İsimsiz @begilyum - Tumblr Blog

aşık oldum yeniden

Bugün yolum yıllarca gittiğim ve yıllardır gitmediğim bir yere düştü. Yine bir yerlere gitme çabalarında bir tura girmek durumunda kaldım. Okumamakta özgürsünüz çünkü bu hikayede geçen kişiler ve olaylar gerçek mi tamamen hayal ürünümü sadece o ve ben biliyoruz. Binanın kapısından girip hemen sola dönmem gerekirken eski alışkanlıkla çok eski bir alışkanlıkla basamakların başına kadar yürümem ve orada öylece kalakalmam. Çok değil belki en fazla bir dakika ama daha uzun değildi. Koşa koşa o merdivenlerden kaç kez çıkmıştım sayısını bilmiyorum ama heyecanı aynıydı orada duruyor olmanın bile. Kalbim ağzıma geldi belki düştü oralara bir yerlere. Gülümsedim, inerken genelde suratsızdım çünkü gitme vaktiydi, yarın görüşecek olsam bile o surat bir düşerdi, vedalaşmaları oldum olası sevmem zaten. Yirmi bir yaşındaydım ve kendimi büyümüş sanıyordum gözümün önünce canlanan o en güzel ve hala taze anılara bakarken gördüğüm ise çocuktu.Çok çocuktu. Cıvıl cıvıl biraz ürkek biraz geveze biraz hırçın ama çok da mutlu bir kız çocuğu. Onu ilk öptüğüm yere basıyordu ayaklarım dört sene sonra, daha dün beni öpmüştü en son ama orada durup anılarıma bakarken ki heyecanım bambaşkaydı. Sanki başladığım yere geri döndüm sanki yine küçüldü yaşım sanki yine koşup yukarı çıkacaktı ayaklarım. Nitekim çıkabilirdi öyle sarılmazdı belki gördüğüne mutlu da olmazdı eskisi gibi ama çıkılabilirdi bir sigara içilip bir çay paylaşılabilirdi. Boğazımda bir düğüm döndüm geri girmem gereken yere girdim bir bilet ayırttım kaça hangi güne şuan bilmiyorum binadan çıkacakken kapıda duraksadım. Kafamı yukarı kaldırsam onunla göz göze geleceğime yemin edebilirdim. Kaldıramadım. Kafamı kaldırsam defalarca aşık olduğum adama bir kez daha aşık olur tazelerdim duygularımı. Yapamadım. Daha güzel günlerimiz de oldu, oluyor ve olacak da kuşkusuz. Ama o merdivenlerden koşa koşa çıkan kız kadar masum kalamadık, bazen kirlendik, bazen temizlendik, indik çıktık gittik geldik gidemedik gelemedik kalamadık. O kız çocuğu bağırdı sinirlendi kavgalar edildi kapılar çarpıldı telefonlar kapandı çok göz yaşı döküldü. Bir sürü yere gidildi tatiller yapıldı bir çok gün batırıldı ve bir o kadar doğuruldu, bir sürü albüm dinlendi bir sürü şişenin dibi görüldü bir sürü yemek yenildi bir sürü beraber uyundu bir sürü gülündü bir sürü sarıldık bir sürü sımsıkı sarıldı bir sürü sımsıkı öpüldü bir sürü sıkıntı paylaşıldı bir sürü mutluluk da bir sürü şey aşıldı bir sürü doğum günü bir sürü dolunay. Bir sürü. Koşarcasına çıktım kaçarcasına bastım gaza. Yukarı çıkmaktan korkarcasına. Biliyorum kendime söz vermiştim ama tutamadım daha köşeyi dönmeden gözlerimden akmaya başladı yaşlar saatlerce ve sessizce. Ama üzüntü değil kızgınlık değil böyle şeyler değil. O kadar güzel sevdim ki her şey kirlense dahi kalbimde o kadar güzel temiz saklayıp sevdim ki, kendimle beraber öyle kocaman bir aşk büyüttüm ki.. Buralara varacağını tahmin etmemiştim kendime duygularıma sana eski bize yeni bize hepsine hayran oldum bir kez daha. İyi ki varsın dedim tüm kalbimle ve iyi ki varız. Eve dönerken baktım dolunay vardı ben gözleri hala yaşlı. Başladığım yere döndüm dedim ya. Dolunaya seninle beraber aşık olmuştum ben. Üzerinde bu gün ne var bilmiyorum ama ben de kırmızı kareli gömlek vardı temsilen ve tesadüfen. Canım bir bira istedi öyle sarhoş olmalık değil bir bira öyle yılların şerefine ama içmedim belki seninle içeriz. Dönüp gelmek istedim yine koşarak çıkıp bak sen de hatırlıyor musun bunları buraları en azından bu merdiven başını diye sormak istedim o çocuksu heyecanımla o yirmi bir yaşındaki halimle. Unuttuysan da anlatayım istedim bak burada aşık oldum bak burada öptüm bak burada tabu oynadık bak burada ağladım gideceksin diye bak burada öğrendik sınav sonucunu bak sonra benimkini de şu masada öğrendik bak şu masada seni tavlada yendim bak şurada da sen beni iki kere yendin bak şurada şu videon var bak şurada ilk resmimiz bak şurada kahvaltı etmişliğimiz bak şuralarda didişmelerimiz. Hepsini ama hepsini tek tek göstermek istedim Yapamadım ama o çocuksu cesaretim kırıldı çok oldu ama sen o merdivenleri koşarak çıktım ve sımsıkı sarıldım say. Çünkü sarıldım. Çünkü ben hep sımsıkı sarıldım bırakmadım da.

3 yaşındayken çekilmiş bir videom var 'ben yaparım, ben yaparım anneanne' diyorum 10 kere o ufacık ellerimi kuş kafesine sokmaya çalışırken. O zamandan bu zamana ellerim büyüdü anneannem yaşlandı kafesteki kuşlar öldü o ev satıldı 22 koca yıl geçti. Değişmeyen tek şey ben yaparım diye ciyaklayan bu kız çocuğu oldu. Ayaklarımın üzerine basabildiğim andan beri böyle, annem anlatır bazen daha yeni yeni yürürken tuvaletimi yapınca kalkar kendiliğimden bezimi götürürmüşüm öyle bir bilmişlik işte. Herkesin herşeyine koşabilirim bazılarının daha çok, çoğu arkadaşımın acil durumda aranacaklar listesi başıyım ve begüm hallederler havada uçuşur. Yakınlarımla konuşma paylaşma ihtiyacım haddinden fazladır ama gel görelim kii birinden ufacık bir şey rica etmek zorunda kalayım dünyam başıma yıkılır. Kendi kendine yetememek en büyük fobim kuşkusuz. Aradığımda herşeyime koşacak bir aileye ve üç beş ailemle bir tuttuğum insan var elbette ama aramamak tercihim. Sırtımı dayayacak yerler insanlar bana göre olmadı birilerine güvenmek çok da yapabileceğim birşey değil, o yüzden kalabalık gözüken tek kişilik hayatım oldu genelde. Tüm bu duvarlarımı yelkenlerimi bir insana indirdim, uzun zamandır var hayatımda bir yerlerde ama ben ilk kez çok değil 1 2 ay önce indirdim. Ilk kez birinin varlığını desteğini o varken bana birşey olmaz duygusunu hissettim. O nefret ettiğim başkasına güvenme duygusunu çok severek tüm kalbimi dolduracak kadar hissettim. Bazen ufak tefek sıkıntılarımda aradım bazen aramadım bile ama arayabileceğimi bilmek yetti. Elimi hangi taşın altına soksam yalnız değilim ya hallederim halledemezsem hallederiz dedim. 25 yıllık hayatımda ilk kez ben yaparım ben yaparım yerine ben yaparım yapamazsam da biz yaparız dedim hatta bazen direk o yapar bile dedim kendi kendime. Bugüne kadar.. Şimdiyse ben yapamıyorum o yapmak istemiyor biz yapamıyoruz. Uzanmışım yatağa tek başıma karanlık ve ölümüne sessiz bir evde tavana bakıp yavaş çekimde paraşütsüz uçaktan atlayışımı izliyorum ve nereye düşüp kaç parçaya bölüneceğim göremedim henüz. Sanki 3 yaşıma dönmüş salıncağı takmaya çalışırken kuşları kaçırmışım gibi his. Videoyu başa sarıp sessizce ağlıyorum 'ben yapamıyorum anneanne, ben hiç bir haltı yapamıyorum anneanne'

#aptallik

ya sonra??

Yazılacak her şeyi yazmışım sanki tükendi kelimelerim, çok erken. Bir o kadar da yaşanacak her şey yaşanmış gibi. Hayatımdaki en mutlu günümü ve en berbat günümü yaşamışım ve bitirmişcesine bir his var uzun zamandır oysa daha yirmili yaşların ortasındayım, tam ortasında. Üç şehir değiştirdim. Üç adam tanıdım, neredeyse kendimden iyi tanıdım. Üç beş cenazeye katıldım. Bir iki düğün. Bir kedimiz oldu. İki köpek baktım, üç kaplumbağamız öldü. Bir dövme yaptırdım. Sonra üzerine bir tane daha. Bir kitap yazdım, bastırdım. Bir kitap daha yazdım bilgisayarda kaldı. Bir kitaba da başladım ama yazamadım. Bir kez içimdeki çocuğu öldürdüm. On on iki sigara içtim uyandığımdan bu yana. Üç de kahve. İkisi sade biri sütlü. Kardeşim gibi dediğim beş insan oldu, sadece ikisi kaldı. Sarhoş olduğum güzel günlerim oldu, zırlamaktan helak olduğum gecelerim de. Bir kez aşık oldum, kalbim ağzımda gezdim. Bir kere de kalbim durdu. Sonra tam gaz devam. Bir kere kalbim kırıldı. Çok kırıldı ama. Bir adam da beni terk etti. Kaç kez bilmiyorum. On sekizime girince hayal ettiğim gibi olmadı. Ama yirmi bir dönüm noktam. En güçlü olduğum ve bir o kadar da zayıflığım olduğunu gördüğüm. İlk trene yirmi bir yaşında bindim, hiç görmediğim bir daha da gitmediğim bir yere gittim. Gittik. İlk kez yirmi bir yaşında aşık oldum. O da son oldu. Babama güvenimi de yirmi bir yaşında kaybettim. Başka ilkler de oldu. Yazmayacağım. Sayılamayacak kadar fazlaca her şeyi bırakıp gidesim gelir yıllardır. Bir kere yaptım. Yirmi bir yaşındaydım. Bir okul, bir ev, bir iş, bir sürü arkadaş, bir dost, bir şehir ve arkamdan ağlayan çok ağlayan kocaman bir adam bıraktım. Bir hafta içinde bir otobüse binerek yaptım, çok düşünmeden. Bir insan her şeyi ne kadar bırakabilirse o kadar bıraktım. Çok da zor olmadı. Bir kere daha yapacağım. Bu sefer arkamda sayıca daha az ama aslında daha büyük şeyler bırakacağım, sadece zamanı var. Çok az daha var. Çok az. Bir kaç kez vazgeçmeyi denedim bir şeylerden, genelde vazgeçmekten vazgeçmiş olarak daldım uykuya. İki üç kez öyle olduğu iddia edilse de kimsenin de vazgeçilmezi olmadım hayatta. Hatta genelde ilk vazgeçilen ben oldum. İnsanların hayatlarında ilk sırada olduğum tek yer vazgeçilecekler listesi aslında. Bir defa kimlik sordum birine bir kafede ondokuz yaşındaydı, sonra kafe kapandı,benim yaşım yirmi beş oldu. Bir kaç satır daha yazdım. Bir sigara içip sildim. Son üç doğum günümde ne istersin sorusuna isimle yanıt verdim. Şimdiyse isteyecek bir şeyim kalmadı. Hemen hemen her şeyim tam. Bir dostum. Bir okulum. Bir ailem. Bir kız kardeşim. Bir kız kardeşim ‘gibi’ Bir vosvosum. Bir paket sigaram. Bir paket daha sigara param. Koca bir paket kahvem. Ve öyle yada böyle bir şekilde hep hayatımda bir adam ve beraberinde bir sürü de anım var en çok ağladığıma bile artık güldüğüm. Aslında her şey çok güzel görünüyor ama aslında bir kitabın satır aralarında gözüme çarpan bir cümle gibi: ‘Hikayenin sonuna geliyoruz ve çok yükseklerden düşeceğiz’’ Bu sefer beraber düşeceğiz.

kaç saniye kaldı kim bilir

Bir film izledim ve hayatım değişti diyemem, o biraz fazla olur. Ama bir filmin sonlarına doğru sanki aylardır süregelen çırpınışlarım sona erdi. Kavgalarım kendimle kavgalarım onunla kavgalarım, bitmez sandığım öfkem ona hırçınlıklarım aslında kendime kızmalarım, ağlamalarım bazen sinirden bazen çaresizlikten ağlamalarım, uzun uzun mesajlarım uzun uzun susuşlarım, çırpınışlarım çırpındıkça dibe batışlarım ve batırdıklarım. Daha bir sürü şey. Çok da yol katettiğim bir zamandayım aslında ulaşıp ulaşamayacağımdan emin olamasam da görmüştüm kıyıyı. Bir film izledim ve kıyıya vurdum sonunda. Karaya ayak bastım usulca. Film bitti, ışıklar yandı, insanlar çıkışa yönelirken kaldım öyle bir süre. Yavaşça kalkıp yanımdakine, defalarca sarıldığım insana, bu sefer tüm kalbimle sarılıp sonra kendime sarılıp affettim diyebilmeyi istedim, seni affettim bizi affettim, aslında en çok da kendimi affettim, o da affetsin istedim affettiyse kendini beni bizi duymak istedim. Sonra öyle bir deniz kıyısına ışınlanıp vosvoscukla öyle oturalım konuşmadan, yorulmadan, bakmadan, dokunmadan, sadece susalım saatlerce belki günlerce.. İlkini yapacak gücüm yoktu çünkü son 5 dakikasında filmin yılları devirdim hızlıca , ikincisi de zaten benim pırıl pırıl hayal dünyamdan ibaret. Bazen susarak konuşuruz, o yerimizden kalkamadığımız üç beş dakikada ve sonrasında çıt çıkarmadığım beş on dakikada çok şey söyledim. Ama bu sefer duydu mu bilmiyorum.

- Hiç aşık oldun mu? - Gururla evet diyebilecek kadar değil. - ??? Bu gecenin körü sabaha bağlanırken mum ışığında kendimle beraber edebiyat parçalarken defalarca düzeltilerek düşünülüp kurulmuş bir cümle değildi. Daha önce bu soru sorulmuş muydu tam hatırlamıyorum ama sorulduysa da verilmiş cevap kesinlikle bu değildi. Bu hiç birinizin görmediği pijamalarım ve bir çoğunuzun aşina olduğu öylesine tepeden toplanmış saçlarımla sabahın köründe bir paket sigara bir kutu süt almaya çalıştığım marketin bitmek bilmeyen kasa sırasında hiç tanımadığım muhtemelen de bir daha görsem de hatırlamayacağım gazete ve kola almış çocuk mu adam mı diye nitelendirmem gerektiğini bilmediğim bilmeyeceğim birine verilmiş öylesine bir cevaptı. Canı yanmış salya sümük ağlamış kız çocuğu muydu konuşan yoksa duygularına bile duvar örmüş kadın mı? Kendimce dünyam başıma yıkıldı yahut aşka inancımı kaybettim. Hissettiğim şeye aşk demek canımı yakar, aşka inanmıyorum demek de canımı sıkar. Hİkayem nasılda değişmişti bir market sırasında fark etmiştim. Yerlere göklere sığdıramadığım adam ve mutlulukla yıllardır taşıdığım aşk bu muydu artık benim için? Gözlerim o insana ne kadar yabancıysa kulaklarım kurduğum o cümleye o kadar yabancı bu sabah. Ne mi oldu? Bir şey olmadı. Üstelik ilk defa bir şey de söylenmedi. Birinin sessizliği yıkar mıydı insanı?

Bir çocuk var. Bir kız var. Bazen de kadın. Çoğunuz tanımazsınız bir çoğunuzda tanıyorum sanırsınız. Bazen beni de şaşırtan şeyler yapmıyor değil ama hepinizden daha iyi tanıdığım bir gerçek. Herkesin eğlenceli gördüğü, tanıdım sananların da güçlü kızmış dedikleri. Bazen yüzüne bazen arkasından 'helal olsun ben senin yerinde olsam taşımazdım' deriz. Güçlü kız. Güç neydi? Taş kalpli olmak değil, gözyaşı dökmemek değil, her şeye rağmen iyi olmak değildi. Güç iyi değilim diyebilecek kadar cesaret isterdi. Gerekirse hıçkıra hıçkıra ağlamaktı bazen. Bende zayıf olabiliyorum benim de hayallerim, zaaflarım, hayal kırıklıklarım, kendimi kandırmışlığım, hatta kandırılmışlığım, öfkem, gözyaşlarım ve yalnızlıklarım oldu diyebilmekti asıl güç. Her şeye rağmen göğsünü gere gere özlüyorum demekti 'bende'yi duymayacakken , ben hala seviyorum diyebilmekti saçmalama bakışlarına hatta bazen sevmiyorumlara karşı, neyle karşılaşacağını bilmeden gecenin bir yarısı bir otobüse binmekti düşünmeden, ne diyeceğini planlamadan, bahane uydurmadan arayabilmekti içinden geldiğinde. Ve çılgınca olmayacak hayaller kurabilmekti bazen de güç. Oysa tüm bunları zayıflık sananlarınız oldu. O yüzden tanıyor sayılmazsınız dedim en başında. Şimdiyse o kız 'gel' diyemeyecek kadar güçsüz; çığlıkların sessizleştiği kadar güçsüz, iyi değilim diyemeyecek kadar korkak, ve ağlamaktan ödü koptuğu için sessiz bu günlerde hiç olmadığı kadar da yalnız. Siz hiç 'yalnızım' 'yalnızlık güzel ya' cümlesini kurabileceğiniz bir insan bile olmayacak kadar yalnız kaldınız mı? İşte yalnızlık böyle bir şey. Sizin güçlü kız anlayışınızla iyi çok çok iyi, iyiyim ya diyecek kadar iyi. Helal olsun güçlü kızmış değil mi? Cık değil. İnsanlardan hatta aynalardan kaçıp bu mevsimde yorganın altında ağlayacak kadar değil.

Bazı günahlar güzeldir. Bazıları az günah bazıları çok. Hırsızlıkla şarap içmenin aynı olduğunu savunamazsınız. Zaten şarap günah sayılamayacak yada günahlara değecek kadar güzel. Bazı günahların ise tövbesi yoktur, hiç bir dinde. Ne zaman çok canım yansa yada birilerinin canı yansa daha kötüsünü düşün 'ölmedi ya' derim. Benim için en uç nokta orası oldu sanırım, bir çoğumuz içinde öyle nitekim. Ama bir kere öldü. Öyle eceli gelerek tatlı bir ölüm değil. Belki o bilmedi belki bir çoğu bilmedi ama sessizce ve soğukkanlılıkla yapıldı bu. Gözyaşları?? Onlar okyanus da damla bile sayılmaz, ödenen ufak bir bedel ve sanırım biraz da çaresizlik. Bazı cinayetler meşrudur, hukuk korur, insanlar anlar. Bazı cinayetler ise cinayet bile kabul edilmez bir çoğu için, karşıdan karşıya geçmeye çalışan zavallı kediye çarpmak, doğmamış bir çocuğun canını almak, bazen de bir intihar. Bunlar ölüm bile sayılmıyor ve meşruluğun yanından geçmiyor yavru bir kedi yada ufacık bir bebek; hangisini öldürmezsen seni öldürür? Kimse zorunluluk halinden bahsetmesin. Bazı günahlar günah olmak için bile çok günah. Bazı kararlarsa cinayet. Ve bazılarımız katil.

Sevmiyorum deniz görmeyen şehirleri. Denize kıyısı olmayan insanları da kolay kolay sevemem. Bir kere onlar 'iyilik yap denize at' sözünün anlamını bilmezler. Sahilde yürüyen insanlar daha sıcak daha samimi ve daha huzurlu gelir bana. Belki o yüzden yıllarca sevemedim buraları. Ama işte bir köşe başında karşılaşma ihtimali var. 10 senedir 3 kez oldu bu. 2sinde tanımazken birinde artık tanırken ama yabancı gibi. Evden de çıkmıyorum hoş ama çıkarsam bir gün karşılaşırız belki işte bunlar hep bir ihtimal. Hiç bir zaman gelemeyecek olsam da yanına en fazla 15 kilometre uzağımda olduğunu bilmek güzel. Olur ya belki sen gelmek istersin yeniden. Sahi gelir misin? Çok ufak bir ihtimal ama,biz nefes aldıkça hep bir ihtimal. Sonra aynı şehrin sabahlarına uyanmak güzel duygu, aynı yağmurda ıslanmak, dışarı çıktığımda senin daha çok terlediğini bilmek, güneşin aynı anda doğması, aynı anda üşümek. Belki beraber değil ama belki bir gün beraber hep bir ihtimal. Deniz neydi? Deniz mavi. Deniz huzur. Sen peki? Hem huzurlu hem mavi. İşte bu yüzden artık seviyorum bu şehri bir nebze daha: Her çalan telefon denize çıkabilir. Herhangi bir gecenin sabahında denize karşı uyanabilirim. Deniz sarılabilir deniz öpebilir üstelik. Bu şehri çekilebilir kılan da bu işte: Her köşebaşı denize çıkabilir dünya döndükçe; hep bir ihtimal.

Beni boşver. Beni her zamanki gibi boşver. Düşün. Seni karşılıksız seven kim? Ne bok yersen ye karşılıksız sevecek olan kim? Başın sıkıştığında ilk aradığın yada arayamasan dahi aradığında geleceğinden emin olduğun kim? Bana bunlarla gel. Bana bunları düşün öyle gel.

Mavi. Denizin derinliği. Gökyüzünün sonsuzluğu. Bazen bir eşya. Kimimiz için bir renk. Benim içinse aşk. Bazen derinlerinde boğulduğum, bazen sonsuzluğunda kaybolduğum. Bazen dalgalı bazen dingin. Bazen güneşli bazen kapkaranlık. Kapkaranlık ama yine mavi. Dünyanın en güzel mavisi. Kalbimiz ayık, sarhoş olan beynimiz. Yaşananlar belki kafamız güzel diye ama hissedilenler ondan değil.

Defalarca gittim. Bazen kilometrelerce gittim. Çok aradım. Arama tuşuna basıp telefonu kulağıma bile götürmeyecek kadar emindim üstelik açılmayacağından. Yüzlerce mesaj attım. Cevabı gelmeyecek mesajlar. Aslında hep bekledim. Çalmayacağından emin duruşuma rağmen bekledim. Yıl oldu. Şuursuzca beklemeye ara verdiğim gecelerden birinde çaldı. Çalmış daha doğrusu yetişemedim bile. Açılmayan telefonlarımın hesabını bir an bile yapmadan geri döndüm, hem de öyle böyle değil elim ayağı titreyerek, kalbim yerinden çıkarak ve ilk kez açılacağından emin olarak. Hoş açılmayanların hesabını yapsam bile arardım ben. Gidişi gibi beklenmedik bir geliş ve bu gelişinde şaşırtmayan gidişi olacaktı, ama olsundu. Ben sesini duymaya ömrümü verebilirdim zaten gerisi çok da hatta hiç de önemli değildi. Gidişlerini unutturan bir geliş oldu, her zamanki gibi. Sonra bir kez de ben çağırdım. Gelmesini bekliyor muydun deseniz cevabım tereddütsüz bir 'tabi ki hayır.' Kendimi kandıramayacak kadar büyüdüm maalesef. Peki o zaman ne? Ben diğer gidişlerden bir fark arıyordum kendimce, gelmezdi evet ama belki bu sefer biraz nazik bir hayır ya da yalandan bir müsait değilim olurdu. Şaşırmış olmayı istedim sanırım. Tarih tekerrür etmesin istedim tüm kalbimle. Şimdi mi? Şuan arasa yine bunu da bir kenara bırakır koşa koşa aynı heyecanla giderim yanına bir an düşünmeden. Zayıflık mı? Böyle yaptığım için mi kaybediyordum? Hayır zayıflık değil. Bu yüzden kaybediyorsam da ben aslında kaybetmiyorum size öyle geliyor. Sadece ben sevmeyi becerebiliyorum, sanırım o da özlemeyi. Zamanında en çok duyduğum cümleydi 'özlemek böyle bir şey değil Begüm' Şimdi kendi kendime sitemlerdeyim. Ben söyleyemiyorum biri söylesin ona; 'Sevmek de böyle bir şey değil! '

Bana bir şey olmaz.

Ateşle oynarsan yanman muhtemel, hatta 20li yaşların başında ve tecrübesizsen de kaçınılmaz. Ben bir kere yandım oradan biliyorum, hatta yandım bittim kül oldum. Düz insanlar tecrübeyle ateşten korktu kaçtı, yandıklarıyla kaldılar; peki ben? Ateşle oynamayı öğrenmedim doğru, o kolayı seçmek olurdu zaten her ateş aynı olmayacaktı yeniden yanmaksa hep bir ihtimal. Ben her şeye rağmen garantici insanım bilirsin. Yanmaksa çok zor, onu da ben bilirim. Ne mi yaptım bunca zaman? Ateş olmayı öğrendim. Alevlerin rengi güzel, sıcak zaten güzel, her şey görkemli dışarıdan bakınca, sen de risk seversin. Ama sen sağ çıkamazsın bir ben gibi. Benim gözyaşlarım söndürdü sen ağlayamazsın. Benim kadar tek başına ağlayamazsın, hoş ben de tek bırakmazdım seni. Anka kuşu misali küllerinden doğmak da öyle kolay olmuyor, hayaller hayal kalmayabiliyor ama masallar hep masal sonuçta, tekrar tekrar denedim ben, hep bir yanım eksik doğdum. Şimdi sen, ateşle oynamayı bırak! Uzak dur alevlerin yakınından diyeceğim ama geç kaldım, geç kaldın, tutuştu bile. En iyisi mi sen gel 'benimle yan.' Ateşle oynarsan yanarsın ama alev olursan 'bize bir şey olmaz'

33 ay. 10'u yan yana. 10'u bir ayrı bir barışık bir uzak bir yakın. 13'ü hep ayrı. Yüzünü görmeden sesini duymadan tek mesaj almadan. Bense belli aralıklarla aramaya devam etmiştim şuursuzca. Cevap gelmeyecek onlarca mesaj attım. Bazen kızdım bazen özledim bazen sadece bir şeyler anlattım. Bazen de yazıp yazıp sildim, bazıları da sakladım. Bir şişe şarapla oturdu karşıma. Hayallerim hayal kırıklıklarım. Bazen en yakın arkadaşım bazen bana en yabancı. Eski dost. Eski sevgili. Eski bir tanıdık. Çocukluğum büyüme sancılarım. İlk aşkım. Son aşkım. İlk seviştiğim. Son seviştiğim. Gözyaşlarım. Bazen sevinç, bazen üzüntü. Her şeyim. Sizin yıllanmış şaraplarınız var bizimse anılarımızla geçmişimizle aşkımızla hayallerimizle özlemlerimizle yıllanmış şaraplarımız var. O şişeye biriktirdiğimiz kahkahalarımız gözyaşlarımız var. Benim kalbimi öyle çarptıran tek bir adam var. Bir yatakta uzanmış tatlı tatlı(!) ayrılırken bana kurduğu bir cümle vardı: Begüm sen beceremezsin ama ben seni sensizde sevebilirim. O ben beceremem sanıyordu bense o beceremedi sanıyordum. Hoş buna rağmen ne zaman zorda kalsam inanmaya inanmaya bu cümleyi tekrarlıyordum kendime. Ama inanmıyordum. Başlarda bir nebze ama aynı şehirde uyandığımız ayrı sabahların sayısı o kadar fazlaydı ki inanmak zordu. Aklımda bir sürü soru hesap soracak kızacak bir sürü şey yutulmuş içimde tutulmuş bir sürü seni seviyorumlar özledimler, biriktirdiğim o kadar çok şey vardı ki. Hepsi geçti hepsi anlamını kaybetti o bir çift mavide. O hala beni seven bir çift göze baktığım an hepsi geçti. Sadece güldüm, bütün gece bütün sabah güldüm. Ayrıyken say say bitmeyen günler haftalar aylar mevsimler yıllar karşımda o otururken o bana öyle bakarken o kadar kısa geldi ki. En son içtiğimiz şarap dün gibi. Unuttum sandığım unutmaktan korktuğum en ince çizgisine kadar ezber olduğum adam ve kusursuz kusurları. Aşka inancımı kaybettiğim oldu ne yalan söyleyeyim. Ama şimdi hiç olmadığı kadar inanıyorum hepinizden fazla. 13 14 ay birbirini görmemiş sesini duymamış dokunmamış iki insan. Hala ona ait ve hala sana aitmişçesine. Onu ilk ben öpmüştüm. Yeniden ilk ben öptüm. O yapamazdı zaten.

En büyük mutluluğum da en gerçek gözyaşlarım da, hayallerim bazen hayal kırıklıklarım hepsi ve niceleri bir tek kokuya sığıyor. Her içime çektiğimde gülümsetirken ağlatıyor ağlarken gülümsetiyor. Uyku nedir upuzun süredir bilmeyen ben bugün yataktan çıkamadım. Burnundan ne kadar çabalarsan çabala aylarca gitmeyen kokunun yatağı ne kadar hızlı terk ettiğini en iyi ben biliyorum da ondan. Konuşmak istiyorum olmuyor yazmayı deniyorum o da olmuyor. Geçmiş bazen geçmiyor. Ezberler unutulmuyor. Yüzünü bile hatırlamıyorum diye endişe yerini unuttum rahatlığına bırakıyor zamanla, ama aslında kusursuz kusurlarının en ince çizgisine kadar ezbersin hala. Evet hala. Hala dedim çünkü araya haftalar aylar mevsimler girmedi. Yıl girdi hatta yılı geçti. Kavuşamayınca aşk olmuyor ama aşk olunca kavuşamıyor belki insan. Özlemek. Seni özledim özlüyorum özleyeceğim özlemişim ve tüm çekimli halleri ama asıl olay başka. Ben kendimi özlemişim. Kendim olmayı özlemişim. O sabah uykunu bölen bıcır bıcır hallerimi özlemişim. Susmayacak gibi konuşmayı özlemişim. Kahkahalarımı özlemişim öylesine içten. Gözlerimin içinin bile güldüğünden adım gibi emin olduğum anları özlemişim. Zaman zaman bir kenara bıraktım ama asla unutmadım seni. Ben kendimi unutmuşum meğerse. Şimdi mi? Dün yine dünde kaldı ben yine sende.

Sayın(!) başbakanım(??!), Öncelikle belirteyim sizin götünüzün kılı olmamakla beraber sizi şayet varsa götümün kılı kadar sevmediğim de doğrudur. Şahsınıza yönelik değil ben diğerlerini de sevemedim bir türlü. Siyaset de sevmem zaten çok anladığım bir durum değil bizim nesilin gördüğü tek şey sidik yarışı.Şimdi yine herkes size oynuyor gözüküyor, boy boy bu da mı tesadüf yazıları oradan oraya dolaşıyor, bazıları da üzerinizden kendine prim yapıyor doğru ne yazık ki! Gelelim mevzuya. Öncelikle Rabia gibi diğerleri gibi Somada kaybettiğimiz kardeşlerimizi, abilerimizi, amcalarımızı prim amacı olarak kullanmadığınız, meydanlarda alkış ıslık toplamak için semboller simgeler oluşturmadığınız, başta aile bireyleriniz olmak üzere teşkilatınızla beraber yalandan daha doğrusu timsah gözyaşları dökmediğiniz için teşekkür ederim. Ama keşke bu kadar 'olağan şeyler' diyecek kadar kalpsiz olmasaydınız. Keşke öyle Rabia'ya olduğu gibi fakat bu sefer içtenlikle gözyaşları dökebilseydiniz. Keşke bizim izlerken kanımızın donduran görüntülere sizin de donsaydı. Seçim dönemleri zaman zaman denk geldiğimiz kaygılı yüz ifadenizi görebilseydik ne bileyim. Suçluluk ifadesi göremeyiz de en azından üzüntü görebilseydik. Sorumluluk almanızı beklemiyorum çok can var öyle her baba yiğidin harcı değil ben de suçluyum demek. Senin de değil. Buna kızamıyorum, insanoğlu işte.Birini sorumlu tutmanı da beklemiyorum, adalet desen ülkemizde komik bir tabir, adaletli bir soruşturma da olmayacak bununda farkında olan üstelik hukuk okuyan bir Türk genciyim maalesef. Bunlar ve nicelerini beklemiyordum yalan değil o kadar pollyanna olamam. Tek bir sahneye ihtiyacım vardı sana karşı olmamak için: Keşke en azıdan bizimle sarılıp ağlayabilseydin! Keşke beraber ağlasaydık. Hiç bir şeyi paylaşamayan siz ve biz acımızı paylaşabilseydik. Savurduğun yumruklar, tehditler, hakaretler hepsinin üstü kapanacak hepsi unutulacak hatta başkalarının da tekrar etmesi muhtemel. Lakin 'olağan şeyler' kansızlığı unutulmayacak. Ve ben seni ve senin gibileri sevmemek bir yana nefret etmeye devam ediyor olacağım. İnsanları sevmeyeni ben de sevmiyorum arkadaş. En başa dönecek olursak da hiç birinizi sevmemekle beraber gururla belirtmeliyim ki ben bir Atatürk çocuğuyum. İşte sırf bu yüzden sen de beni sevemezdin, benim gibi sayfalarca sebebe ihtiyacın yok.

Geçenlerde tanımadığım bir numaradan daha önce bir yerlerde de okuduğum bir mesaj geldi. Yalnızlık her zaman çok şikayet edilebilecek ama asla ondan vazgeçemeyecek kadar büyük bir ruh hastalığı. Tereddütsüz imzamı atarım bu tespite. Bazen bazı insanlar mutlu çok çok mutlu, insanın yalnızlığının battığını hissettirebilecek kadar hem de. İşte öyle ufak anlarda, göz açıp kapayıncaya kadar, yelkovanın sadece 1 2 derece belli belirsiz ilerlediği süre zarfında hissediyor insan. Sonra bakıyorum 1,5yılı devirdiğim yalnızlığıma. İlk bakışta evet hoş gelmiyor ne kulağa ne göze ne sabaha ne geceye. Sonra derin bir oh çekiyorum kendi kendime. Ne zaman biri varlığımı hissetse, varlığımı hissettirse sanki yaralanan ben oldum hep, ya da bencilliğim bu noktada gözümü kör etti. Bilmiyorum. İlişkiye ön yargım yok lakin genellemeye vurunca herkes mutlu ettiği oranda üzdü gerçeği var maalesef. Elini tuttuğum biri yok. Doğru! Ama çok çok uzun zamandır var aklımda.. Başlarda cesurdum yalan değil. Düşünmeden pata küte birini sadece ağır basan isteme duygusuyla hayatıma sokacak kadar cesurdum. Fakat zaman geçtikçe.. İçten içe kaçıyordu bir tarafım ondan, gizlice. Sonra bir dönüp baktığımda onu çok uzaklara attığımı gördüm. Ya da gitti. Anlamadım. Aslında hiç gelmedi o da bir ihtimal. Mıknatıs gibi bir şey uzaklaştıkça daha çok çeken, garip. Velhasıl konumuza dönecek olursak yukarıdaki mesaj bana cuk diye oturdu. Ruh hastalığı.

Hiç unutmam bir keresinde çok da tanımadığım ve beni çok da tanımayan bir insanın ağzından şu cümleler dökülmüştü: Özgürlük için ölebilecekken senin aşk istemeni yıllarca sürebilen ilişkilerin, ne bileyim. Tezat ve anlamsız. Nasıl oluyor? Evet evden çıkarken sorulan masumca kaç gibi gelirsin sorusunda bile özgürlüğüme dokunuluyormuş gibi hissedip garip tepkiler veren ben, evde kalmayacağımda haber verme olayının zorunluluk değil nezaket izin alma değil bilgilendirme olduğunu yirmili yaşlarımda yeni yeni kabullenen bir ben. Nasıl oluyordu da birilerine ait olabiliyordum yada kiminize göre ait gözüküyordum ama hoş bu bile benimle tezatlık oluşturuyordu. 10 15 yıldır hayatımda olan insanlar için hala sevgilim var cümlesi ağzıma eğrelti duruyordu. Birine sahip olabilirdim ama sahiplenilmek hissi hatta sahiplenilmeyi istemek ve dahası da aşk benimle aynı cümleye nasıl giriyordu? Çünkü aşk dünyanın en özgür duygusu. Kiminizin boğulduğu kiminizin boğulmaktan korktuğu şey aslında özgürlüğün babası. İstediğin kadar özleyebilmek, istediğin zaman müsait misin diye sormaya gerek kalmadan nerede olursa olsun ne kadar uzakta olursa olsun önüne gelen ilk otobüse binebilmek. Saate bakmadan mantıklı bir neden olmadan arayabilmek. İçinden geldiği an istediğin kadar sarılmak öpebilmek, istersen elini tutmak istersen sırtından inmemek. Kızdığında sesini yükseltebilmek, içinden geldiği zaman çekinmeden çirkin çirkin salya sümük ağlayabilmek, bazen de dünyanın en aptalı gibi olabilmek. Hepsinden önemlisi en çok kendin olmak. En kötü yönünle de en mükemmel halinle de sen olabilmek. İşte bu yüzden aşk dünyanın en özgür şeyi. İşte ben bu yüzden özledim diyemediğimde çileden çıkıyorum. İşte bu yüzden gel cümlesini duymayı beklememişken müsait değilimler beni mutsuz ediyor. İşte ben bu yüzden bazı sabahlarda bazı gecelerde sahiplenilmeyi her şeyden çok istiyorum. Çünkü özgürlük güzel bir şey.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

İsimsiz