Sessizliğin Hikayesi: Konuşamamak Ne Anlatır?
Bir şey söylemek istersin ama dilin kıpırdamaz.
Kalbinin içinde koca bir dünya vardır, ama o dünya kimseye açılmaz.
Çünkü bir yerde, bir zamanda, birilerinin seni dinlemediği bir an olmuştur.
Ve o an, senin iç sesine güvenini alıp götürmüştür.
Çocukken, bir şey anlatmaya çalışırken lafın kesilmiştir…
“Ağlama, saçmalama, şimdi sırası mı?” denmiştir.
“Konuşursam, sevilmem. Sustukça kabul edilirim.”
Ama sustuğun yer büyürken seninle birlikte gelir.
Artık bir şey söylemeden önce bin kere düşünürsün:
“Bunu dersem yanlış mı anlaşılırım?”
Oysa suskunluk bir koruma değil, bir yüktür.
İçinde kelimeler birikir, duygular çürür.
Ve bir gün, sadece konuşamamaktan değil, hissedememekten yorulursun.
Bazen kalabalıkların içinde, bazen en yakınımdayken bile sesim çıkmadı.
Ama fark ettim ki, kendime ses vermediğim sürece, kimse beni duymuyordu.
Sesim, kendimi sevmemle çıktı.
Kendime inanmamla güçlendi.
Ve sustukça değil, konuştukça hafifledim.
• En son ne zaman gerçekten kendin için konuştun?
• Çocukluğundan bugüne taşıdığın hangi cümle seni susturdu?
Sesin, sadece kelimelerle değil; varlığınla da duyulur.
Biri seni susturduysa, yeniden başlama hakkın hâlâ sende.
Çünkü susturulan sesler yok olmaz; kalpte yankılanır, gözde belirir, bedende sıkışır.
Ama bir gün cesaretle yeniden çıktığında…
İşte o zaman, seni yalnızca duymayacaklar — hissedecekler.
2087
baratheonpilled
gummygunk
janainaart
titsay
turnnoffyourmind
origamiaround
yousharknotpass