa buhay mo, kahit ano, kaya mo. :)

[anudawsabinichiesa]

Walong Bagay Na Napag Muni-munihan.

(1) Okay lang naman na karerin mo ang buhay. Kung likas na bibong Bonakid ka at ipinanganak ka na madaming alam, gow. As long as wala kang naaapakan habang umaakyat ka at hindi ka naman nagmamataas, gujab ka. :)

(2) Kahit gaano nakakapagod ang isang buong araw na lumipas, basta't may mabuting kaibigan na handang makinig sa mga vent-outs mo at the end of the day, keri lang. :)

(3) 'Pag nasimangutan, napagsalitaan, o nagawan ka ng masakit tapos ginantihan mo ng negatibo din, bad vibes x 10 lang 'yun sa inyong dalawa. 'Pag ngiti ang iginanti mo tapos pinag-pray mo pa, BOOM. Welcome, good vibes! :)

(4) Matutong magpatawad at humingi ng tawad. Ang sarap sarap sa pakiramdam kapag may puso ka na kayang bumitiw agad sa galit. Matutuwa pa sa'yo ang Panginoon. Bergood ka! :)

(5) Malakas makahawa ang mindset. 'Wag magdididikit sa mga taong nega, and as much  as possible, maghasik ng 'gawin-mong-light' energy everywhere you go. Kahit dalawang oras lang ang tulog mo pero pinaniwala mo ang katawan mo na fully-charged ka, tiyak maganda ang output mo. Tiyak din, mahahawa sa positive aura mo ang mga tao sa paligid mo. :)

(6) Eblibadi makes mistakes, okay? Kung matatakot kang kumilos dahil lang takot ka na magkamali, hindi ka magtatanda. Magpasalamat ka sa kakayanan mong MATUTO mula sa mga pagkakadapa mo, 'yun kasi ang pinakamahalaga.

(7) Treasure memories, treasure life. Yes, it's a cliché thing to say. But being a nurse, almost everyday I witness how people lose these two. You won't always have the mind and the strength you have right now to make the most out of life, kaya 'wag mong sayangin. 'Wag mo na din bawasan ang mga nalalabi mo pang panahon sa kayo-yosi, kaiinom, kabi-bisyo, at kagagawa ng mga bagay na siyang kabaligtaran ng dapat na ginagawa mong pagaalaga sa sarili.

(8---at ang pinakamahalaga) Basta't may Diyos ka sa buhay mo at Siya ang kausap mo sa pagsisimula at pagtatapos ng bawat araw mo, kahit ano, kaya mo. :)

[anudawsabinichiesa]

Bakasyon.

I miss travelling. Tipong legit na ilang araw kang soul-searching, malayo sa lahat ng polusyon ng makabagong mundo. 'Yung tipong ang ingay lang na maririnig mo e yung huni ng mga kuliglig, at yung boses nung tao na nakatira sa loob mo na bihira mo nalang mapansin.

'Yung tipong bawat hinga mo ng malalim ng hangin na ubod ng sariwa e ramdam mong lumulusog ang puso at isipan mo. Tipong ang huling makikita mo bawat gabi, bago mo tuluyang ipikit ang mga mata mo at ihulog sa mga panaginip ang isip mo, eh yung langit na hitik sa mga bituin na labis nalang kung magningning.

'Yung tipong bawat ngiti ng mga simpleng tao na makakasalubong mo sa daan e magpapaalala sa iyo kung gaano nga pala talagang kasarap na mabuhay. 'Yung tipong pagtingin mo sa tabi mo, kasama mong nagsasaya ang ilan sa mga taong pinakamalapit sa puso mo. :)

Hahay. Kaya lalo ako sinisipag magtrabaho, para may karapatan ako magbakasyon ng ganito kasarap. :]

[anudawsabinichiesa]

Kapag inisip mo na mahirap, na hindi mo kaya, malamang hindi ka pa nagsisimula, talo ka na kaagad. Kapag inisip mo na kaya mo, tapos nilakipan mo pa ng tamang prayers & best of all, faith, sigurado, wala kang hindi kayang gawin. :)

[anudawsabinichiesa]

Tara. :)

Habang tumatanda ako, both in age and Christianity, mas nakikita ko yung mga bagay na totoong mahalaga kesa dun sa mga hindi naman pala. Yung mga dating inakala ko na importante, na I can't go on living without, ngayon I can set them aside na so that I could give more of myself to the truly important things that are actually worth a piece of my life. :) Alam mo, totoo kasi 'yun na, kapag bata ka, wala kang ideya kung gaano lang pala kadali at kasimple ang buhay. Ang alam mo lang, kung gaano 'kalaki' ang buhay kaya madami kang pipiliting ipagkasya dito. Pipilitin mong gawin lahat para lang may mapatunayan ka. Pero sa huli, hindi ka din naman magiging masaya. Simple lang naman to achieve that sense of fulfillment that we're all looking for eh. Surrender, and let God fill all the empty spaces in your life. :) Napapangiti nalang ako 'pag naiiisip ko how much I have overcome, and how much I have grown. Kumbaga, nasa punto ako ng buhay ko ngayon na, hindi ko pa din naman masasabing nalampasan ko nang lahat ng pagkalito, na I am completely above it all, pero nararamdaman ko naman na kahit papaano, mas malapit na ako ng 'di hamak dun kesa sa kung nasaan ako dati. Kumbaga, I feel that I'm finally beginning a life of spiritual maturity. Some nights, umiiyak pa ako in prayer sa pasasalamat, sa totoo lang. Kasi alam mo, kahit hindi ko pa alam kung saan ako papunta, wala na akong takot, kasi alam ko kasama ko si Lord sa pagtuklas ng kung saan man 'yun. When you have achieved this kind of faith in your life, ang sarap sarap mabuhay, promise. :) Hindi ko ito pinost para magpakitang gilas sa'yo, o may patunayan na kung ano, kung sino ka man na nagbabasa nito ngayon. The Holy Spirit moved me to do this. I'm hoping that with this and many more attempts to follow, that I would be able to inspire people, especially friends and family close to my heart, to seek and have this yearning for God in his or her life. It is the most important thing you could ever commit to: a relationship with our Father in heaven. The best decision that I have ever made was choose a life with Him, and for Him. Kahit kailan, hindi Siya nagkulang sa akin. Kahit kailan, hindi ako nagsisi na pinili kong manampalataya sa Kaniya. He filled up all the empty spaces inside of me: siksik, liglig, at umaapaw pa nga. :) Ikaw, baka Siya nalang ang kulang sa buhay mo. Baka matagal-tagal ka na din Niyang hinihintay na lumapit. Ano? Tara? Seryoso ako. Kung oo, i-PM mo 'ko ngayon na. Magtulungan tayo. :)

[anudawsabinichiesa]

Isip-isip.

May nagawa ka na ba sa buhay mo na isang bagay na kahit ano pa ang kinalabasan, kahit balik-balikan mo kapag ala-ala nalang, eh tipong hindi mo magagawang pagsisisihan? O ikaw yung tipo ng tao na katulad ng karamihan sa atin ngayon: alam mong may magagawa ka pa, pero tutunganga ka nalang kasi yun naman ang uso?

[anudawsabinichiesa]

Noon At Ngayon

Noon: adjectives na alam ng mga bata - mapamintas; matiyaga; mapagkunwari; mapagmataas

Ngayon: 'ad-jeje-ctives' - okray; trying hard; plastik; feeler

Noon: Kapag kinukuhanan ng litrato, ngingiti ng maganda at pormal. Sayang ang film, mahal kaya magpa-develop sa Agfa o Kodak.

Ngayon: Kapag kukunan ng 'pichur', katakut-takot na lukot ng mukha, duck face, anggulo, atbp. ang gagawin kahit hindi naman wacky ang shot. Normal niya lang talaga, promise. Pagkauwi, photoshop agad. More kinis, more fun!

Noon: Wala kang makikitang sumasagot sa magulang ng pabalang.

Ngayon: Halos wala ka nang makitang nagmamano, po, at opo.

Noon: Pinaglalamayang libro - Ibong Adarna, Noli Me Tanghere, El Filibusterismo

Ngayon: Pinaglalamayang book - Facebook.

Sigh. How times change. Hindi mo pansin? O wala ka lang talagang balak gawin?

[anudawsabinichiesa]

Listened to Etta James, Nat King cole, and Frank Sinatra during my early afternoon today. Ang sarap makinig sa mga lumang awitin ng ganoong oras, kung kailan tulog ang karamihan at kalmado lang ang kalsada. Mas may pagkakataon tuloy ang bawat nota at kataga ng mga kanta na manuot pang mabuti sa bawat sulok at kanto ng pagkatao mong lutong luto na sa karaniwang wala nang lalim na tunog ng makabagong panahon ngayon. From the words to the music to everything, it is true: Nothing could ever beat the classics. They surely don't make 'em the same anymore.

[anudawsabinichiesa]

Maligayang Pasko At Manigong Bagong Taon, Pilipino

Kahit na araw-araw ang pagsubok, kahit na sandamakmak ang unos; Kahit nadapa ang ilan at magsisimula pa lamang ulit kumilos; Kahit na may karamdaman, kahit na may kahirapan, kahit na sa pag-usad ay mayroong kabagalan; Kahit anong kutya ang abutin mula sa ibang bayan, at kahit na iba't iba ang paniniwala tungkol sa paraan pati na araw ng Kapanganakan; Maligayang pasko at manigong bagong taon parin sa iyo, mahal kong Pilipinas, at sa iyo, kapwa ko Pilipino.