Krullen in de wind is voor dromers die houden van persoonlijke verhalen vol avonturen en humor... De verhalen komen uit eigen pen, de foto's uit eigen camera - Enjoy!
Mijn vriend is een echte bofkont! Sinds we samenwonen mag hij iedere ochtend naar mijn brakke hoofd kijken en genieten van mijn ochtend giechel. Onder het mom van gedeelde smart liggen we helemaal in een deuk als de wekker lekker vroeg afgaat. En bij wijze van ludieke grap trek ik snel de deken van hem af. Phoe phoe, ‘een dag niet gelachen’ kunnen we meteen van ons lijstje schrappen!
Maar de pret begint pas echt in de buurt van de badkamer. Want ondanks onze saamhorigheid en verbroedering worden hier de verschillen goed duidelijk. Geen paniek! Omdat we nog verliefd zijn omarmen we deze discrepanties en vinden we het juist heel schattig dat wij, als hartendiefjes, totaal tegenstrijdige ochtend rituelen hebben. Mijn elektrische tandenborstel overstemt zijn sanitaire gepruttel. Zijn scheerapparaat overstemt mijn verbale gepruttel. Want ik ben dol op communiceren. En ben er tevens van overtuigd dat ik vooral in de vroege ochtend hilarisch ben. Hij is overtuigd van niet.
Nu is het voor jullie, als trouwe lezers, natuurlijk geen verrassing dat ik op de zogenaamde oerman val. Zo eentje die zich weigert in te smeren in de zon. Als een soort roodborstje pronkt hij al fluitend met zijn nieuwe vuurrode gloed. En uiteraard heeft mijn machoman ook de elektrische tandenborstel in de ban gedaan; ‘zijn biceps komt beter uit bij het keiharde manuele werk.’
Als stel zijn wij dan ook weerloos tegen de commercie. De geniale marketing breinen storten zich op ons als bloeddorstige hyenas. Want zij weten als geen ander; mannen zijn mannen. Vrouwen zijn vrouwen. En ook in onze reinigingsproducten zie je dat terug. Zo verfris ik mijn poezelige gezichtje met Tao Tai Chi om op deze manier mijn porien te zuiveren en verfijnen. Mijn lover daarentegen knalt er Volcanic Charcoal facewash tegenaan. Voor hem geen extracten die porien matteert. Nee, deze as-grijze klei substantie gaat puisten, littekens en ruwe huid te lijf. Pure Power!
En breek mijn - door tandartsen aangeraden, met Sensodyne gereinigde - bakkus niet open over de schattige fel rose Hello Kitty tandenborstel en Spongebob aardbei tandpasta, die ook in onze badkamer staan te shinen. Want met indoctrinatie kun je niet vroeg genoeg beginnen. Doen jullie ook zo gezellig mee?
Uitgeput en zwaar vermagerd rent hij rond. Met zijn tong flapperend voor zich uit. Zoekend naar een ei sprong. Ons studieobject is er maar druk mee.
Het leek me wel een leuk uitje. Samen met mijn lief op zoek naar burlende herten. Ietswat verbaasd kijken we naar de stevige wandelschoenen, statieven en verrekijkers om ons heen. “Huh, komen die geile herten niet gewoon voorbij gerend?” Nope, we moeten op zoek. De natuur in. Giechelig belanden we na een verfrissende boswandeling op een houten bankje, in een boswachtershuisje. En we wachten.
We wachten op hitsige mannetjes herten, die al weken door de Veluwse bossen rennen. Op zoek naar een gewillig vrouwen hertje. Ze zijn zo druk met hindes bespringen, dat deze geile bokken vergeten te eten. En dat zie je. Naast het neuken, vechten zij. Met andere wellustige doch vermagerde mannetjes. Maar ook met hertenpubers. Eigenlijk alles met een hertenpenis moet uit de buurt van de hindes blijven. Want die zijn druk met ovuleren. En dan moet je er op tijd bij zijn. Het is een uitputting slag, aldus de boswachter.
Wij genieten. Want het heeft iets gekkigs. Met een groep volwassenen kijken naar een hert die doet wat de natuur hem in geeft. En hij doet dit met alle passie en overtuiging die hij uit zijn hertenhart kan persen. Met zijn machtige gewei (lijkt mij toch wel een teken aan de wand) woelt hij in de aarde. Kluiten, takken en heide vliegen in het rond en blijven op goed geluk hangen. Ik weet, dankzij eerder genoemde boswachter, dat hij druk is om zijn gewei te versieren. En zoals een echt hertenknaapje betaamt is dit om de hertenchickies te imponeren.
En daar gaat het een beetje mis. Want die hertendeerntjes zijn niet onder de indruk. Ondanks zijn gigantische gewei, heen-en-weer-ge-ren, geburl en gevecht, zijn die hindes niet te porren voor een robbertje ‘bambi maken’. En zoals alleen een vrouw dat kan, negeert ze de hertencasanova compleet. Ze herkauwt rustig verder en gunt hem geen blik waardig. En daar wordt ie leip van. Gelukkig heeft hij op de hertenbasisschool geleerd dat je dan moet gaan pesten. Immers, hindes plagen is kusjes vragen. En dat doet hij door constant achter de hindes aan te rennen. Zij rennen giechelend weg, wapperen wat met hun witte staartje om vervolgens luid smakkend verder te gaan met hun herkauw activiteiten. Echter, als onze vriend ruikt (met zijn tong, don’t ask me how) dat ze vruchtbaar is, dan is onze hertenvriendin direct aan de beurt. Alle beleefdheden en charmes zijn vergeten en wordt er gepaard. Keihard. Vurig. 3 seconden lang….
--------------------------------
NB. Alle hoofdrolspelers zijn volkomen fictief en ontsproten uit de fantasie van de schrijver. Deze is dan ook niet verantwoordelijk voor enige overeenkomsten met u of uw partner.
Gniffelend zitten we strak ingepakt in de laadbak van een overbelaste bakkie. Het is zaterdag. We zijn op pad. Want op zaterdag vieren we graag dat het zaterdag is. Tussen ons in mekkert een geit mee. Zij gaat naar hetzelfde feestje. Maar voor haar geen slingers en gebak. Dit is voor haar een enkele reis. Geiten worden wel vaker uitgenodigd op Afrikaanse feestjes, maar ze gaan liever niet.
Glimmende kontjes en lauwe biertjes
Feestjes in Malawi. It involves glimmende fluor, harde muziek, lauwe biertjes, geit kebab en heel veel soepele heupen. De kontjes strak verpakt in kleurige creaties. Punt schoenen tappen ongeduldig op de muziek. Want in Malawi blijf je niet stil zitten. Zodra The Black Missionaries uit de speakers schallen, vlucht jong en oud de dansvloer op. Wat overblijft is een ongemakkelijk hoopje wit mens (ookwel Loes genoemd), dat in de hoek probeert te verdwijnen. “White girls can’t dance”, het is geen geheim. Het zit er niet in.
Kwispelen met 3 poten
Had ik al verteld dat ik zat te gniffelen? Juist. Ik gniffelde met mijn Malawiaanse vriend om alle mzungu’s die zich er aan hebben gewaagd. Gewaagd aan de dansvloer. Tegen beter weten in of met de nodige Dutch Courage, gaan zij het avontuur aan. Ik heb er wel respect voor. Toch voelt het alsof je naar een kwispelend hondje met 3 poten kijkt. Echt heel gek is het niet, maar je weet dat het moment eraan komt dat hij te hard kwispelt en op zijn bakkes gaat. Dat gun je het hondje niet, maar je wilt het moment ook niet missen. Zo iets, alleen dan minder verbitterd.
Iets minder soepel
Vanaf de dansvloer word ik gewenkt, ‘come on Loes. Make us laugh. Dance!’ Kijk, dit zijn coachingsvaardigheden waar Ratelband nog een puntje aan kan zuigen. Als een enthousiaste pup met 3 poten buitel ik richting dansvloer. Let’s dance! :)
Beste lezers, ik heb een fundamentele fout gemaakt. Onomkeerbaar. Heat of the momentje. Zo eentje die goed leek, maar uiteindelijk behoorlijk verkeerd uit pakte. Je herkent het vast wel. Die leuke chick waar je je nummer aan geeft, maar die uiteindelijk alleen maar foto’s van haar uitgezakte boezem stuurt. Of dat je na een paar wijntjes ineens met de buurman staat de fiezelefozelen, ervan overtuigt dat de buurvrouw hier niet achter komt, totdat ze je op de schouder tikt. Precies, dat. Houd dat vast.
Klapperende oren
Al jaren sluimert dit gevoel. En af en toe bespringt het me. Op een ondoordacht moment heb ik de sexiness uit mijn leven gebannen. Op 12 jarige leeftijd kon ik de gevolgen hiervan niet overzien. Echter, als 30-plusser achtervolgen de what if scenario’s mij. Houden me wakker. Had een beetje doorzettingsvermogen geleid tot een leven waar de oren van Kim Holland van gaan klapperen? Met een doffe blik staar in naar het plafond. Ik weet het zeker; korfbal had mij zoveel sexiness kunnen brengen.
Grote ballen, kleine korfen
Even terug naar het cruciale moment. Daar stond ik. 12 lentes jong. Haren in een kittig paardenstaartje. Gehuld in een professionele outfit. Helaas gecombineerd met een onprofessionele wanhoop in mijn ogen. Die grote bal. Gecombineerd met die veel te kleine korf. Dit gaat ‘m niet worden. Ik gooi de handdoek in de ring. Kap ermee. Geef Maarten een pijp.
Sexiness
Fuck. Die jeugdige domheid. Totally de sexiness van korfbal gemist. En wellicht is het jou ook ontgaan. De sexiness is echter alom aanwezig. Zo lijkt op het veld niemand haast te hebben. Immers, lopen met de bal is niet toegestaan. Dus geen heen en weer geren. En dat is lekker rustig aan de ogen. Ook vind ik het machtig mooi om te zien hoe er onvervalst wordt geflirt. Top idee. Die gemixte teams. De wedstrijd is een soort voorspel. Voor het echte werk. In de kleedkamer. Door mijn heftige besluit van 23 jaar geleden, kan ik nu alleen maar raden hoe het er daar aan toe gaat. Maar daar heb jij vast ook een beeld bij….
Echter, de onvervalste sexiness zit ‘m in de worp. Niet dat ordinaire smijt, gestuiter en ram werk. Nope, thats not how we roll at Korfbal. Ik kan de onderhandse worp niet anders omschrijven dan met ‘souplesse’ en ‘gratie’. En zelfs dat dekt niet helemaal de lading. Parmantige vingers omsluiten de bal en het knikje in de pols zorgt ervoor dat de bal in een mooi onderlangs boogje richting korf gaat. Richting zeg ik, want echt balgevoel hebben deze snuiters niet. Maar goed, daarvoor zijn ze ook niet gekomen.
Ook zo fan? Laat het mij weten. Om weer een beetje flair in mijn leven te krijgen organiseer ik een toernooi. Grote ballen, kleine korfen, ongure douchjes. De hele rambam. Geef je dus snel op!
Met bloedende ogen loopt ze mij tegemoet. Hysterisch botst ze tegen de schuifdeuren aan. Rode tranen lopen over haar wangen. Haar gezicht laat een bloederige afdruk achter op het glas. Als waarschuwing, voor de volgende bezoeker. Bebloede ogen. De mythe gaat dat zij te lang in de verwijtende ogen van een onderkoelde varkenskop heeft gekeken. Verschrikt doe ik een stap opzij. Ondanks dat een gewaarschuwd mens voor twee schijnt te tellen, laat ik mij niet tegenhouden. Vastbesloten loop ik verder. De Oriental Supermarkt in.
Kwetterende trommelvliezen
Weinig supermarkten doen met je, wat een Oriental Supermarkt met je doet. Zodra je over de drempel van de Aziatische variant van de Appie Heijn stapt, maken je zintuigen overuren. Niet alleen klappen je neusvleugels spontaan dicht bij de gedroogde krab geur die vanaf de schuifdeuren op je af dwarrelt. Ook je trommelvliezen protesteren bij het hoge gekwetter & preutse gegiechel van de immer vriendelijke winkelmeisjes.
IJverige miertjes op Avivas slippers
En zoals zintuigen graag doen, nemen ze je mee terug. Naar die plek, die je hersenen aan deze geur hebben gekoppeld. In mijn geval ga ik linea directa richting Zomba, Malawi, Afrika. Een ietswat onverwachte route, echter, net als ik zijn de Chinezen dol op ‘The warm heart of Africa’. Massaal strijken deze ijverige miertjes er neer. De shops poppen de grond uit. Ammanni riemen en Avivas slippers, ze zijn niet aan te slepen!
Finger licking good
Malawianen daarentegen zijn niet zo dol op hun Aziatische medeburgers. Ze hebben wat weg van de koloniale blanke overheersen. Maar dan in het geel. Uiteraard. Echter, recepten van glibberige snacks en benige tussendoortjes worden volop uitgewisseld. De Afrikaanse Smulpaapjes en onze verre Oosterburen zijn namelijk beide niet bang om op culinair gebied te experimenteren. Zo likte ik in Cambodja niet alleen mijn eigen vingers af, maar ook de gefrituurde tenen van een ongelukkig kippetje. In Vietnam kon ik nog net een kwispelend straathondje van mijn bord afvegen.
En in Malawi kunnen ze er ook wat van. Zo staarde ik met lichte verbazing naar familie muis. Gespiest & geroosterd. Van groot naar klein. Eerst wordt vader muis opgeknabbeld, het kleinste zusje is als laatst aan de beurt. Mijn Malawiaanse vriend verrekt geen spier. Bijgekomen van de verbazing en licht afgrijzen gaat ons gesprek ongeveer zo:
Me: “Did you see this Chinese guy eat mice?”
Friend: “Yes?”
Me: “Do you eat mice too?”
Friend: “No”
Me: “Ah, I’m so happy! I thought you would eat Mickey Mouse’s family!”
Sommige woorden klinken uit een vrouwen mond haast nog smeriger dan de daadwerkelijke activiteit. “Poepen, schijten, kakken!” valt zeker in deze categorie. Sinds de blog van @PercyTienhoven wil ik dit echter al op papier zetten. Gefascineerd lees ik dat hij graag de ‘ik moet schijten’ strategie inzet, om zo te ontsnappen aan die oersaaie gesprekpartner of iets te opdringerige ex. Ondanks de efficientie betwijfel ik of ik ooit de moed heb om deze zin hard op uit te spreken.
Op reis is dit echter een behoorlijke uitdaging. De verandering in spijzen en hygiene kan als gevolg hebben dat je om de 5 minuten al knetterend het wc bezoekt of genoodzaakt bent om een plekje uit te zoeken die niet bepaald je voorkeur geniet. Nadat je de schaamte voorbij bent, een prachtig onderwerp voor verjaardagen en de betere partijen. Afgelopen jaren heb ik met enig leedvermaak vele ‘poep’ stories aan gehoord. En omdat ik graag genante verhalen deel, hierbij mijn top 3!
1. Malta & het Herman Broodje
Malta, een prachtig eiland. Helaas moet ik u melden dat het na ons bezoek iets minder mooi is geworden. Al dagen lang gaven de darmen van mijn vriendinnetje aan genoeg te hebben van de grote hoeveelheden alcohol. Een signaal die zij negeert, dat is logisch. Gewapend met proppen wc papier in haar broekzak, bezoekt zij na ieder shotje het toilet. Prima volgorde. Na dag 3 komt zij beschaamd de wc uitgehaast, linea directa richting uitgang. Buiten adem vertelt ze dat ze even een opluchtend scheetje wilde laten, met alle gevolgen van dien. Het toilet, incl achterliggende muur waren voorzien van een bruin gespikkeld laag. Met veel kracht had zij een soort Herman Broodje gecreeerd. Dat we niet meer terug zijn geweest is duidelijk :)
2. Ethiopie & de ontplofte kernbom
Samen zaten we in de bus. Jij wat grauw en bibberend van de kou. Ik heerlijk onderuit gezakt met mijn gezicht in de zon. Waar ik geniet, doe jij dat niet. Om de 5 minuten kijk je hoeveel minuten er voorbij zijn. Dat blijken er niet zoveel te zijn. Het schiet niet op, zoals te verwachten valt van 13uur bussen. Ik hoor luid geborrel naast me. Je grauwe gezicht wordt nog wat grauwer en zachtjes piep je dat er een kernbom is waiting to happen. In je onderbroek wel te verstaan. Goed, tijd voor een plan. De buschauffeur is begrijpend en stopt bij het eerste de beste hutje, die iets weg heeft van een restaurant. Alsof er een 5 sterren wc op je wacht, schiet jij er naar binnen. Dit bleek in praktijk een gat in de grond. De odeur en hygiene lieten te wensen over, dat constateerde ik zelfs op 5 meter afstand. Jou kon het echter niet deren. Als een leeg gelopen ballon kom je na ruim 10 minuten opgelucht en voldaan weer buiten. Je mede reizigers applaudiseren, jij buigt diep en we vervolgen onze reis.
3. Matshu Pitchu & de plassende kont
Voor velen is het een must do! De Machu Picchu bewonderen. Uiteraard bestorm je deze berg niet met een kabelbaan. Dit wereldwonder moet je verdienen door te voet te bedwingen. Een tocht die je niet in de koude kleren gaat zitten! Bakken met regen vielen over mijn (in ponchos gehulde) vriendinnetjes heen. Het pad van ongeveer 2 meter breed is naast behoorlijk smal ook behoorlijk glibberig. Als bepakte Peruaanse ezeltjes sjokken de schatzoekers achter elkaar aan; weinig persoonlijke ruimte en zero uitvalswegen. Dat merkte ook mijn vriendinnetje. Uit het niets werd zij overvallen door een aanval van diarree, spetterpoep, engazomaardoor. De drang om uit haar kont te plassen was dusdanig groot, dat zij 3 stappen van het pad af deed, haar broek liet zakken en beschermd door haar doorzichtige (jazeker, je kon er dwars doorheen kijken) poncho deed wat ze moest doen. Verbijsterd keek de karavaan haar aan. Her en der werden wat zakdoekjes aangereikt. Geruststellende & bemoedigende kreten overstemden het gekletter en geknetter. Goed, ik laat jullie fantasie verder het werk doen :)
De meeste reizigers zullen zich wel een meer of mindere mate herkennen in deze vloeibare verhalen. Heb jij ook een verhaal te delen? Ik ben nu al fan en hoor ze graag!!
Ethiopie is bijzonder. En divers. De Simien Mountains take your breath away. Door de kastelen van Gondar voel je je eventjes een echte prinses. En de geheimen van Lalibela doen je weer in wonderen geloven. Ethiopie is een onontdekte schat. Maar de avonturiers die dit prachtige land weten te vinden, worden overdonderd door haar schoonheid. En komen terug voor meer.
Het begint eigenlijk al bij de trotse en eigenzinnige Ethiopiers zelf. Vriendelijke doch zeker geen allemans vriend. Gastvrij maar niet opdringerig. Trots en intens. En overal waar je loopt zie, hoor en voel je de kinderen. Van ver roepen ze je ‘faranji! faranji!’ Mijn witte huid vinden ze prachtig. De moedervlekken zijn een attractie. En ze lachen verlegen om mijn gestuntel met de lokale taal.
Naast bijzondere ontmoetingen is reizen voor mij dat heerlijke gevoel vrijheid. De Simien Mountains is dan ook perfect. Ze overdonderen je met hun vergezichten en awesomeness. En door de indrukwekkende bergpassen waan je je alleen op de wereld. Alle tijd om te verdwalen in de rust en je gedachten.
En niet alleen de natuur brengt je in vervoering. Ethiopie ademt historie. Dat zit in al haar poriën. Het geheim van Koning Lalibela houdt wereldwijd miljoenen mensen bezig. Struinend door de stoffige straatjes, waan je je in vroegere tijden. Mysterieuze kerken doemen op uit het niets. En in Gondar vind je heuse kastelen. Zonder ridders, maar met prinsessen. Als je je ogen dicht doet, hoor je nog het gerammel van harnassen en het gestamp van hengsten. Mijn fantasie slaat op hol. Wat kwamen ze in Ethiopie doen? Wie zijn op het slagveld achtergebleven?
Ik neem jullie graag mee. Terug naar het land waar ik 4 maanden met veel plezier heb gewoond en gereisd. Reizen jullie met me mee?
Bloggen! Wat geeft het veel energie. Tenminste als de woorden eenmaal op papier staan. Als een klein kind grinnik ik om mijn grapjes. Verwachtingsvol kijk ik naar mijn trouwe proef lezer; begrijpt ze de nuances? Neem ik hem mee in mijn verhaal? Het voelt een beetje alsof ik naakt voor ze sta. Verlegen het oordeel afwachtend. Zonder filter en voornemens dit keer wél positief te reageren op feedback.
Bloggen is een proces, waar je keer op keer weer door heen ‘moet’. Een curve met prachtige pieken en diepe dalen. Echter, stoppen is geen optie. Waarom niet? Ik geef je 3 redenen.
1) Je vrienden worden gek van je
De bizarre avonturen, unieke woorden en spitsvondige zinnen zitten in je. En die moeten eruit. Op welke manier dan ook. Stel je die enorme rivier van woorden eens voor, die op elk willekeurig moment uit je mond kunnen komen. De mensen om je heen worden gek. Waar ze bij een blog zelf kunnen bepalen wanneer ze in-tunen, moeten ze nu ad hoc alles uit hun handen en hoofd laten vallen om niks van jouw verhaal te missen.
De kans is groot dat jij die persoon wordt, die bij iedere brain fart uit je plaat gaat. Er van overtuigd dat je (toekomstige ex) vrienden net zo enthousiast zijn als jij. Wie wil nou het ‘ik weet nog goed toen ik in Australie was’ meisje worden? Be aware, een gewaarschuwd mens telt voor twee! Blijf typen, schrijven, delen voor een rijk sociaal leven (en om deze zo te houden)!
2) Sleutel naar een avontuurlijk en vrij leven
Als blogger weet je als geen ander waar ze de beste Café Latté maken, wat ‘the hipster place to be’ is en waar je absoluut je gezicht niet moet laten zien. Achter je Apple Air slobber je tevreden je Frappuccio naar binnen en kletst met mede vrije geesten. Echter, naast deze ogenschijnlijk relaxte inslag is bloggen hard werken. Naast de dreiging van een welbekende writersblock, houd je als ware digitale acrobaat alle social media ballen in de lucht. Als echte Bekende Blogger communiceer je met je fans. Zorgt voor een constante stroom nieuwe content. En haalt hierbij de creativiteit werkelijk uit je tenen. Het mooie is echter, je doet dit in alle vrijheid. Je deelt de dag in volgens jouw agenda. En bepaalt zelf welke gooddies, snoep reisjes en gast-blog-opdrachten je accepteert :) Kortom; werken 2.0!
3) Ultieme vorm van zelfbevlekking
Je schittert als een rijzende ster in je eigen verhalen. Als een soort Pluk, Jip danwel Janneke maak je de mooiste avonturen mee. Jij bent Sjakie die keer op keer de Willy Wonca gouden wikkel wint. En alles wat iets minder spectaculair is, wordt voorzien van een creatief sausje en vleugje sensatie.
Het fenomeen bloggen brengt je op onmogelijke plekken en bijzondere situaties. Hoe jij de wereld ziet en op papier zet; jouw volgers kijken (door jouw ogen) over jouw schouder mee. Je wordt dé bjutie op het gebied van beauty en jouw recepten vinden massaal de weg naar het fornuis.
Tips?
Bloggen brengt verhalen dichterbij dan ooit. Deze snelle wereld zorgt ervoor dat je makkelijk contacten legt, bloggers aan elkaar verbindt en met een druk op de knop jouw verhaal de ether in slingert. Hoe? Handige sites zoals Blogtrommel & Blogaholic helpen met tips, inspireren en leggen uit waarom bloggen niet perse heel moeilijk hoeft te zijn!
Tom Jones gaat LP gewijs los op de speler. De regen tikt tegen de Knusse Struisvogel. De raampjes klapperen zachtjes in de storm. De cava stroomt rijkelijk. En mijn lief leest zijn krantje. Zoveel kneuterigheid kunnen mijn oogleden niet aan. Langzaam zakken ze naar beneden. Mijn hoofd achterna. Als een soort dashbord hondje knik ik er slaperig op los. In de verte hoor ik Tom nog roepen ‘Sex Bomb Sex bomb, you're a sex bomb’, maar het mag niet baten. Ik doe even niet meer mee.
Even terug naar het begin
Maar goed, hoe kwam ik hier eigenlijk? Nou, mijn personal trip advisor tipte De Vreemde Vogel. En aangezien ik dol ben op roadtrippen, nam ik de A12, stukje A20 en binnen 75 minuten zat ik met mijn wijntje in het Tuincafé. Behalve een vreemde, is deze Vogel ook een relaxte vogel. Van het ontvangst, de bediening, de setting tot aan de live band. In Vlaardingen ben je lekker weg in eigen land.
Cara?
De live band. Had ik het daar al over gehad? Ze zijn namelijk wel een vernoeming waard. Ze heten de Caraband. Maar cara is van caravan. En niet van kortademigheid. Voor een band best een belangrijk detail! En Cara ging los. Ondanks de regen hadden ze in no time hun mee gebrachte caravan uitgeklapt en gitaren ingeplugd. Na een korte one-two-three, gooide de zanger er een octaafje bij en konden de voetjes van de vloer. Maar dat deden we natuurlijk niet, want het regende.
Knusse Struisvogel
Hoogste tijd om onze Knusse Struisvogel en zijn vriendjes te bekijken. Want mocht je je nog afvragen wat de Vreemde Vogel zo Vreemde Vogelig maakt? Dat zijn zeker de accommodaties. Zo is de Knusse Struivogel een oldtimer-caravan op poten. Omgeven door kippen en geiten doet ie lekker zijn ding in de dierenweide. Maar in het kader van “Houston… we have a problem” heb je ook de Space Mees. Mijn favoriet. Met een raket en lanceerstation lijken de sterren ineens niet zo ver weg. Love it!
Sinds de tip van Bijzonder Plekje, tip ik deze ontdekking door. Zijn uniekheid en kleine verrassingen zorgen er namelijk voor dat je met een tevreden glimlach rondloopt. En zeg nou zelf, is dat niet precies wat je wilt tijdens een weekendje weg?
Heel wat uurtjes breng ik op vliegvelden door. Met recht heb ik mijzelf dan ook bekroond als expert ‘herken-je-Hollandse-medemens’. Op afstand zijn ze te spotten, die lange kaaskopjes met hun luide stemmen, goede grappen en kleurige bermuda’s.
Thaise hobbelaars
Het schijnt dat vakantie irritatie numero uno onze eigen landgenoten zijn. Herman & Truus die ‘s ochtends met hun blije hoofden voor het tentdoek verschijnen, not cool. Janine en Trees die op een volgepakt Grieks strand hun handdoekje binnen de comfort zone van Irene en Karlijn leggen; absolutely no go. En ook als je op een olifant door de Thaise bush bush hobbelt, wil je niet begroet worden door Hollandse mede hobbelaars die elkaar toe schreeuwen, ‘Henk, denk je dat we het gasfornuis hebben uitgezet?’
Over kekke olifantjes en geinig harembroeken
In Azie en Afrika is het soms wat lastiger om onze soortgenoten te herkennen. Als ware kameleons gooien wij onze schutkleuren af, om in felgekleurde outfits weer tevoorschijn te komen. Zo stuit je in Cambodja (kan ook Thailand, Vietnam, Laos zijn) om de haverklap op van die geinige harembroeken met kekke olifantjes erop. En laat je je piercen op onwaarschijnlijke plekken, in onwaarschijnlijke plekken. Uiteraard wordt dit ensemble opgesierd met een flodderig Angkor Beer hempje (soort Hard Rock Cafe t-shirts van het Oosten) en stroachtig haar.
Lekker strak is niet lelijk
En het grappige is dat deze transformaties continent afhankelijk zijn. Zo struikel je in Afrika over de inheemse haardrachten. Met ingevlochten dreads, die zo hard zijn aangetrokken dat je je ogen niet meer dicht kan doen, ben je bijna niet meer te onderscheiden van de gemiddelde Afrikaan. Helaas bleek het (aanzienlijk) oppervlakte van mijn voorhoofd geheel ongeschikt, waardoor ik van deze make-over heb moeten afzien. Op safari kom ik echter dubbel en dwars terug. Als een echte ranger zit ik achterin de open 4 x 4. Mijn outfit bestaande uit een beige afritsbroek, stevige bergschoenen en camouflage shirt, is niet compleet zonder safari hoed iclusief muggennetje. Sommige mensen verwarren mij met ‘Kuifje in Afrika’, Bobbi en ik zijn er echter overeens dat deze azijnplassers jaloers zijn.
Peruaanse poncho
En ook Zuid Amerika staat bol van de Peruaanse ponchos. Wie kent ze niet. Die vrolijk gekleurde doeken, die zo leuk staan op je gebronsde huid. Zeer geschikt om de macchi pucchi mee te beklimmen of om op het Mexicaanse strand mee op te fleuren. Goed gemutst neem je deze eye catcher weer mee naar Nederland, om er vervolgens achter te komen dat de fleurigheid niet zo fleurig is zonder brandend zonnetje. Al gauw verdwijnt deze must have achterin de kast, samen met je goede voornemens, dreads en harembroek.
Ik ben dan ook heel benieuwd. Wat is jouw vakantie ‘mis’ koop?
Met zijn ietswat doorgezakte x-benen kijkt hij me vol vertrouwen aan. Voor hem is dit gesneden koek. Heeft deze trip al vele malen gemaakt. Voor mij is het nieuw en ik vind het spannend. Ik neem me voor om geheel op mijn reisgenoot te vertrouwen. Hij is hier tenslotte opgegroeid, heeft van zijn hobby zijn werk gemaakt en is al vele malen bereden. Ongeduldig hinnikt hij; ‘genoeg gepiekerd, spring achterop, we gaan’.
Once in a life lifetime-pje
Dé manier om de bergen van Lesotho te exploren is een beetje zoals Anky van Grunsven dat zou doen; te paard. Hobbelend en bobbelend langs de afgrond rijdend geeft het optimale gevoel dat je leeft. Samen over de gladde rotsen naar beneden glijdend zorgt ervoor dat je de kleine dingen in het leven weer waardeert. En terwijl de paarden al lopend wat bij elkaar aan de kont knabbelen, zweer ik dat ik alles anders ga doen als ik het er levend van afbreng. Daar aan toegevoegd dat de uitzichten te gek zijn, maakt Lesotho te paard een absolute must-do-once-in-a-lifetime-pje!
Back to Basic
Lesotho heeft naast de ‘Highest pub of Africa’ vooral veel schapen, schaapherders, schaapscheerders en kebab te bieden. Back to basic is een understatement. Zonder elektriciteit, stromend water, airco, wifi en gekoelde bubbels, waan je je in het Stenen Tijdperk. Waar Koning Shaka Zulu enkele van zijn tegenstanders in 1823 de berg op joeg, is er sindsdien weinig veranderd. Uitgerust met een grot-onderzoeker-hoofd-lampje zitten we in een kring rondom het bonfire ons lauwwarme wijntje te drinken. En ook het ontbreken van stromend water zorgt voor pittoreske plaatjes. Zo sta je ‘s ochtends je tanden te poetsen in een riviertje, gooi je voor de vorm een plens water tegen je oksels en bezoek je met ingehouden adem ‘het toilet’. In de praktijk komt dit neer op een gat in de grond, 3 houten schotjes en een gordijntje. Doorspoelen zit er niet in; de vliegen, maden en kakkerlakken wanen zich in een 5-sterren restaurant.
Echter, in Lesotho klagen ze niet. Hier zetten ze de tering naar de nering. Vanachter menig schaapsherderscape straalt een vrolijke lach je tegemoet en zelfs de schapen lijken je vriendelijk toe te blaten. Ik voelde mij dan ook een behoorlijk overdreven Westerling toen ik midden in de nacht de boel bij elkaar schreeuwde. Nu vraag je je natuurlijk af, wat kan er in the middle of no where gebeuren dat iemand voor zoveel commotie zorgt? Dat zal ik vertellen, lees & huiver…..
Opgerold in mijn slaapzak was ik zeer vastbesloten om een goede nachtrust te pakken. Uitgeput van mijn paard avontuur draai ik mij nog eens lekker om. Door de slaapnevelen heen voel ik iets zwaars op mijn rug. Liefdevol denk ik ‘agh, er zit een leguaan op mijn rug’. Een ietswat vreemde, doch niet geheel verontrustende gedachte. Langzaam lijkt echter mijn realiteitszin terug te komen. Vanuit mijn ooghoeken zie ik een dikke vette rat op mijn rug liggen. Als een soort Rattenvanger van Hamelen heb ik deze knaap in mijn bedje gelokt, al knabbelend en knagend lag hij net als ik lekker te snurken. Gezegend met mijn schelle stemgeluid heb ik hem en de rest van Lesotho de stuipen op het lijf gejaagd.
Ook zo toe aan een onvergetelijk avontuur? Mijn vrienden van http://www.wheretostay.co.za/sanilodge zorgen ervoor!!
Ik ben er vaak te vinden; Caspar. Dat komt omdat ik stiekem verliefd ben. Op Arnoud, die eigenlijk Cor heet. Met zijn sexie bretels paradeert hij van tafel naar tafel. En terwijl hij een praatje hier & der maakt, spant zijn spierbal zich onder het dienblad. Knabbelend aan een (bij Caspar bezoekers) welbekende ‘Herde Wurs’ kan ik er uren naar kijken.
Kleine buurjongetjes worden groot
Ook ben ik verliefd op Caspar. Wat begon als het kleine buurjongetje van Goed Proeven, is uitgegroeid tot dé trekpleister in het Modekwartier. Met originele ideeen zoals Kanen bij Caspar op donderdag, maken ze ook de zondag een stuk leuker met Blues, Beers 'n' BBQ. Het terras, dat met zijn hoge bomen en zitjes ook wel iets weg heeft van een binnentuintje, leent zich hier perfect voor. En naast Cor is ook de heerlijke Sauvignon Blanc een unique selling point. Om over het uitgebreide assortiment speciaal biertjes niet te spreken.
Ballen van Thor
En volgens mij ben ik niet de enige die graag bij Cor en Caspar op bezoek gaan. Bewoners, passanten, toeristen en ondernemers, velen kunnen dit gouden duo waarderen. Het klopt, zij kloppen. De ballen van Thor, de grappen van Cor en de Spritz van Fritz. Ik heb overigens uit betrouwbare bron vernomen dat de schuinsmarcheerder van ‘second love’ ook graag gebruik maken van hun gastvrijheid. Dit blijkt iets te maken te hebben met het parkeren voor de deur en het aangesloten hotel. Just saying ;)
Check eens hun menukaart, er is genoeg lekkers!
Soms gebeurt het. Vol plannen begin je aan je city trip. Om vervolgens de eerste avond al dusdanig dorstig te zijn, dat je de rest van het weekend ‘buiten gebruik’ bent. Berlijn heeft dat effect op mij. Ik ben al meerdere keren in deze geweldige stad (tenminste, dat heb ik van horen zeggen) geweest, maar heb er nog 0,0 van gezien. Oorzaak; dusdanig heftige katers dat je die zelfs met handschoentjes niet aan wilt pakken!
What to do in Berlijn?
Voor een (travel) blogger is dit meer dan onhandig, want ik zou geen ruk over deze stad kunnen schrijven. De sfeer overdag? Ik kan mij nauwelijks herinneren hoe het er ‘s nachts aan toe ging. Een curry wurst of de welbekende schnitzel formaatje vrachtwagenwiel? Mijn brakkerige gestel kreeg al kokhalsneigingen bij de gedachte. En ook de bezienswaardigheden laat ik even aan mij voorbij gaan, ookal stonden sommige monumenten er net zo grauw bij als ik.
Sound of Music
Wel kan ik vertellen dat je in Berlijn niet te vroeg moet pieken. Net als in Brabant zijn de nachten lang en de mannen charmant. Mijn Duitse flirt flirt zachtjes in mijn oor; ‘it would be an honor to make you breakfast’. Helaas besluit ik niet veel later om ingezakt in een hoekje het repertoire van ‘Sound of Music’ te mompelen en pruttelen. “Highhhh on a sssshill was a lonelyyyy goatherd, lay odl lay odl lay hee hoo”. Op een of andere manier was dit het meest Duitse wat ik op dat moment kon verzinnen. En als je in de taxi naar huis een klein pizzatje achterin legt, dan reageren ze hier vrij beheerst op. Het kost wat, maar het lucht enorm op. Kijk, dit zijn tips die je niet terug vindt in de reisboekjes.
Steve Urkel
Ook kan ik Mister Spex aanbevelen. Toen ik halverwege de middag, met mijn lenzen op mijn voorhoofd geplakt, wakker werd, heeft hij in no time een vervangende bril geregeld. Tot groot vermaak van mijn mede reizigers. Als alternatief voor de Rijksdag en Brandenburger Tor, sierde nu mijn verlepte hoofd mét ijzeren zeshoekig brilmontuur hun vakantie foto’s. Als een soort Steve Urkel met kiespijn kijk ik de lens in. Deze blog wordt dan ook niet opgeleukt met kiekjes, ze kunnen namelijk het daglicht niet verdragen…
Liefde voor Berlijn
Het frappante is echter, dat ik veel liefde en affiniteit voor Berlijn voel. Samen zijn we door diepe dalen gegaan. En hebben we prachtige hoogtepunten meegemaakt. Ondanks (of misschien juist door)dat de herinneringen wat schimmig zijn, is Berlijn mijn absolute favoriet. Als iemand om mijn advies vraagt, roep ik gelijk dat Berlijn the place to be is. Wat er te doen is? Geen idee, lees de reisboekjes maar ;)
Yes! Arnhem is tof! En hotspots als Stella by Starlight zorgen daar voor. Ingeklemd tussen het station en de Blauwe Golven vind je het Coehoornpark. Ondanks dat ik al vele vele jaren in Arnhem woon, ben ik hier altijd langs gelopen. Met versnelde pas richting het Sonsbeek Park. Big mistake! Want het dynamische duo Stella & Park maken een bezoekje aan deze Arnhemse contreien meer dan de moeite waard….
Retro = cool
Stella by Starlight omarmt het ‘huiskamer-principe’ als een pro. Vanaf het moment dat je de drempel over stapt, totdat je je wijntje drinkt in de binnentuin, alles klopt. Het bruin, oranje en lime lacht je tegemoet, evenals de serveerster. Vrolijk legt ze uit dat het menubord binnen hangt. Als blijkt dat wij iets teveel opgaan in onze vieze grappen en wijn komt ze net zo enthousiast vertellen wat er die dag wordt geserveerd. Dat het biologisch, vers en verantwoord is hoef ik natuurlijk niet eens te vermelden…
Hippe oma
De ongedwongen sfeer en de retro meubels zorgen ervoor dat je het gevoel hebt dat je bij je hippe oma op bezoek gaat. Ietswat verlegen betreden wij de binnentuin en bijna ben ik geneigd om mij voor te stellen aan de andere gasten; “Goh, wat leuk dat jullie er ook zijn!”
Wie van strak en clean houdt is hier aan het verkeerde adres. Gezelligheid voert de boventoon; meerdere goed gestylde old skool huiskamers, weelderige, bloeiende bloemen en een gele bouwvakkers helm die fungeert als…. ehhh waarschijnlijk gewoon als gele bouwvakkers helm.
Voetjes van de vloer
Als het donker wordt gaan de lichtjes aan en worden wij verrast door live muziek. De andere bezoekers bleken hier beter van op de hoogte, want in no-time was de huiskamer gevuld met jazz liefhebbers. Biertje in de hand en op maat tikkende voeten. Je kent het wel! Stella heeft bezoekers in alle vormen, leeftijden en maten, iedereen is welkom.
Ook benieuwd? https://www.facebook.com/stellabystarlightcafe
Poepen in een wijnvat. Zo zie je maar weer, je hoeft niet ver weg voor mooie avonturen! Want bij ons op de Veluwe kan het, met een wc rol onder de arm spoed ik mij richting dit bijzondere ‘kleinste kamertje’.
Lola
Maar laat ik bij het begin beginnen…. Met veel gepruttel verstoort onze knal roze camper Lola, de beige caravan rust. Vanachter de luifels steken ietswat oranje hoofden de kop op, met moeite kunnen zijn hun verbazing -of is het afgrijzen?- verhullen. Ons huis op wielen is een echte ‘head turner’. Vooral omdat het een hele vette VW bus is, in een kleurtje die impliceert alsof we direct van de gaypride zijn afgereden en ook onze zelfgemaakte gordijntjes maken het plaatje compleet.Ik voel mij een beetje als de familie Flodder die voor het eerst de chique villawijk Zonnedael betreedt. Maar hé, behalve een klein incidentje met een tanker en een hitsige buurman liep dat verhaal toch ook goed af?
Kamperen rocks
Goed, het camping leven. Er blijken steeds meer caravans gekocht te worden en ik snap dat. Kamperen rocks. In no time creëer je op je 15m2, je eigen huisje; in de voortent van je voortent zet je een gezellig bloemetje, de tv schotel versiert de achtertuin en de fietsen worden snel van het dak afgetakeld. Heerlijk, we gaan er op uit! Want dat is het mooie van het buitenleven, al snel heb je het gevoel alsof je er al tijden bent. Gezeten in mijn Hartman tuinstoel zie ik de buurman wat heen en weer drentelen met zijn ‘s nachts-plassen-we-op-een-emmer-schijtbak en leert de buurvrouw het buurhondje om op zijn achterpoten rond te hoppen. Yes!
Intriges
Ik ben in mijn nopjes. In en in gelukkig drapeer ik mijn bloemetjes laken over het uitklaptafeltje, met een brede glimlach ga ik even buurten bij de buurtjes voor de roddels & intriges (leuk detail; de overburen (beide ver in de 60) gaan flink van jottum in hun kip caravan en de eigenaresse van de plaatselijke buurtwinkel was vroeger een man) en bij ieder vies kopje en bordje ren ik naar de afwasplaats. Want daar is ook altijd veel te doen!
Must haves
Maar er is nog ruimte voor verbetering. In mijn camping gear zitten behoorlijke hiaten. Vrij genant. Om jullie dit te besparen hierbij enkele camping must haves:
beige driekwart broek
(voor de man) wit hemd
ochtendjas voor wandeling van - naar douchecabine
plastic afdekhoes voor fietsen
klompen
oordopjes
waslijn met bijpassende witte onderbroek
Camping geheimen
Wij gaan nooit twee keer naar dezelfde camping, want er is nog veel te zien en te exploren. Maar deze camping gooit hoge ogen voor een 2e bezoek. En dit zat ‘m met name in de toiletten. Dit waren namelijk enorme wijnvaten. En ik ben fan van alles wat met wijn te maken heeft. Vrolijk zie je de voetjes van de bezoekers onder het deurtje uitsteken en stiekem gniffel ik om de rollen wc-papier die onder de oksel voorbij komen. Op een camping blijft niets geheim…
Ook toe aan een unieke ervaring, check; http://www.minicampingdeveluwe.nl/
Klagende mannen die uren los gaan op een muur, dat zie je eigenlijk alleen in Jeruzalem. De keppeltjes, haarlokken en bijzondere outfits vliegen je om de oren. Op een afstandje bekijk ik mijn omgeving en geniet. Als je in Jeruzalem bent waan je je in vroegere tijden. Een tijd waar ineens een ridder op een schimmelige hengst aan komt gegaloppeerd, zijn lans in de aanslag, klaar om er een mooie schone deern aan te rijgen.
Ontgroening
Israel heeft een bijzonder plekje in mijn hart. Dt heeft veel redenen maar ook omdat dit het land is van mijn hostel-ontgroening. Zo’n ontgroening waar je later over opschept aan een kampvuur, met een wijntje in je hand, gniffelend over zoveel onwetendheid. (Of waar je een blog over schrijft, hopende dat de lezer denkt dat het fictie is….) Maarja, zoals bij iedere ontgroening moet je eerst door de zure appel heen. De na pret komt pas veel en veel later.
Budget sloebers
Na mijn zon & zuip vakanties in Salou, vond ik dat het nu tijd voor wat meer wereldse wijsheid. Lekker op budget, op zoek naar avontuur. In praktijk komt dat er op neer dat je met 14 mensen in een kamer slaapt. Op elkaar gepakt in stapelbedden, omgeven door handgewassen onderbroeken en geurende sokken. Je bed fungeert als een soort opslagplaats; als je ligt te slapen neem je al je waardevolle spullen gewoon gezellig mee in bed! Amateur als ik was dacht ik dat een mede-budget-sloeber een stoma had, haar uitpuilende buikje bleek echter een heuptasje onder haar pyama!
To dwarrel or not to dwarrel
Voor mensen die, net als ik, niet zo ervaren zijn in het betere hostel survival werk. Hierbij een Tip van Flip. Van je stapelbed is het mogelijk om een soort hut te maken. Dit door aan het bovenste bed dekens te hangen, die het onderste bed verduisteren. Heel handig. Echter!! En hier wil ik echt aandringen om te leren van mijn fouten!! Zorg ervoor dat je een bed uitzoekt die niet aansluit op een ander stapelbed…. . De vrouw die achter mij lag had namelijk een klein scheetje gelaten, die zo mijn hut in dwarrelde. De gedegen constructie zorgde ervoor dat ik kokhalsend en met gevaar voor eigen leven mijn kussen langdurig op mijn hoofd drukte. Zonder verder in detail te gaan, wil ik alleen melden; ‘smelly air that dwarrels in, doesn’t dwarrel out’.
Zoek de pruik
Wat Israel heel bijzonder maakt is de stad Jeruzalem, daar raak je namelijk niet uitgekeken. Wat een prachtige stad met zijn prachtige mensen. Niks verloopt hier rustig of gemoedelijk. Een gemiddelde Isrealiet gaat een beetje discussie niet uit de weg. En het volume is dusdanig dat wat een behoorlijke ruzie lijkt te zijn, uiteindelijk gewoon een goed gesprek is. In het verkeer word je aan alle kanten ingehaald en in plaats van te remmen drukken ze langdurig op de toeter om vervolgens in volle vaart langs je heen te sjeezen. Jeruzalem is ook de stad waar ik mijn fascinatie voor pruiken heb ontwikkeld. Religieuze Joodse vrouwen (die getrouwd zijn) bedekken hun hoofd, met een hoedje of sjaal. Sommige vrouwen kiezen er echter voor om hun hoofd te scheren en een pruik te dragen. Vooral in Jeruzalem zitten er een paar meesterstukjes bij, die bijna niet van echt te onderscheiden zijn. Vanachter mijn wimpers ben ik op zoek naar de doorslaggevende aanwijzingen, is het real of is het fake? Kijk, hier kan ik nou dagen mee vullen!
De Dode Zee, een beetje toeristisch maar wel lekker
Buiten dit culturele vermaak, kan ook de natuur er wat van. Bovenaan iedere to-do list staat uiteraard de Dode Zee. Die door zijn enorme hoeveelheid zout, zelfs de dikste dikzak laat drijven. Met een krantje onder mijn arm, stap ik vastbesloten het water in, om deze al drijvend te lezen. Lekker nonchi, precies zoals op de ansichtkaart. Het hoeft geen lang betoog dat de praktijk wat minder soepel verloopt. In no-time zaten mijn ogen dicht gekoekt met zout, dat in grote hoeveelheden over mijn hoofd heen golfden. Dapper trappel ik wat in het water, lach als een zoute haring naar de camera. Maar het gevoel dat ik net de Noordzee heb proberen leeg te drinken overheerst...
Ferrari met Airco
Een land met zoveel historie is sowieso een bezoekje waard; je krijgt niet iedere dag de kans om als een soort wijze uit het Oosten op zoek te gaan naar de zeer beroemde (kerst)stal. Ook is het een land met veel pracht & praal; zongebronste lifeguards in rode speedo’s sjanzen ongeneerd je zwembroekje in. En in het kader van ‘nu je er toch bent’, vergeet niet het wereldwonder Petra (net even over de grens in Jordanie) te bezoeken. Uiteraard doe je dit niet te voet. Jonge jongens bieden je ‘een Ferrari met airco’ aan (die bij ons beter bekend staan als ezels) om je op weg te helpen. Een absolute go dus!!
