Bir gün ölmek için

hergün yaşıyoruz...☠️🇹🇷

[ruhumdakikaranliklar-deactivate]

Yaşattığın onca şeye rağmen hayatımdaki en güzel detaydın sen.

[cutie-bun0-deactivated20251107]

"İnsan sevdiği biriyle bazen son kez konuşuyor, onu son kez görüyor ama bunu bilemiyormuş..."

[apolloo21]

Tehlikeli oyunlar oynamak istiyor insan

[tayln]

[apolloo21]

Bir şey anlaşılmadan garip bir tesir

yapmak... Ne kadar basit insanlarız...

Doğru dürüst oturup düşünürsek bu

manzumenin dünyada yazılabilecek

en basit hokkabazlıklardan,

yavelerden biri olduğunu eminim

ki teslim ederiz. Hiçbir derin ve

kuvvetli hisse, hiçbir büyük ve insanı

sarsan fikre dayanmadan, sırf göz

boyamak, esrarlı görünmek için

yazılan bu beş on satırda, bir talebede

bile mazur göremeyeceğimiz

aleladelikler var... Yalnız şair, bizim

ne mal olduğumuzu bildiği için,

birkaç ucuz ve basit vasıtaya

müracaat etmiş: Bunlardan birincisi,

tesirli olduğunu şimdiye kadar daima

ispat eden, mistik havadır. Cahil ve

dalavereci bir yobazın kendini muhite

yutturmak için müracaat ettiği esrarlı

ve muammalı birkaç formül, birkaç

dini teşbih, bir iki karanlık ifade

bugün bile derhal aydınlık düşünceleri bulandırıyor.

Kendilerinde bir şeyler bulunduğunu

vehmeden bütün âcizlerin hiç

şaşmadan bu basit çareye: Karanlık

ve karışık olmak suretiyle derin ve

manalı görünmek hilesine

başvurduklarını unutuyoruz. Sonra

Emin Kâmil kendini bize enteresan

göstermeye, ikide birde değiştirdiği

birbirinden yaman kanaatler ve

imanlar ile gözümüzde büyülü bir

perde yaratmaya da muvaffak olmuş.

Birçok halleri, başkalarında bizi

derhal güldürmeye kâfi gelecek olan

saçmalıkları, etrafına hürmetsizlikten

ve saygısızlıktan doğan

patavatsızlıkları ve küstahlıkları bize

büyük bir şahsiyetin ifadeleriymiş gibi

geliyor. Hakikaten şahsiyet sahibi

olan bir adamda bulunması lazım

olan sarsılmaz iç muvazenesinin,

insanlığa ve bittabi insanlara, onları

kör, aptal yerine koymayacak kadar

kuvvetli bir hürmetin, onda mevcut

olmadığını fark etmiyoruz

[sanatvedebiyat]

“Mektubun gecikti gene. Belki de ne yazacağını kestiremiyorsun. Oysa adını yazman yeter. Görünce içim aydınlanıyor.”

- Ahmed Arif, Leylim Leylim.

[dreamtheatherr]

[leylia]

-Müzeyyen. +Efendim? -Hiç, adını söylemek hoşuma gidiyor.

[kurtaricio-deactivated20201225]

çok hoş lan 

[ambroossiaa]

[uzaytronot]

Bu bir rüyaysa,uyandırma.

[apolloo21]

Sabah olsun ben giderim, sen kal rüyamda

[uzaytronot]

Bir rüya gördüm peşine düştüm

[apolloo21]

Rüyanda görsen inanma

[uzaytronot]

Seni gördüm rüyamda'

[apolloo21]

Rüyalarda buluşuruz

[ambroossiaa]

[uzaytronot]

Bu bir rüyaysa,uyandırma.

[apolloo21]

Sabah olsun ben giderim, sen kal rüyamda

[uzaytronot]

Bir rüya gördüm peşine düştüm

[apolloo21]

Rüyanda görsen inanma

[ambroossiaa]

[uzaytronot]

Bu bir rüyaysa,uyandırma.

[apolloo21]

Sabah olsun ben giderim, sen kal rüyamda

[apolloo21]

Neye dokunsam ellerimin hüznü bulaşıyor...

[apolloo21]

Edebiyata olan düşmanlığı harflerin harbi paklar ancak ama bunun için çok okumak lazım. Okuyup anlamak, bilmek lazım. çünkü insan en çok bilmediğine düşmandır.

Erdem Beyazıt

[mr-bloodd]

‘’Bırak Ay Gitsin Sen Kal Bu Gece’’

[apolloo21]

Kitapçıların ve çiçekçilerin bazı özellikleri olmalıdır Olric. Gelişigüzel insanlar bu mesleklerin içine girmemeli. Kitaplar ve çiçekler özel itina isteyen varlıklardır. Ne yazık, bu meslekler de artık olur olmaz kimselerin elinde, sattıklarıyla ilgileri olmayan kişilerin. Durmadan kitaplara ve çiçeklere eziyet ederler, onlara nasıl davranılacağını bilmezler. Bana kalırsa, bir “kitapları koruma derneği” kurmalı ve kitaplara kötü muamele edilmesini önlemeli...

[apolloo21]

BİRAZ YORGUNUM

Biraz yorgunum, kavgaları birikiyor insanın!

Her uzvundan ayrı ayrı taşıyor acısı zamanla!

Yaşımdan yorgun, yaşımdan telaşlıyım bugünlerde!

Kaç yaşındayım sahi saymadım, bilmiyorum!

Belki kırklarımdayım belki otuzlarımda!

Belki de doksan sene yuvarlandım bu dünyanın sırtında!

Hiç bilmiyorum! Hayat taviz vermediği hızı ve kavgasıyla akıp gidiyor!

Baharın rahiyasından akıp coşan çiçeklerle hatırlıyorum lise yıllarımızı!

Kimimize kış, kimimize bahar olup canıyla değen babalarımızı!

Bu memlekette insanlar belki de en çok baba sancısıyla inliyor, en çok baba deyince aklımıza gelir çocukluğumuz!

Mazinin araladığı perdeden sızıyor eski günler!

Onlarla kavgalı onlarla sevdalı olduğumuz!

En çok baba yokluğunun hüsranıyla kızıyormuş zaman ayrılığın yarasını!

İnsan baba olunca anlıyormuş babasını!

Erdem Bayazıt