AYANE

Een jongen en een meisje uit België. あすはあす、きょうはきょう。 Wordpress Twitter Svpply This Is Our Jam

[ayaneblogs-blog]

ブログ: WIJ ZIJN NIET DOOD, ALLEEN EEN BEETJE STERVENDE

EN DAARMEE BEDOELEN WE DAT WE, STUDENT ZIJNDE, GEBUKT GAAN ONDER GROTE STUDEERWERKEN. NA DE EXAMENS KOMEN WE TERUG MET HEEL WAT VERFRISSENDE IDEEËN, DIE JULLIE EN ONSZELF VERSTELD ZULLEN DOEN STAAN. WACHT OP ONS. XO AYANE

[ayaneblogs-blog]

音楽: De veranderende muziekindustrie: vroegtijdige albumstreams en hun gevolg op muziekjournalistiek

Weeral een maandagse muziekterugblik met vertraging, zal je vast denken. Wel, dat klopt natuurlijk. We hadden immers onze handen, maar vooral onze oren, vol met het beluisteren van albumstreams, in dit geval die van Daft Punk en die van The National. Dit jaar wordt op muzikaal vlak gekenmerkt door heel wat releases van grote artiesten die voor de nodige buzz zorgen. My Bloody Valentine, David Bowie, The Knife, Yeah Yeah Yeahs, eerdergenoemde artiesten en nog een pak anderen: ze werden allemaal met veel ongeduld opgewacht. En wat kan je als slimme verkoopsgerichte muziekmaatschappij dan beter doen dan de massa al een hapje te laten proeven van het nieuwe aanbod. Dat gebeurt natuurlijk niet alleen zo in de muziekwereld. Huismoeders beleven hun dagelijkse moment van spanning wanneer ze in de Colruyt een exotisch soort fruit voor het eerst kunnen proeven, filmfanaten zitten op het puntje van hun stoel door een paar-minuten-durende teaser van de nieuwste blockbuster. Dat systeem van teasers werd ook lange tijd toegepast in de muziekindustrie, maar heeft nu afgedaan. Mensen werden er vaak niet vrolijk van en namen er niet langer genoegen mee. Nu lijkt het alsof men een nieuwe marketingstrategie gevonden heeft, namelijk het streamen van albums voordat ze fysiek ook daadwerkelijk in de rekken liggen. Alvorens dit fenomeen kon ontstaan, moesten natuurlijk streamingsdiensten voet aan de grond krijgen. Soundcloud werd al langer door muzikanten gebruikt om hun songs naar buiten te brengen, Spotify veranderde de manier waarop we naar muziek luisteren en ook diensten als Rdio staan aan de grote poort te bonken. Missie geslaagd dus. Dan is er natuurlijk ook nog het concept. Zoals we al eerder aanhaalden, gedragen we ons allemaal als kindjes die wachten op de Sint. Als het kon zouden we maanden op voorhand al brieven schrijven, opdat we toch al maar een klein cadeautje zouden krijgen. De mogelijkheid om die te geven, hadden labels voordien nooit. Het unieke aan streamen is namelijk dat de muziek niet meteen op je harde schijf terecht komt, wat wel gebeurt bij iets als gratis dowloads. Ook videosites als YouTube boden geen soelaas, want wie een beetje met Google overweg kan, vindt al snel z’n weg naar illegaal sites om filmpjes om te zetten naar een mp3’tje. Een andere reden waarom muzieklabels hun album zouden streamen, is van een heel andere aard. Een opkomend probleem is namelijk het lekken van platen. Hoe dit steeds gebeurd, is nog maar de vraag, toch lijkt niemand er meer veilig voor. Denk maar aan de heisa rond Jai Paul dit jaar, of de gelekte cd’s van The National en Daft Punk. Mensen krijgen door die ‘leaks’ de mogelijkheid én een album al voor de release in huis te halen, én er nog eens niet voor te moeten betalen. Daar verdient natuurlijk niemand een cent aan. Albumstreams leveren in tegenstelling vaak meer geld op. De platenmaatschappij verdient door een deal met de streamingsservice, kan verdienen met de opbrengsten van zo’n stream (op een dienst als Spotify), ziet z’n album al heel wat publiciteit krijgen (probeer maar eens te ontwijken aan nieuwe platen op Pitchfork Advance) en heeft natuurlijk de zekerheid dat mensen op termijn meestal wel zullen moeten betalen voor zo’n plaat. Ofwel verdwijnt ‘ie van de site, ofwel kan je hem alleen maar online beluisteren, ofwel geraakt je onbetaalde luistertijd op termijn op, er is altijd wel iets. Ook voor streamingsdiensten op zich is dit natuurlijk een mooie kans. Niet alleen maken zij reclame voor de opkomende plaat van een artiest, er is natuurlijk ook een omgekeerde werking. Meer en meer bedrijven kregen dit in het snuitje, en stilaan lijkt er een soort van streamingsoorlog aan de gang. Pitchfork heeft zoals gezegd z’n Advance-dienst gelanceerd, iTunes gooit zich al volop op de markt (terwijl een echte dienst nog in de maak is) en ook Spotify kan af en toe met een primeur gaan lopen. Nu we dat uitgeklaard hebben, kunnen we natuurlijk praten over de gevolgen voor ons, de gewone mensen en de muziekrecensenten. Die zijn natuurlijk overwegend positief, we horen toch allemaal hoe sneller hoe liever de nieuwste cd van onze favoriete artiest? Iedereen dus content. Toch verandert door de streamingsdiensten heel wat aan het traditionele proces waarop muziek de mensen bereikt. Vroeger had men niet de kans om platen al voor hun release te luisteren, laat staan om ze illegaal in handen te krijgen. Centen neertellen was dus de enige optie. Maar wat was nu de moeite om voor te betalen en wat niet? Je kan natuurlijk moeilijk alles kopen. Daarom was er een soort van middenveld nodig om te vertellen wat goed was en wat minder goed. Recensenten namelijk, die al de kans kregen om een album te luisteren voor het uit was en je het dan op de dag van release af- of aan konden raden. Wat is het nut dan nog van recensenten in de huidige muziekindustrie? Iedereen heeft de kans om alle muziek gratis te beluisteren en er z’n oordeel over te vormen, je beslist zelf wel wat je goed vindt en wat niet. De Nederlandse radiozender Kink FM moest er enkele jaren geleden mee ophouden, niet omdat indie minder populair geworden is, wel omdat mensen steeds meer en meer hun eigen iTunes bib (waar ze zelf konden kiezen wat wanneer gedraaid werd) verkozen boven een radiostation. Hebben recensies dan geen enkel nut meer? Oh, jawel. Door het grote aanbod aan muziek dat ons via internetwegen bereikt, is er meer dan ooit nood aan gatekeepers die zeggen wat de moeite is en wat niet. Denk er maar eens over na: de meeste artiesten die je luistert, ben je wel op het spoor gekomen door één of andere blog die je de muzikant in kwestie aanraadde. Met minder goed materiaal kom je gewoon ook zo snel niet in contact. Niet alleen journalisten en bloggers zorgen ervoor dat de meeste mensen die niet te horen krijgen, ook platenlabels kiezen ofwel voor commerce of kwaliteit. Aangezien je als muziekliefhebbers het al niet voor de platte radiopop doet, schiet alleen die tweede categorie over. Maar goed, nu is het dan aan de recensenten in kwestie om ervoor te zorgen dat je wel naar die plaat zou luisteren. Score wordt steeds van minder belang, een goed gefundeerde mening die interesse opwekt des te meer. Veel meningen botsen, het is de kunst om je review net zoveel enthousiasme of afgunst uit te doen stralen, dat de mensen geneigd zijn je te geloven. Wat ons daarbij ook van belang lijkt, is het aanbieden van een luisterkader, een setting als het ware, die vertelt in welke context je een plaat moet luisteren. Bijvoorbeeld ‘Shaking The Habitual’ van The Knife vergt een andere luisterstrategie, dan pakweg het laatste album van The National. Ook door het belichten van de kleinere details, kan je voor luisteraars een hele nieuwe wereld doen opengaan. Een duister stukje dat je nooit eerder hoorde in de sound van een band, een experimentele aanpak die meer om de conceptuele luisterervaring gaat, dan om de aanstekelijkheid, er zijn tal van voorbeelden. Mensen met een getraind oor zijn verondersteld zo’n dingen makkelijker op te merken. Dus stellen we voor dat we ons maar gelukkig prijzen met kapitalistische platenfirma’s, die hun albums op een kapitalistische streamingsdienst in première ten gehore brengen, en dat we ons ook maar gelukkig prijzen met een stel hipsters als de Pitchforkcrew, of een stel hypers als de NME-staf, die ons al dan niet bewust gigantisch hard beïnvloeden. De muziekindustrie zoals ‘ie er vandaag de dag uitziet, naar aanleiding van de streamingsdiensten (want we laten natuurlijk nog veel aspecten onbelicht), is al bij al de slechtste nog niet.

[ayaneblogs-blog]

流儀: Komrad Invasion en de raid op onze schoenencollectie

Hier zijn we wel gesteld op ons comfort, en niets zo comfortabel als de perfecte sneaker. Tegenwoordig kan je niet meer over straat lopen of je ziet een 16-jarige met een paar New Balance aan haar voeten. All Stars zijn al lange tijd niet meer uit het straatbeeld te kloppen, Nike en Adidas zijn altijd een vaste waarde geweest. Hoe graag we onze Adidas Superstar ook dragen: de tijd is rijp voor een frisse wind door onze sneakercollectie.

Nee, geen nieuw merk waar de ontwerpen voor worden getekend op een zolderkamer in Shoreditch door een hippe Zweed, maar twee Belgen die oude sneakers vanonder het stof hebben gehaald. Tsjechisch stof uit de Sovjettijd weliswaar. In dat opzicht is Komrad Invasion dus geen 'nieuw' merk. De twee Belgen startte de productie van de cultsneaker '5210' van Cebo opnieuw in de originele fabriek in Partizan. In hun online shop vind je tegenwoordig al 12 varianten.

Bovendien hebben de types 'Lenin' en 'Partizan' een rode zool. Een rode zool! Vroeger een antwoord op Converse, nu zorgt het voor een een comfortabel antwoord op de rode zool van Louboutin. Wij zijn verkocht. Voor beperkte tijd zijn de sneakers nog verkrijgbaar op Fab met een kleine korting (met verzendkosten erbij komen ze duurder uit dan in sommige verkooppunten).

[ayaneblogs-blog]

写真: Eka Sharashidze, Wall People

We stellen jullie graag fotografe Eka Sharashidze voor, die geboren is in Georgië, maar nu opereert vanuit Berlijn. Iets heel speciaal doet de vrouw niet om tot haar kunstwerken te komen: ze pakt haar fototoestel, gaat op zoek naar een witte muur en fotografeert voorbijlopende mensen. Daarna legt ze de verschillende foto's boven, onder en naast mekaar om zo verschillende 'verdiepingen' in haar werk te creëren. Het resultaat is fascinerend in z'n eenvoud. Sharashidze speelt met herhaling in haar composities, portretteert de mensen op een eigenzinnige manier en maakt mensen bewust van hun drukke leven.

[ayaneblogs-blog]

図面: Daehyun 'Moonassi' Kim, eenvoud is goud

Soms is er niet meer nodig dan een pen, een stift en zwarte inkt om iets prachtig op papier te zetten. Dat doet Daehyun Kim, of liever 'Moonassi'. In zijn zwart-wit tekeningen vind je duidelijke invloeden uit de Oost-Aziatische kunst terug met een moderne, surrealistische toets. Eenvoud is goud koppen we hierboven. We gaan er dan ook verder geen woorden aan vuilmaken. Aanschouw!

[ayaneblogs-blog]

音楽: muziekterugblik + review van Chelsea Wolfe in TRIX

De maandagse muziekterugblik is er deze week gewoon op woensdag, want we leven nu eenmaal in een crazy wereld. Nee, zo zit het ‘em niet: door zware studeerwerken, Chelsea Wolfe en Connan Mockasin hebben we een paar daagjes krap in tijd gezeten. Extra large editie dan maar vandaag, korte sfeerbeschrijving van Chelsea Wolfe haar optreden in TRIX incluis. Vorige week kon je natuurlijk niet naast de release van ‘Silence Yourself’, de debuutplaat van de Briste all-female punkgroep Savages. Wij zijn grote fan. Lang geleden dat we nog een album hoorden dat harder in het rond schopte, dat geloofwaardiger de post-punk jaren ’80 wist herop te leven of dat gewoon de gitaren beter kon laten spreken. Karin en Olof zullen trots zijn. Waarschuwing: af te spelen op maximaal volume. En de persoonlijke helden van Deerhunter brachten vorige week ook nog eens een plaatje uit. Zo ontoegankelijk hun eerste langspeler was, zo poppy was hun laatste. Die tendens wordt echter niet voortgezet; het mag er weer allemaal wat ruwer aan toe gaan. Eerste single ‘Monomania’ was alvast veelbelovend, de rest van de cd lijkt in dezelfde punky lijn te liggen. We moeten hem zelf eerst ook nog een paar keer draaien, alvorens een definitief oordeel te vormen, maar algemene consensus lijkt toch dat de vorige platen van een ietsje hoger niveau waren. Verder bracht Chance The Rapper z’n tweede mixtape, getiteld ‘Acid Rap’ uit, waarmee een mooi carrière vertrokken lijkt. Mikal Cronin kan eindelijk uit de schaduw treden van Ty Segall met het punkalbum MCII en zijn de eerste commentaren op het nieuwe Vampire Weekend-album zeer positief. Goed nieuws was er van Justin Timberlake. De Amerikaan brengt later dit jaar namelijk nog een tweede album uit, The 20/20 Experience Pt. 2. Verklaart meteen de titel van de plaat, want twee keer tien songs, vormen er natuurlijk twintig. Hopen dat het niveau zo hoog blijft als het eerste deel, dan blijven wij aandachtig luisteren. Tot slot vind je bovenaan dit artikel de videoclip van de nieuwe, best aardige single ‘The Next Day’ van David Bowie. Die zorgde namelijk voor heel wat commotie. In de clip wordt er de spot gedreven met het Christendom, zie je een beetje bloed en bijna-blote borsten. Genoeg voor sommigen mensen om te protesteren, wat ervoor zorgde dat de video eventjes van YouTube gehaald werd. Maar groot nieuws voor ons was dus ook de doortocht van Chelsea Wolfe in België. We waren nu eenmaal een tijdlang verslingerd aan haar laatste plaat ‘Unknown Rooms’, die enkel akoestische nummers bevat. Dat Wolfe invloeden uit doom gebruikt, dat konden wij ook wel horen, maar dat zo’n metalfans dan ook werkelijk naar Wolfe haar muziek luisteren, daar verschoten wij toch wel van. In ieder geval bleken we na een dubbelcheck, vanwege veel zwartgeklede oude mannen, toch juist te zitten en op tijd om ook het voorprogramma Heirs mee te pikken. Blote basten, lange haren en verschrikkelijk veel herrie, says it all. Niet zo onze cup of tea, al vonden we het ook geen kwelling om naar te luisteren. Hun enige hit kunnen we bovendien wel smaken. Precies Godspeed, maar dan op z’n Heirs weet je wel. Na een paar minuten kerkmuziek, begon La Wolfe er dan aan, samen met een pianist en een violiste. Het was meteen duidelijk dat de nieuwe akoestische nummers het eerste deel van het optreden zouden vormen. Op het album werden we echt gegrepen door de aardedonkere songs, live was het alsof we echt moeite moesten doen om eenzelfde emotionaliteit te kunnen doorgronden. Op één enkel moment slaagde de zangeres erin om ons zelf neer te krijgen met haar muziek, namelijk tijdens het magistrale ‘Boyfriend’. Een paar dagen later zijn we er nog niet goed van. En zo zette zich het verhaal ook voort in het niet-akoestische deel van het optreden. Veel spannende nummers hoorden we, maar nooit werden we echt geraakt. Het kan er natuurlijk ook iets mee te maken hebben, dat we niet zo vertrouwd zijn met haar eerder werk, maar toch stelde het een beetje teleur. Al bij al waren we wel contente mensen na het optreden, stiekem hadden we er echter toch ietsje meer van gehoopt.

[ayaneblogs-blog]

流儀: Leather jacket, een investering (?)

Is een leren jasje (in de titel in het Engels, omdat dat nu eenmaal beter klinkt) een goede investering of niet? De ene helft zegt hier ja, de andere nee. Want er is geen ontkomen aan, mooie leren jasjes zijn ontzettend duur. Op de defilés van Saint Laurent paraderen de modellen trots met jasjes van meer dan €3000 en zelfs in winkels als Zara vind je er geen onder de €200.

Zo ongeveer om het jaar komt er een of ander modemerk pronken met een nieuwe collectie leren jasjes. Dit jaar was het met name AllSaints dat ons opnieuw verliefd deed worden op het tijdloze jasje, zowel de vrouwencollectie als die voor mannen. In z'n oudste pand zette het Londense modemerk het 'Biker Project' neer: een ruimte met maar liefst vijftig biker jackets als enige decoratie. Het toonaangevende magazine Dazed & Confused plaatste vorige maand nog een eerbetoon op z'n website over het geliefde kledingstuk.

Die ene is het jasje deze week gaan passen, en is nu heel wat euro's armer. Maar spijt is hier nog nergens te bespeuren.

[ayaneblogs-blog]

写真: Pierre Debusschere, een ontdekkingsreis voor het oog

Modefotografie is altijd al een apart (ondergewaardeerd) onderdeel geweest in de fotografiewereld. De focus ligt er niet op de locatie of op het model, maar om wat het model draagt. Het doel van de foto's is niet zozeer kunst creëren, maar om er geld aan te verdienen. In essentie is modefotografie nog altijd niets meer dan marketing.

Of dat maken we er toch graag van. De Belgische modefotograaf Pierre Debusschere uit Kortrijk is in ieder geval een duidelijk voorbeeld van een uitzondering op die regel. Geen foto's die je in Vogue omslaat na één blik omdat die jurk je niet zo aanstaat: Debusschere intrigeert met zijn complexe fotografische technieken en verplicht je minstens twee keer te kijken. Een ontdekkingsreis voor het oog, dat is de enige beschrijving die zijn foto's recht doet.

Zie je foto's van Raf Simons, zijn ze 9 kansen van de 10 van de lens van deze man, sinds hij in 2009 'online art director' werd. Covers van V Magazine, Dazed & Confused, Numéro, Vogue Homme en Nowness waren ook al meermaals afkomstig uit mans donkere kamer. Verder stampte hij samen met enkele vrienden 254Forest uit de grond, een bedrijf waar ze zich bezighouden met fotografie, film, muziek en producties. Wie durft er nu nog te zeggen dat modefotografie geen kunst kan zijn?

[ayaneblogs-blog]

芸術: Francis Alÿs, ideeënman

Een onbekende is Francis Alÿs al gedurende lange tijd niet meer in het kunstsnaarwereldje. Hij exposeerde reeds in het MoMA in New York en ook in het Londense Tate Modern kon je zijn collecties al bewonderen. De werken van de naar Mexico uitgeweken Antwerpenaar bieden heel wat stof tot nadenken. Ze stoppen ook niet na een paar foto's of tekeningen, maar zijn een verzameling van verschillende media. Zijn meest geloofde werk is geheel terecht 'When Faith Moves Mountains': met de hulp van vijfhonderd vrijwilligers verschuift Alÿs een zandduin in de buitenwijken van Lima, Peru met een paar centimeter. Een metafoor voor de Zuid-Amerikaanse samenleving, waar "kleine hervormingen bereikt worden door massale collectieve inspanningen". Allemaal verzameld in één video, 13 tekeningen, 46 foto's, twee kaarten, twee afdrukken en één gevouwen overhemd. De making of kan je hier online bekijken.

Eén ding moeten we de man meegeven: hij heeft fantastische ideeën. Naast die berg verschuiven, schuift hij in 'Paradox of Praxis I (Sometimes Doing Something Leads to Nothing)' een blok ijs door de straten van Mexico tot het is gesmolten. Hij wandelt langs de Groene Lijn in Jeruzalem, met een pot lekkende groene verf in de hand ('Green Line'). In 'Re-enactments' schaft hij een geweer aan om door de straten van Mexico-Stad te wandelen. Voor de symbolische betekenis achter al dat, zoek je best in de richting van Zuid-Amerika waar Alÿs duidelijk zijn hart verloren heeft.

[ayaneblogs-blog]

上提: Ménage à Trois

Weeral een tijdje geleden dat we hier nog eens een veelbelovend groepje voorgesteld hebben. Maar kijk: als we het doen, dan doen we het meteen goed. We willen jullie graag doen kennismaken met Ménage à Trois, een trio uit Manchester waar nog niet veel over geweten is. Zelf houden ze het ook tamelijk mysterieus, of kunnen jullie veel maken uit de volgende beschrijving? Ménage à Trois, the Bogans of Death, Three Shemale Sistas Ménage à Trois sont un trio bogan de manchester. jouer la musique R & B, bleu eyed soul Dat de groep gerelateerd is aan ex-WU LYF- en huidig Los Porcos-lid Joseph Manning, is duidelijk, echter niet op welke manier. Zes maanden geleden vielen ze voor het eerst op met een cover van 'Island In The Stream', een nummer van de Bee Gees. Niet alleen de cover was opmerkelijk, ook de clip was vrij apart. Meer dan bevestigen doet het drietal nu met 'Monument', een zelf geschreven song die meteen al hun talent toont. Rhye lijkt niet meer veilig te zitten op z'n soulvolle troon, al wordt het sensuele element wel ingeruild voor een meer zomers geluid. Ook galmen van het eerder genoemde Los Porcos horen we in deze twee eerste nummers klinken. Have a chill, hieronder.

[ayaneblogs-blog]

音楽: Cloud Boat – Youthern

Cloud Boat, jongens en meisjes, die gaan het nu eens ver schoppen. In 2011 brachten ze de lang-niet-verkeerde nummertjes Lions On The Beach en Bastion uit. Ze bulkten al van het talent, maar het kwam er nog niet helemaal uit. Begin dit jaar, echter, kwamen de Londenaars aanzetten met een single waar we hier nog steeds niet goed van zijn. Dan hebben we het over ‘Wanderlust’. Die stem, die fragiliteit, die breekbare drums. Jongens toch, zo mooi. Ook b-kantje Dréan kon moeiteloos overtuigen. Op zoek naar meer stuitten we al op het prachtige ‘Youthern’, waarvan de clip net in première vertoond werd op Clash. Weer moeten we vaststellen dat we echt in vervoering gebracht worden door de combinatie van Sams stem, spaarzame drums en The xx-achtige gitaarmuren. De song wordt wat ons betreft perfect aangevuld door de video. Tot 27 mei gaat deze ook op repeat. Dan kan de debuutplaat helemaal op. Hierboven alvast het artwork.

[ayaneblogs-blog]

音楽: maandagse muziekterugblik

Slecht nieuws: deze week zal u het moeten stellen met een kort overzicht. Niet omdat we zo lui zijn, maar simpelweg omdat er niet veel gebeurd is waarover we hier kunnen schrijven. Natuurlijk is er wel het hele Boards of Canada mysterie. Nadat vorige week over de hele wereld enkele stukjes muziek op plaat opdoken tijdens Record Store Day, verraste de band vorige week de kijkers van Cartoon Network met een 90 seconden durende reclameboodschap. Bovendien zat er nog een extra stukje muziek bij, waardoor we steeds meer zicht krijgen op een geheime code die door alle snippets gevormd wordt. De geruchten dat er een nieuw album op komst is, bestaan al lang, ze worden nu natuurlijk alleen maar versterkt. Via heel wat technisch gepruts, zou men zelfs de titel al kunnen ontcijferd hebben. Waarom die Cosecha zou zijn, lees je uitgebreid op de site van Fact. Daarnaast was er vooral festivalnieuws. Pukkelpop maakte nog acht nieuwe namen bekend, waarvan Charli XCX, Merchandise en The Soft Moon het meest in het oog springen. Die eerste bracht vorige week nog haar debuutalbum 'True Romance' uit, dat toch wel op gemengde kritieken kon rekenen. Dour kondigde dan weer de komst van de volgende artiesten aan: The Horrors / Two Gallants / Dan Deacon / The 1975 / The Van Jets / Superlux / Piano Club / We Are Enfant Terrible / Exsonvaldes / AmenRa / Kadavar / Holograms / Le Prince Harry / Pale Grey / Paon / Recorders / Raketkanon / Robbing Millions / Hudson / Billions Of Comrades / Salut c’est cool / Hugo Freegow / Cupp Cave.

[ayaneblogs-blog]

流儀: Een legging is geen broek, of toch?

Zolang je niet door het leven gaat met benen als die van pakweg Cara Delevingne of Barbara Palvin, draag je een legging niet als broek. En zelfs zij kunnen er aan weerstaan. Nu moeten we onszelf al onmiddellijk tegenspreken, want voor de collecties van Black Milk maken we voor één keer een uitzondering. Waarom? Geen Azteekse patronen, wel R2D2 en C3PO, een kaart van Midden-Aarde en Het Laatste Oordeel van Jan van Eyck: daarom.

Als je toch nog niet helemaal overtuigd ben, neem dan eens een kijkje tussen de kleedjes, badpakken en 'catsuits' (als je eens zot zou willen doen), waar al even leuke prenten op gedrukt staan.

Toch maar even (voor je het verkeerde idee krijgt): draag alsjeblieft een lang t-shirt boven je legging. Niemand wil je onderbroek zien.

[ayaneblogs-blog]

写真: Luke Gilford, multitalent

Sommigen kunnen het nu eenmaal allemaal. Maak kennis met Luke Gilford: schrijver, regisseur én fotograaf. Verder knutselt hij collages en flanst hij af en toe eens installaties in elkaar. Gilford regiseerde videoclips voor onder andere How To Dress Well, MS MR en Robyn. '& It Was You' van How To Dress Well krijgt een spiritueel filmpje, terwijl 'Hurricane' van het eerder besproken MS MR toch eerder de absurde kant opgaat. Eén ding is zeker: ze zijn een plezier voor het oog (en oor).

Ook in zijn fotografie varieert de Amerikaan tussen futuristische taferelen (zijn serie voor GQ Style) en klassieke scènes (Miss America, verschenen in V Magazine).

[ayaneblogs-blog]

音楽: MS MR

Veel actueels valt er (nog) niet te vertellen over MS MR, we wouden gewoon even meedelen dat we enorm uitkijken naar de eerste plaat van het duo, die ‘Secondhand Rapture’ zal heten. De release is voorzien op 14 mei, stilaan kunnen we dus beginnen aftellen. Toch even kort introduceren, dat groepje. We hebben een MS, zangeres Lizzy, waarvan de haarkleur even veranderlijk is als het liefdesleven van Eva Pauwels. En we hebben een MR, producer Max, een gewezen danser. Na het uitbrengen van een eerste EP ‘Ghost City USA’, ging de bal pas echt aan het rollen bij de release van de EP ‘Candy Bar Creep Show’, waarop monsterhit ‘Hurricane’ staat. Waarom zijn we zo enthousiast over dit New Yorkse duo? Wel, hun geluid is een frisse wind in het popgenre. Verslavende melodieën worden gecombineerd met massieve drums, donkere teksten met aanstekelijke pophooks. De songs zijn even verslavend als intrigerend. Luister hieronder maar eens naar Hurricane, voor ons één van de beste nummers van vorig jaar, en bekijk een fantastische clip van het al even fantastische 'Fantasy'. Het zou ons niet verbazen, mocht ‘Secondhand Rapture’ inslaan als een bom. Een recensie lees je binnenkort alvast op Ayane.

Hurricane by MS MR

[ayaneblogs-blog]

芸術: Jonathan Lichtfeld, Collages, met een grote C

Omdat het gras niet groener aan de andere kant is -zeker niet op zonnige dagen als deze- stellen we jullie het werk van de Antwerpse collagekunstenaar Jonathan Lichtfeld voor. Zijn werk speelt met een ‘memory’ en een ‘narrative’ component, wat zich ondere andere uit in het gebruik van zwart-wit en kleur door mekaar. Wat ons vooral opvalt en charmeert, is de verfijning en originaliteit die Lichtfeld, in tegenstelling tot vele andere collagemakers, aan de dag legt.

n

[ayaneblogs-blog]

写真: Michael Wolf, torenhoge kunst

Dat touristen foto’s trekken van gebouwen, dat zijn we ondertussen al wel gewoon. De kunst zit ‘em dan in het gebouw, niet in de foto. Nu hoort u ons natuurlijk al komen. De Duitse fotograaf Michael Wolf doet net het omgekeerde. Hij trekt foto’s van gebouwen, die op het eerste zicht niet belangwekkend zijn, maar verheft ze tot kunst.