d e v o n
No title available
🪼
macklin celebrini has autism
trying on a metaphor
Cosmic Funnies
titsay
styofa doing anything
h
hello vonnie
occasionally subtle
taylor price
#extradirty
he wasn't even looking at me and he found me
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open
AnasAbdin
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
if i look back, i am lost
Misplaced Lens Cap
we're not kids anymore.
seen from United States
seen from Russia
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from South Africa
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Singapore
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
@blogjevanmij
je stoppels proberen een baardje te vormen en je schouders proberen een beetje te staan en je woorden proberen verhalen te vertellen die je vast nog niet hebt ondergaan maar mag ik je toch ongedwongen kussen op je wang je bent geen mooie man maar wel een lieve jongen
oostende
want dat klonk zo mooi in het liedje dat ik mooi vind ik nam mijn ouders mee de wind bleek er te guur en zo was het ook met hem en ik schrijf hem en zeg niet jou want ik spreek je toch niet meer en ik denk hij voelt zich ook niet aangesproken
hoeraatje voor mamaatje
belt bij vlekken en bij traan zong liedjes voor het slapen gaan strijkt nog altijd door mijn haar maakt mijn schoenen wandelklaar 'kind daar ben je toch veel te leuk voor' doet mijn haar achter mijn oor hangt de slingers en koopt de taart is degene die het bewaart weet waar alle dingen zijn al ruimde ik ze zelf op deed nooit een vliegje pijn blijft staan waarachter ik verstop zorgt dat alle verdriet verdoofd en geeft dan een kusje op mijn hoofd
een vlekje in de lucht
oh kijk ja zie je hem ja kijk daar gaat ie! de tijd
ik ben herfst en jij bent zomer ik ben klein en jij bent groot van mij mag alles levend wezen maar van jou mag alles dood ik noem dingen jij hebt namen voor jou ben ik te klein ik snap niet dat ik blijven wil waar ik een ander zou moeten zijn
zelfmedelijden mag soms
sloffen met mijn voeten haren in de pluis en nog even verder thuis met mijn kwast de maan begroeten en natuurlijk niet te vergeten honderd duizend kopjes thee ach het leven van een kunst student valt ook niet altijd mee
mannen met bril komt hier maar naar toeverzamelt u maar luistert, let op wat ik doegolvende bruine lokken?gaat u maar dooren een goeie baard?ja, aansluiten hooreen onzeker lachje?in deze rij alstublieftleuke veterschoenen?ja, ook u bent geliefd
nu kruist u de boxjes 'kunstzinnig of creatief' of die er onder 'goedhartig en impulsief' misschien kiest u voor 'maakt flauwe grapjes' of ‘intelligent’ u mag ook aankruisen dat u al het voorgaande bent en dan bent u nu allen welkom mij naar mijn kamer te vergezellen en me een voor een uw levensverhaal te vertellen
je kijkt bijna niet naar mij naar je gitaar alleen maar de snaren van je instrument komen met mijn aderen overeen en de geluiden die hij maken kan misschien kan ik ze tekenen en de akkoorden kan ik dan in mijn spinseltjes verrekenen met dat tokkelplaatje mag je mij dan uren gaan vervelen heb je dan niet door dat jij mij altijd mag bespelen
al bijna was je achter de potloodlijn van mijn horizon maar daar stond je ineens weer voor mijn neus mijn lichaam had geen andere keus dan weer te voelen waar het eens begon en een vinger op mijn rug was nog nooit zo aanwezig maar poef en pats je was weer weg en liet mij achter in geweten
verhaal me mee
kijk en zeg en doe en laat schud me door elkaar doe iets doe iets dans of zeg maar laat me niet en sta
pak me beet of draai me rond neem me mee of raak gewond laat ons iets vergaan
zeg dat je me houden wil neem me van mij vandaan
laat me klimmen op de ladder die doorloopt tot je oor laat me kruipen door je liedjes geef aan mij gehoor
neem me mee tot Amsterdam laat mij in jou verdwalen pak me op en heb me ik wil met jou verhalen
we hadden vier kusjes nog nauwelijks te merken zo snel dat hij ze bijna niet kon zien van lippen op lippen en handen op knie te klein en kort om nog te beperken de eerste zei hoi hier ben ik en de tweede zei en daar ben jij en de derde zei ik zit zo lekker en de laatste die gaf jij aan mij
en papa en mama jullie zijn mij niet kwijt ik ben wel wat verder wat langer van tijd ik ben bijna twintig maar voel me nog tien het kindje dat blijft er want wie niet weg is..
we klokten de druiven de stemmen die vloeiden en wat een slotje had kwam los
hoe als je je met zorgeloosheid kon omringen en dat dat dan je ruimte was
- Bert Schierbeek
en papa die altijd de goede woorden had en ons lang liet zoeken naar wat het woord van de puntjes blijkbaar zelf vergat
oma las en wij zaten en we keken naar de overkant in wat we zagen zitten gaten de papieren handjes van het boek lagen in oma's hand en achter onze ruggen groeide de olijvenboom op het geluid van het verhaal oma's woorden in de lucht van het Griekse gras het verhaal is me niet bijgebleven maar wel dat het er was
Aan mijn kind II
Ik heb mijn handen om zijn hoofd gelegd, Ik heb maar stil zijn blonde haar gestreken. Hij vroeg mij weer, maar ik heb niets gezegd, Der teere woorden stuk gaan bij het spreken.
Jongen hebben wij niet hetzelfde bloed? Zie hoe mijn handen hunkren naar je haren - Er is maar één hoop die mij leven doet: Dat jij de droomen droomt, die de mijne waren.
- Martin Nijhoff