Bin Düşün Bir Yaz @bindusunbiryaz - Tumblr Blog

Posts

bindusunbiryaz

- İnsan gene de ister birinin kendini filmlerdeki gibi sevmesini ama hep filmlerde olur.

- Canım nereden biliyorsun belki de vardır.

- Senin köyde sevgilin var mıydı?

- Yok… Eea, vardı. Fatma, onu da kaçırdılar. Senin?

- Yok.

- Ya Şakir?

- Onu sevmedim ki, çünkü biliyorum o da beni sevmiyor.

- Yok seviyordur?

- Bırak şimdi insan seveni anlamaz mı?

- Anlar mı?

- Anlar…

- Yapma yaa?!

- Bi kadın anlar.

- Çok mu anlar?!

- Çok anlar…

- Deme!..

bindusunbiryaz

Filizcim bak bu ayrıntıları boş ver, şu an zamandan, mekandan soyutlanmış bir zihnim var. Sırf kompozisyon yazamadığım için sayısal bölüm seçmişliğim yetmezmiş gibi; sana en afili zincirleme isim tamlamalarıyla bezeli methiyeler düzüp, alayına basit isim tamlaması muamelesi yapasım var. Yanağım ofis camının garantisinde… Sana, kesin bunları bir yerden araklamıştır diyeceğin cümleler kurup alayında gizli özne olasım var Filiz. İster önyargı de, ister koşullanmak de ama Mordor yüzüğünün bu dünyada herkesten çok senin parmağına yakışacağına dair sabit bir fikrim var Filiizz…

En salak halim aşık halim demiş Ferğannğ Sensuaa.

tragedya

Zihnimizde Yer Etmiş ve Halen Görevine Devam Eden Tüm Eğitmenlerimizin 24 Kasım Öğretmenler Günü Kutlu Olsun.

sarhosadam-deactivated20231013

- Yalnızlığa alışmış bir insanı sevmek zordur. + Neden? - Çünkü tek yaşadığı hayatına girmek istiyorsun. O hayatı paylaşmak onunla bütün olmak istiyorsun. Ve o buna hazır değil. + Ama eğer o da severse? - Yalnızlığa alışmış biri eğer seni seviyorsa onu kaybetme. Çünkü seni bir daha öyle seveni bulamazsın.

“çünkü aşk eşitler arasında yaşanır. eşit değilseler bir taraf diğerinin esiri olur, diğeri de ona eserim diye bakar.” BBÇ

“Okumak kimilerine yazmayı öğretir, banaysa yazmamayı öğretti. Edebiyat ve ibadet dahil, bir tür vecd hali yaratan bütün faaliyetlerin niahi amacı o faaliyeti yapmamayı öğretmek olmalı.” BBÇ

#barış bıçakçı

bindusunbiryaz

Bütün hayatı boyunca çalıştı babam. Bizleri okutabilmek, bitmek bilmeyen saçma sapan isteklerimizi karşılayabilmek için sabahtan akşama kadar otuz yıldan fazla çalıştı. Hayat bana sokaklarda orantısız güç uygularken ve ne zaman kimin elinde patlayacağı belli olmayan serseri bir mayın gibi ortalıkta dolaşıp dururken ben, annemin saçlarının yarısı cam kenarına büzülüp gecenin bir yarısı eve dönmemi beklerken ağardı. Elli bir yaşında annem ama en az yetmiş yaşında gibi gösteriyor. Babam desen ona keza. Ve ben bu yaşıma kadar belki de bir hiç uğruna ziyan ettikleri ömürlerinin küçük bir tesellisi sayılabilecek, onların gurur duyabileceği hiçbir şey yapamadım. İlk fırsatta kaçtım yanlarından, anlatması bile yıllar sürebilecek türlü türlü saçmalıklardan sonra da son çare tekrar yanlarına sığındım. Biraz daha buruşmuştu derileri, saçları neredeyse tamamen ağarmış, dişleri dökülmüş. Ama bebekliğimden beri bana bakarken ışıl ışıl olduklarının farkında olduğum gözlerindeki parıltı bıraktığım gibi duruyordu işte. Ve benim için en acı olan da buydu galiba. Umutlarını kesmiş olmalarını ne kadar da isterdim oysa. İsterdim ki bütün dünya gibi onlar da benim adam olamayacağımı fark etmiş olsunlar. Bana dair ya da benimle ilgili hayaller kurmaktan vazgeçsinler isterdim. Defol git demelerini isterdim, nerede kaybettiysen hayatının ışıltısını orada iyileştir yaralı ruhunu. Demediler. Tek bir kötü söz çıkmadı ağızlarından. Ne ben değişebilirdim oysa ne de onlar gurur duyabilecekleri bir çocuğa sahip olabilirlerdi. Yine de seslerini çıkarmadılar. Babam usulca seccadesine akıttı herkesten gizlediği gözyaşlarını, annem de artık tamamen bembeyaz olan saçlarını taramaktan bile vazgeçip "Oğlum" dedi sadece "aç mısın? Isıtayım mı yemeği?"

Bizim diyemediklerimizi diyen Ali Lidar.lar. Ali'cim Lidar.

selcandy

Ya başkasını seversem? İnan o zaman seni hayatım boyunca affetmem.

asaf

(via selcandy)

Harika, harikadan öte, muazzam. Şehriyar - Yar Qasidi Sen yarımın qasidisen  Eyleş sene çay demişem Xeyalını gönderibdir  Bes ki men axvay demişem Ax geceler yatmamışam  Men sene laylay demişem Sen yatalı men gözume  Ulduzları say demişem Her kes sene ulduz deye  Özüm sene ay demışem Senden sora heyate men  Şirindise zay demişem Her gözelden bir gul alıb  Sen gözele pay demişem Senin gün tek batmağıvı  Ay batana tay demişem İndi yaya qış deyirem  Sabiq qışa yay demişem Gah toyunu yade salıb  Men deli nay nay demişem Sonra yene yasə batıb  Ağları hayhay demişem Etek dolu derya kimi  Göz yaşima çay demişem Ömru suren men qara gün  Ax demişem vay demişem *************** Sen yarımın habercisi  Eylen sana çay demişim Hayalini göndermiştir  Çünkü ben ah vay demişim Ah geceler yatmamışım  Ben sana ninni demişim Sen yatalı ben gözüme  Yıldızları say demişim Herkes sana yıldız dese  Özüm sana ay demışim Senden sonra hayata ben  Tatlı ise zay demişim Her güzelden bir gül alıp  Sen güzele pay demişim Senin gün gibi batmanı  Ay batışına benzetmişim Şimdi yaza kış diyorum  Geçen kışa yaz demişim Kah düğününü yad ederek  Ben deli nay nay demişim Sonra yine yasa dalıp  Ağlamış hayhay demişim Etek dolmuş derya gibi  Göz yaşıma çay demişim Ömrü süren ben karagün  Ah demişim vay demişim

#Şehriyar #Yar Qasidi

okuryazarlar

ne zaman gelirsin?

Galiba geldim.

niye bekliyoruz?

neyi bekliyoruz?

drkitap

“Yorgunum. Tek istediğim, yüzümü kucağına koymak. Başımın üzerinde dolaşan elini hissetmek ve sonsuza dek öyle kalmak.” -Franz Kafka / Milena'ya Mektuplar

Daha fazlası için: Dr. Kitap Kurdu

"Ulan çok güzel be"de bugün: Bahar gelsin karşı dağa çıkayım Belki derdimize çare bir çiçek Toplayıp dövşürün harman edeyim Açılan yarama sara bir çiçek Karşı dağda ala geyik sesi var Bakın şu geyiğe bende nesi var Kavalın bir acı inlemesi var Çobanı düşürür zara bir çiçek Ben de bir aşığam Reyhani adım Sorun çiçeklere azmı ağladım Benim tabiattan tek bir muradım Götüreyim nazlı yara bir çiçek.

tutunamayangiller

Bazen de saygıdeğer abilerim ablalarım, dünyası yerle bir olur insanın. Hayat, fazla kafa yormadan idare etmeyi sağlayan bütün anlamlarını yitiriverir. En akıllıca saydığınız fikirlerinizin saçmalığını, en içten duygularınızın yapmacıklığını kavrarsınız. Aslında hiçbir konuda bir fikriniz bulunmadığını, aslında hiç kimseye karşı bir şey hissetmediğinizi ve tüm evrenin de size karşı aynı gaddarca kayıtsızlık içinde olduğunu. Hep gözünüzün önünde durduğu halde o güne dek her nasılsa yok saymayı başardığınız bu gerçeği fark ettiğiniz anda ilahi işleyişi de çözmek üzeresiniz demektir. Tanrı, içindeki tahammülfersa boşluğu doldurmak için evreni yaratır. Evrenin içine gezegenleri, gezegenlerin içine dünyayı, dünyanın içine hayatı, hayatın içine insanı yerleştirir. Ve onun içine koyacak bir şey bulamaz. İşte insan denen tuhaf hayvvanın, varlıkların en yücesi ve en anlamsızı kılınışının hikayesi. Evrenin orasını burasını felsefeyle, sanatla, aşkla, hatta ironik bir biçimde tanrıyla bezerken, ortak anlamsızların en küçüğünün elbette bir gerçeği unutması gerekmektedir: hakikatte bütün kitaplar sayfaları doldurmak için yazılır. Sevdiğiniz birinin ölümü, örneğin, yüzleşmenizi sağlayabilir kendinize söylediğiniz yalanlarla. Ya da ananızdan yediğiniz okkalı bir dayak. Üstelik siz, ananızın canınıza okumak için haklı duygusal gerekçeleri bulunduğuna inanmaya hazırken, içinizi parçalayan onun gözü dönmüşlüğü değil, beyninizi zedelememek için sopayı sadece kollarınıza ve bacaklarınıza indirecek kadar düşünceli davranması olabilir. Nihayet onun elinden kurtulup kendinizi odanıza attığınızda pencereden giren akşam güneşinin ışığında neşeyle dans eden tozlar dört bir yana dağılır. Onların huzurunu kaçırmak sizi öyle üzer ki, içiniz feci bir dışlanmışlık duygusuyla dolar. birden gözlerinize yaşlar hücum eder. Bu küçük sevimli yaratıkların sizden korkmasını hazmedemezsiniz. İki saatlik dayak seansına gık demeden katlanan siz, yere kapanıp zırıl zırıl ağlamaya başlarsınız. Sonra bir toz tanesi gelip parmağınızın üzerine konuverir. Usulca oynatırsınız parmağınızı. Hala oradadır. derken diğerleri ona katılırlar. Yerde yatarken üzerinize toz tanecikleri yağar. Sırt çevirdiğiniz hayat o noktada sizi kucaklarken hıçkırıklarınız fraktal bir dans müziğine dönüşür. Bir gün toz zerrecikleri sizi bağrına basarsa, bilin ki ya nirvanaya ulaştınız ya çıldırdınız. Hangisi olduğuna kendiniz karar vereceksiniz.

Alper Canıgüz, Oğullar ve rencide ruhlar (via tutunamayangiller)

bindusunbiryaz

Sonra sen kendi yolunu çizdin. Benim ilkokulda resmim zayıftı, pek bir şey çizemedim. Bir işe girdim. Beşiktaş’ta bir eve taşındım ve sigarayı bıraktım. Bulaşık makinem var, alttan iki dersim var, bir kitap projem var ve sen yoksun…

Ah Muhsin Ünlü (via bindusunbiryaz)

Böyle bazı durumlar oldu, diyemedim de sana. Yani daha iyi olmadı hiçbir şey. Gerçi bir süre sonra daha kötü de olmadığını fark edince çok da umrumda olmadı açıkçası. Kaç kez seninle keyfe keder böyle neşeli durumlar yaşadım. Yaşıyorum da yani. Böyle lakin bir tarafımız hüzne daha bir meyilli olunca bu taraftan da kaybımız oldu. Kafamı karıştıran seyler var şu ara, sonsuz ayrılıklar takılıyor aklımın her köşesine. Biricik'in doğum günüydü. Elbise dükkanına gidip bütün parayı vitrinde beğendiği elbiseye harcamıştım. Akşamında bizim Kartal İsmail'i Samatya'da on paraya eski lokalde hesabına satınca ertesi gün gelip "nasılsın?" diye sormuştu. Anlardım sevdiğini. Unutmak değil ama belki hatırlamamak mümkün demişti Muzaffer abi. Önceki gece eski fotoğrafları, mektupları, kuruttuğum çiçekleri yaktım. Biriktirmeyi de sevmiyordum artık. Bir daha yan yana olamayacağın insanlarla aynı fotoğraf karesinde böyle yıllarca yani, yan yana kalabilecek olmak pek sevimli değildi benim için artık. Uzansam uçurum, böyle dokunsam ateş yani. Bir boşluk; dağ yarıyorum sanki anasını satayım. Hani ateşten gömlekler giymişim sanki, kızıl ormanların dikenli güllerin arasından geçiyorum yani. Böyle bilinçsiz, amaçsız, yolların ortasınayım sanki. Aldanacağım kokuların böyle vücutların arasından geçiyorum. Hani otuz yıl oldu böyle lakin her saniyesini için için kaynayan gizli bir coşkuyla yaşayarak geçti benimkisi. Böyle binlerce çocuk, bir o kadar gülüş yüz binlerce düş geçti içimden de... Ne yalan söyleyeyim sana, geriye dönüp bakasım bile yok. Bir sana aldanıyorum bir de gülüşüne. Ne seni ne de kendimi affedebilirim. Neyse, bizim kahveci İlyas'ın mevzusuna dertlenmişiz o gece, böyle ağır duman bir o kadar sigara böyle bir o kadar kırık cam yani. Dedi ki bulalım, e dedik bulalım biz de. Çıktık kahveden, bir o kadar sokak, bir o kadar soğuk... İlyas'ın gözyaşı gelmezmiş küçüklükten de ya da biz öyle belledik hep. Böyle konuşmazdı zaten çok fazla, bir de çayı eksik etmezdi. Deli derlerdi bu İlyas'a da lakin çayı bu deli kadar da güzel yapan da yoktu yani bizim nazarımızda. Sokağı dönünce fark ettik, "buldum" diye bağırıyodu İlyas, kahveye girdik, tek yatak var. Cam kenarına ben uzandım, İlyas ortada, Mehmet diğer yanda. Bu hafta bazı sıkıntılar oldu uğrayamadık, bir hafta sonra ölmüş dediler İlyas için. Gidip baktık. Böyle kudurmuş köpekler kuduz köpeklerle filler sevişiyor sokağın ortasında. Fil boşalırsa bütün sokak spermden boğulacaktı. Geri döndüm, arka sokaklardan geçtim, soyundum, yani öyle sanıyorum, hatırlayamıyorum. Ağzı dili dudakları el olmuş bir ses kulaklarımda çınlıyor. Tanımıyorum. Hatırlayamıyorum. Ne söyledi, ne duydum son kez, ne yazdım, bilmiyorum. Hiçbir şey yok dün geceye dair ve ben hiçbir şeyi hatırlayamıyorum. "Günaydın" dedi. "Farkında mısın uzun süredir bazı şeyleri artık konuşamıyoruz seninle. Bak bugün ne kadar da güzel güneş.". Uzun ince kollarıyla ikiye ayırdığı perdenin arasından sızan güneş, elbisesinin sıyrılmış askılarından omuzlarına vuruyordu. Bir şenlik bahçesi gibi teninde kırmızı güller açtı bir anda. "Sanırım yapamayacağım." dedi. Kimin kimi anlamadığına bir türlü karar veremiyorduk. Karar verilebilseydi eğer, bitişler bu kadar uzun sürmezdi belki de. Yüzünü döndü, "seni seviyorum" dedim. Masanın üstündeki sigara izmaritleri gözüme takıldı. "Aç karnına sigara içmekle iyi yapmıyorsun" dedim. "Seni azalta azalta bırakmayı düşünüyorum" dedi. "Kimi?" dedim, "seni" dedi. "Kimi?". "Seni...". "Kimi?" Yüzünü döndü, tanıyamadım. Üstümü giymek için toparlandım. Binbir kılığa girmiş korkularım ile sıyrılamadığım kendim olma bilincim arasında toplumsal her tavıra, duruşa, ürüne karşı tepkiyle yürüyorum. Vitrinler, camekanlar, televizyonlar da öyle; insanlar için en iyi şeyleri seçtiklerine dair reklamlarla doluydu: "Kıçınızdaki en iyi kılı bu çeker. En iyi saçı bu boyar. En güzel yemekleri burada yersin. En güzel manzaralı evler burada. En iyi yataklar, en güzel kokular... Kaçırmayın efendiler, bunların hepsi sizin için. Sizin..." "Siz" kim? Seninle ilk kez yan yana geldiğimizde kavuşamadığımızı da anlamıştım. Vedalasmak da gereksizdi bu yüzden zaten. Balkondan sarkıttığın ellerini izliyorum. Ağır, dingin... Anlayabilmek icin dokunmayı denemek istiyorum. En fazla avuç içim terlerdi. Ateşten, sudan, topraktan ve güneşten geliyordum sana. Ellerimi toprağa bastırıp ayaga kalktığım anda nasıl oluyorsa birden ellerimi tutuyorsun, eridim. Balkondan sarkıttığım saçlarım değiyordu yüzlerinize, gülüşlerinize, kadehlerinize. Hepinizi tanıyorum, siz oradakiler; benim hayatımda kişiliğimi oluşturan bir yığın renk, gülüş, tavır... Birazdan aşağı inip sizlere kaldığım yerden şarkılar söylemeye devam edeceğim. Küçük yaşta o toplumsal kaygılarım arasında fark ettiğim inançlar, alışkanlıklar, bir o kadar pislikler... Öğrendiğim, edindiğim bir yığın gerici duruş, tavır... Bana tek şey bıraktı geriye; babamın bir yaz akşamı Tarsus'ta dam üstünde ağzından dökülen söz, inandigim tek doğru gerçek: "Hayatımızda bazen bir şeyler yolunda gitmeyebilir. Ama her şey yoluna girecek buna inan."

#manuş baba #benim hikayelerim 1 #bir avuç cennet

Tolstoy yavaş, ciğerimi söktün.

#tolstoy #itiraflarım

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Bin Düşün Bir Yaz