Modern ve çağdaş deyince siz ne anlıyorsunuz bilmiyorum. Ama mesela ben kozmopolit tuval çiziyorum kafamda. İçinde kartelalar var ve milyarlarca renk var. Hepside aynı şeyi ifade ediyor. Hepsine RENK diyoruz. Bir renk diğerinden daha değerli değil. Çünkü hepsi birbirine karışınca siyahı oluşturuyor. Hepsinin içinde bir başkasından var.
Şimdi uçağa atlayıp teknolojinin hiçbir noktasının uğramadığı ilkel bir kabilenin yanına gitsek; dinlerine, dillerine, yaşam tarzlarına, kendi içlerinde yoğurdukları spesifik kültürlerine tabiki saygı göstermek durumundayız. Bu çok güzel birşey.
Aynı şeyin kendi yaşadığımız coprafyalarda da olmasını istiyorum. Modern ve çağdaş deyince bu geliyor aklıma. Düşünceleri, inançları ve yaşam tarzları benimkinden ne kadar farklı olursa olsun buna zenginlik olarak bakabilmek geliyor aklıma. Nitekim upuzun yıllar bu hep böyle devam etti. Ama sonra şunu farkettim ki benim hümanist yaklaşımlarım, değerli hissetttirme uğraşlarım karşılksız kalıyor. Adeta bir boşluğa saygı duyuyorum. Umarsızca, kenara itilerek, öteleyerek, küçümseyerek hatta öfkelenerek modern ve çağdaşım zihniyeti türemiş. Belkide vardı ben farkında değildim. Yok kardeşim dedim ben bunlardan değilim. Ben böyle değilim. Sonu -cı -cu -cü ile biten kategorize insanlardan değilim ben. Ben sadece insanım. İlk insanlardaki gibi bir insanım ve herkesi öyle görüyorum. İnatla, azimle öyle görmeye devam edeceğim.
Sonra ne mi oldu? Ben öyle olmaya kendi içimde devam ettim ama suskunluğumu bozdum. İçten içe yobazlık kokan içine yobazlık işlemiş insanlara ' çıplaksın' demeye başladım.
Fikir özgürlüğünü savunurken başkalarının fikirlerini çöpe atanları ifşa etmeyi öğrendim.
Diyarbakırlı bir insanı terörist ilan eden ön yargılı çağdaş insan olurmu? Oluyormuş işte insan görünce duyunca şaşırıyor.
Sonra bir tecavüz olayı duyuyorsunuz millet ayağa kalkıyor. Ama onu bile çağdaş arkadaş kendi kafasında ikiye bölüyor. Kime tecavüz? Cumhuriyetçi birinemi? Yoksa muhafazakar birine mi? Ona göre tepki gösterecek ona göre üzülecek. İnsanın aklı almıyor gerçekten. Hani ilkokulda öğrensinler diye hoca heceleyerek okuturya. Bende insanlara şunu öğretmek istiyorum.
Evet herkes bir ağızdan hecelesin. Objektif olabilmek diye birşey var. Olabilmek diyorum çünkü mümkün değil çok zor.
Hanım kardeşimiz kendi yemek kültürünü övüyor. Başka bölgeleri çöpe atıyor. Bilmem nerenin yemekleri çok ağır... yani söyleminde bile küçümseme var. Eskiden susar sadece dinlerdim. Şimdi kuduz aşısı yapıyorum. Sonra sakinleşip ; 'tabi tabi doğru söylüyorsun her kültürün yemeği çok özel' diyorlar. Öyle tabiki. Sen köyünden çıkmadın hiç zeytinyağı tatmadın zeytinyağına 'hıyk' de. Bir başkasıda tereyağına, kuyruk yağına 'hıyk' desin. Ben hepsini seviyprum kardeşim. Çünkü benim yaşadığım coğrafyada hepsi var. Ançuezli pilavda var, acılı kebapta, zeytinyağlı dolmada. Büryan'ı Edirne'de de yersin, Urfa'da da.
Kimse bilmez ben bilirim kafası bunlar. En iyisini ben bilirim. Siyaseti, müziği, sanatı herşeyi ben bilirim. Bakkal bütçesini yönetemeyen adam, ülke bütçesini eleştirir. Kendi çocuğuna burnunu karıştırmamayı öğretemeyen kadın, öğretmeni eleştirir. Kendi hayatları başarısızlıklarla dolu anne ve baba çocuklarını eleştirir. Ama sorsan herkes modern ve çağdaş.
İçimde kendi dinimi, kendi siyasi partimi, kendi kültürümü yarattım. Ve kendim inanıyorum. İnsanlardan uzak. Çünkü hırlıyorlar. Kuduz olmuşçasına ve evet kuduz aşısı olmaları gerek bu da eğitim ile mümkün. Nasıl bir eğitim mi ? İnsanın kendi kültürüne sahip çıkma eğitimi.
Hani askıda ekmek, askıda simit diye bir osmanlı adetimiz varya. Onu değiştiriyorum. Askıda insanlık, askıda ahlak, askıda tevazu, askıda anlayış, askıda boy aynası, askıda objektivizm! 😅
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
pixelskylines
blakekathryn
andulkaphoto
vaporwave
