Η Εθνική μας μοναξιά & ο Θεός των Ελλήνων…
Η Ανάσταση του Κυρίου συντελέστηκε, το περασμένο Σάββατο, μέσα από την Πίστη μας. Και του Χρόνου με Υγεία.
Τώρα, άντε με το καλό και η πολιτική! Είναι η επωδός των ημερών. Πολιτική Ανάσταση; Ναι! Αλλά, από ποια κατεύθυνση; Και προς πού; Η εφαρμογή, πχ των μεταρρυθμίσεων, κατά την άποψη μου είναι μια μορφή ανάστασης. Με την αναγκαιότητα αυτή δεν σημαίνει πως συμφωνούν άλλοι που αναζητούν την πολιτική ανάσταση μέσα από νέους σχηματισμούς, παλαιών πολιτικών. Είναι εντυπωσιακό. Οι «νέοι» της Βουλής να εκπροσωπούν τα πιο παρωχημένα, ξεπερασμένα από τη ζωή και με επιμονή να υποστηρίζουν τα παλαιολιθικά μιας εποχής. Να βαπτίζουν πατριωτικό κάθε συνδικαλιστικό απολίθωμα που προώθησε διαχρονικά ο δικομματισμός και αγκάλιασε η αριστερή αντιπολίτευση στο όνομα του λαού… Τα πραγματικά νέα κόμματα, απ’ όσα έχουν προλάβει να διατυπώσουν δημόσια έως τώρα, κινούνται μεταξύ μιας ευρωπαϊκής αντίληψης και εθνικής μοναξιάς αλλά θέλουν χρόνο προκειμένου να ξεδιπλώσουν τις θέσεις τους. Να «ξεθολώσουν» τον πολιτικό τους ορίζοντα. Και εμείς αυτιά για να τους ακούσουμε…
Διαπιστώνει η κοινωνία, το διατυπώνει η Σία σωστά, πως οι περισσότεροι πολιτικοί δεν τρώγονται. Και ειδικά εκείνοι των κομμάτων εξουσίας. Ότι δεν έχουν αλλάξει σε τίποτε και πολιτεύονται με τον ίδιο πεπαλαιωμένο τρόπο. Κυρίως του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, τα στελέχη συμπεριφέρονται όπως έχουν μάθει χρόνια τώρα. Χωρίς να πιάνουν τις ανάγκες, χωρίς να προσφέρουν διέξοδο, προοπτική, έστω και μια αισιόδοξη ματιά. Επιπλέον βαρύνονται με τις αμαρτίες του παρελθόντος και σαν αλεξικέραυνο τραβούν όλο το θυμό, τον δικαιολογημένο, της κοινωνίας. Ο θυμός στρέφεται κυρίως προς το ΠΑΣΟΚ σε σχέση με την τελευταία διετία και λιγότερο προς τη ΝΔ. Αυτή χρεώνεται την πορεία προς το 2009. Για να προλάβω όσους θα ήθελαν να σχολιάσουν τη ΝΔ του Σαμαρά. Θεωρώ ότι η αξιολόγηση της τελευταίας διετίας και η στάση του κόμματος αναφορικά με το πρώτο μνημόνιο και η μεταστροφή στη συνέχεια δεν αποτελούν αντικείμενο του σημειώματος αυτού.
Περιμέναμε να αλλάξουν τόσο γρήγορα; Και αν πχ εμφανίζουν σημάδια αλλαγής είμαστε έτοιμοι να το αντιληφθούμε; Θέλουμε; Το Βαρόμετρο του Γιάννη Μαυρή, δείχνει έως τώρα την άρνηση της πλειοψηφίας. Δεν θέλει να τους βλέπει, δεν θέλει και να τους ακούει. Αν λάβουμε ως δεδομένο το εύρημα των δημοσκοπήσεων ότι το πρωταρχικό είναι η εκλογική αποτύπωση του θυμού και έπεται το ζήτημα της διακυβέρνησης, τότε η δυνατότητα να εκφραστεί η όποια αλλαγή στη νοοτροπία, στην αντίληψη, στη ματιά και τελικώς στη δράση είναι καταδικασμένη εκ των προτέρων. Και αν πραγματικά οι πολλοί επιζητούν αλλαγή, σε ποια κατεύθυνση την επιθυμούν; Σε κείνη που προτείνει το ΚΚΕ, στην άλλη του Καμμένου, του Τσίπρα, του Κουβέλη; Πόσο αλλαγή συνιστούν αυτά τα κόμματα σε σχέση με την διαφορετική ματιά του Μάνου, της Μπακογιάννη και του Βαλλιανάτου;
Την απάντηση σας τη μαντεύω. Για τους τελευταίους θα πείτε είναι (νέο) φιλελεύθεροι, για τους πρώτους θα πείτε είναι αντιευρωπαϊστές ή ευρωπαϊστές με ειδικούς όρους κλπ, αρκεί να μην είναι του πρώην δικομματισμού. Ξέρετε, διαπιστώνω ότι το πραγματικό καινούργιο, το αληθινά νέο, το φρέσκο-φρέσκο αποφεύγουμε να το ακουμπήσουμε. Αντιδρούμε, οι περισσότεροι, στερεοτυπικά. Θα έλεγα παραδοσιακά. Σύμφωνα με τα… αριστερά-δεξιά που έχουμε μάθει. Ασχέτως εάν σήμερα έχει αντιστραφεί το περιεχόμενο…
Από την άλλη, αυτό που εκ των πραγμάτων είναι καινούργιο κόμμα διαθέτει πολιτική σκέψη, ιδεολογικό προσανατολισμό, εφαρμόσιμη πρόταση; Εξαρτάται από τον βαθμό πώρωσης που έχει ο κριτής με τον πολιτικό (λόγο;) του παρελθόντος. Μου λένε πολλοί, ότι βρίσκουν κάπως ανώριμους πολιτικά τους καινούργιους. Και έτσι δικαιολογούν την προτίμηση τους στους παλαιούς «νέους» του Κοινοβουλίου. Είναι εντυπωσιακό, γιατί αυτοί είναι κυρίως θιασώτες της πολιτικής ανατροπής του δικομματισμού και φυσικά της τιμωρίας του. Στο ρόλο των τιμωρών εννοείται πως προτιμούν τους προερχόμενους από τον δικομματισμό και εκείνους που… κρατούσαν το φαναράκι είτε στη Βουλή, είτε στο Δημόσιο, είτε στις κρατικές εταιρίες. Σήμερα αυτές οι αριστεροδεξιές πολιτικές δυνάμεις φόρεσαν τη ρομφαία της κάθαρσης και θέλγουν τους ψηφοφόρους. Ως δέλεαρ προβάλλεται και η Λύσις του ξανθού γένους. Για αυτούς που απογοητευμένοι/ αγανακτισμένοι (και) από την Ευρώπη, φέρονται πεισμένοι ότι η Λύσις θα προσφερθεί απλόχερα από την Ρωσία...
Τι κάνει όμως ο δικομματισμός. Νομίζω μια τρύπα στο νερό. Φοβισμένος, δουλικός, χωρίς αυτοπεποίθηση, νομίζεις ηττημένος από τα αποδυτήρια, χωρίς θάρρος αδυνατεί ακόμη και τώρα να κοιτάξει στα μάτια, να προχωρήσει σε σοβαρή αυτοκριτική και να μιλήσει με ειλικρίνεια. Όχι για να πείσει, ούτε για να ψήσει. Απλώς να χωρίσει δύο γαϊδουριών άχυρα.
Τι έχει λοιπόν σήμερα η κοινωνία. Ας ανακεφαλαιώσουμε τα δεδομένα μας:
Μια κατηγορία πολιτών, εκείνη που σκέφτεται ακόμη στη «λογική» του ψηφίζω θυμωμένος για να τους μαυρίσω χωρίς να μου καίγεται καρφί για το αύριο ΜΟΥ. Διαφωνώ με την άποψη αλλά δεν έχω να γράψω κάτι. Υπό την έννοια ότι είμαστε ελεύθεροι να αποφασίζουμε για τον εαυτό μας. Για το καλύτερο και το χειρότερο…
Η δεύτερη, υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει κάτι χειρότερο από την κατάσταση που ζούμε. Αυτοί συμπληρώνουν πως «δεν έχουν να χάσουν τίποτε». Αυτό το, «δεν έχουν να χάσουν» δεν είναι απολύτως ειλικρινές. Όλο και κάτι έχουν. Όμως εάν είναι άνεργοι, οφείλουμε να αποδεχθούμε το ψυχολογικό τους αδιέξοδο. Άρα «λειτουργούν» εκτός κομματικών πλαισίων και θα θελήσουν την ανατροπή. Ποια ανατροπή και σε ποια κατεύθυνση; Διότι κατά την άποψη μου προφανώς και υπάρχει το χειρότερο από τη φάση στην οποία βρισκόμαστε.
Μια άλλη κατηγορία πολιτών είναι εκείνη που θέλει Ευρώπη αλλά χωρίς δικομματισμό και χωρίς να διευκρινίζεται απολύτως εάν τη θέλει με τους σημερινούς δημοσιονομικούς κανόνες ή προσβλέπει σε νέους πιο σοσιαλδημοκρατικούς και λιγότερο προτεσταντικούς. Κοντά στον Ολάντ σε απόσταση από Μέρκελ-Σαρκοζί. Κανείς όμως δεν μπορεί να διαβεβαιώσει πως μια Ευρώπη με κλίση προς τη σοσιαλδημοκρατία δεν θα βάζει αυστηρούς δημοσιονομικούς κανόνες στις χώρες της ΕΕ. Σ’ αυτή την κατηγορία συναντούμε και εκείνους που πιστεύουν πως πρέπει να υπερψηφίσουν κόμματα πέραν του δικομματισμού διότι τουλάχιστον δεν ευθύνονται για το σημερινό κατάντημα. Ανεξαρτήτως εάν η Αριστερά και τα αναπαλαιωμένα κόμματα αφήνουν σχετικώς ακαθόριστο εάν αποδεχθούν Ευρώπη με κανόνες ή όχι. Εντυπωσιάζει πάντως η προσήλωση στο Κράτος που εμφανίζει ο Αριστερός-Δεξιός άξονας σε απάντηση στον δικομματισμό του μνημονίου. Υποκατηγορία, είναι οι φίλοι του αντιευρωπαϊσμού. Ξεκάθαροι. Προτιμούν μια εθνική Ελλάδα, κομμουνιστική, με τη δική της παραγωγή, με την απολύτως κρατική οικονομία που θα ρυθμίζει τα πάντα και θα διανέμει τον πλούτο όπως θα επιθυμεί το κυρίαρχο κόμμα.
Αφήνω τελευταία την κατηγορία εκείνη που επιζητεί ριζική καθεστωτική ανατροπή. Μια επανάσταση που, δοθέντων των συνθηκών θα μπορούσε να απλωθεί και σ’ όλη την Ευρώπη…
Σε κάθε περίπτωση συναντούμε ένα κορυφαίο ζήτημα.
Με την Ευρώπη, το ευρώ και κανόνες ή με Ευρώπη, χωρίς ευρώ και χαλαρούς ή καθόλου κανόνες; Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς και στις δύο περιπτώσεις θα πρέπει να έχουμε ένα κράτος και μια οικονομία. Αν πάλι θέλουμε να έχουμε οικονομία τότε οι πολιτικοί μας θα πρέπει να μάθουν να σέβονται τον κυρίαρχο νόμο ενός κράτους. Τον προϋπολογισμό. Διότι είτε με ευρώ είτε με δραχμή τα έξοδα του κράτους θα είναι συγκεκριμένα και άρα τέλος τα ρουσφέτια σε κοινωνικές ομάδες, σε συνδικαλιστές και λοιπούς ζήτουλες… Όταν οι πολιτικοί καταλάβουν ότι το κράτος δεν μπορεί να δανείζεται για να ικανοποιεί αιτήματα τότε θα αλλάξουν. Αυτομάτως… Σήμερα δείχνουν να μην το έχουν καταλάβει. Αναφέρομαι και στους πολιτικούς του δικομματισμού και στους άφθονους του κρατισμού που πιστεύουν πως θα κάνουν τους προϋπολογισμούς του παρελθόντος για να ξοδεύουν όσα γουστάρουν. Εκτός από εκείνα της διαφθοράς και της διαπλοκής που πήγαν σε τσέπες…
Εάν συνεχίσουμε στο ευρώ, το κακό είναι, ότι θα ολοκληρωθεί η υποτίμηση των μισθών και των αξιών μας σε ποσοστό όπως λέγεται 30%. Εάν επιστρέψουμε στη δραχμή, το κακό είναι, ότι θα γεμίσουμε από άχρηστα χαρτιά η αγοραστική δύναμη των οποίων θα είναι υποτιμημένη μόνο κατά 30%; Πέραν της ισοτιμίας με τα ισχυρά νομίσματα ; Μπορείτε να ρωτήσετε όποιον οικονομολόγο θέλετε και να πάρετε την απάντηση του.
Υπάρχει κάτι καλό στην περίπτωση μας. Ναι!
Να επιδείξουμε σοβαρότητα, σύνεση, ψυχραιμία, λογική σε πρώτη φάση. Να σχηματιστεί μια κυβέρνηση που να μπορεί να σηκώσει το βάρη χωρίς να κλατάρει πάνω στο μήνα. Για να αντέξει την πολύ σοβαρή και δύσκολη δουλειά. Και…
Να περιμένουμε τις εξελίξεις σε Ισπανία, Πορτογαλία και Γαλλία. Μέσα στην αναμπουμπούλα μπορεί να ανέβουμε πιο εύκολα στο κύμα της σωτηρίας. Δεν ξέρεις ποτέ!
Εκτός από την εθνική μας μοναξιά, υπάρχει και ο Θεός των Ελλήνων…
