18/03
Άννα,
Χθες ήρθες να με επισκεφθείς πάλι
Μάλλον σου έλειψα
Μάλλον την σιωπή θέλησες να σπάσεις
Προσπαθώντας να αποτρέψω την διάρρηξη , τα χέρια μου ένιωθα λες και εσπαγες
Λες και με κάποιον τρόπο που ακόμα δεν έχω ανακαλύψει, τα κοκκαλωσες
Βάζω όλη μου την δύναμη, όση μου έχει εναπομεινει , με τις ανάσες μου να τρέχουν μαραθώνιο , λες και την ώρα πρέπει να προλάβουν. Ασκείς μεγαλύτερη ένταση αυτή την φορά, αναμειγνύοντας το μούδιασμα στα κόκκινα άκρα μου, με το κάψιμο που κανένας νευρώνας στον εγκέφαλο μου, μπορεί να περιορίσει .
Πιέζεις. Όχι ρε γαμωτο δεν θα λυγίσω. Αντανακλαστικά κινούμαι ρυθμικά μπρος πίσω , μήπως το τέμπο σου κάπου συναντήσω. Κλείνοντας τα μάτια μου, την αίσθηση σου, πλέον δεν μπορώ να εγκλωβισω . Ανοίγω τα μάτια μου και έχεις παντού μέσα μου απλωθεί, συνεχίζω να ελπίζω πως να σε προλάβω, θα καταφέρω . Φωνές αντηχούν μέσα στο σώμα μου, εκεί που θα έλεγες πως άβυσσος υπάρχει. Ξέχασες πόσο επιδέξια με τα χρόνια έχει εξελιχθεί. Είναι τόσο δυνατές , σχεδόν εκκωφαντικές.
11 35 φεύγεις, μα το τρέμουλο που μου άφησες , έμεινε να μου θυμίζει τις διαδρομές, που πάνω μου διηνυσες.
Θα τα πούμε ξανά ,
Άννα
Για όσους αντιμετωπίζουν κρίσεις πανικού και υστερίας , δεν είστε μόνοι. Ελάτε για μια νοερη αγκαλιά.
