Senasal

kendimce yazıyorum işte

[araftayasayanbiri]

Bazen kendime çok kızıyorum. Ertelediğim çok şey oldu. Değerlendiremediğim yüzlerce fırsat oldu. En önemlisi değerini bilemediğim binlerce an oldu. Sebebi neydi diye kendime sorduğumda;şimdiyi düşünmeyi,anı yaşamayı,bazı şeylere şükretmeyi beceremediğimi anlıyorum. Çocukluğumu özlüyorum. Masum düşüncelerimi,oyunlarımı,oyuncak bebeklerimi,oyun arkadaşlarımı,mutluluğumu özlüyorum. Her günüm keşke demekle geçiyor. Bu zamana ait hissetmiyorum bazen. Neden diyorum kendime. Neden sana ait olmayan bi zaman dilimindesin. Dünle yarın arasındaki bugün,beni çok sıkıştırıyor. Gidemiyorum düne,bekleyemiyorum yarın için. Şimdiki zaman dilimine ait değilim sanki.

Sonraki zaman diliminde hayatımın daha güzel olmasını diliyorum. Geçmiş zaman dilimimin değerini bilemedim. Şimdiki zaman dilimimde anı yaşayamıyorum. Diliyorum ki gelecek zaman dilimimde her şey daha güzel olsun. Değerini bildiğim,anı yaşayabildiğim bir zaman dilimim olsun. Keşkelerim değil de iyikilerim olsun.

[araftayasayanbiri]

Minik kelebeğim seni çok kırdım. Verdiğim kararlarla seni çok üzdüm ve yıprattım biliyorum. Yine burda yine bir sevgiye aldanıyorum. Bu sefer sana utancımdan söz de veremiyorum. Bu sefer öyle olmayacak diyemiyorum minik kelebeğim. Ama söz veriyorum ki bu sefer aynı şeyler yaşanırsa sana bunu hiç yansıtmayacağım. İçimde yaşatmaya devam edeceğim seni. Varlığın içimde çok önemli. Sen benim en önemli duygularımsın. Sen benim çocukluğumsun minik kelebeğim. Seni öldürmeye çalışanlara inat yaşayacağız bu dünyayı. En uç noktalarda en kaçık rüyalarda buluşacağız yine. Bu sefer korkmayacağız kelebeğim. Yalnızlık koymayacak artık bize. Kim gitmiş kim gelmiş biz bunların hesabını yapmayacağız artık. Biz birbirimize bağlanacağız. Bizi bu sefer ayıramayacaklar güzel kızım. Bu sefer seni kimse öldüremeyecek. Buna izin vermeyeceğim.

[araftayasayanbiri]

Her insanın bir yaratılış sebebi vardır. Bazı insanlar bu sebepleri bulmak için çabalar,çabalarken de kendini bulur. Bazı insanlar ise bir yaratılış sebebi olduğunu unutur,dünyanın telaşına kapılır ve ruhlarını unutur.

Şu sıralar soruyorum kendime: Arıyor musun yaratılış sebebini? Bulabildin mi kendini? Yoksa diyorum içimden,kapıldın mı dünya telaşına? Unuttun mu ruhunu bir yerlerde? İşte bu sorularla başlıyor hayat kargaşam. İşte böyle başlıyor bunalımım. Bıkmaya başlıyorum kendimden. Usanıyorum bu sorularımdan. Utanıyorum kendimi bilememezlikten.

Bir yola girmişim doğru mu yanlış mı bilmiyorum. Bir yola girmişim uçsuz bucaksız sadece ilerliyorum. Bir yola girmişim kapkaranlık önümü göremiyorum. Ben bu yolda kayboldum ait olduğum yere geri dönemiyorum. Ben sebebimi bulmak için gittiğim yolda özümü kaybettim bulamıyorum.

[araftayasayanbiri]

Bir ruh hali var bende. Çözemediğim,adını koyamadığım,nedenini bilemediğim bir ruh hali. İçimde nedenini bilmediğim bir özlem var. Neyi özlüyorum,neden özlüyorum bilmiyorum. Hep bir dengesizlik var davranışlarımda. Bir iyi bir kötü götürüyorum hayatı. Daha diyorum yaşın genç,ne bu melankolik haller? Bir dertler var başımda,dermanı olmayan. Diyorum bul bir çaresini de kurtul,derdini bilemeyen çaresini bulur mu ki? Bir haller var bende,biri fark etsin yardım etsin. Biri tutsun da çeksin bu kuyudan. Kim duyuyor ki sesimi? Bağırıyorum avaz avaz biri bana yardım etsin diye. Duysun istiyorum herkes. Duysun da yardım etsin birileri.