chillin' in the summertime

Letni obóz dla bogów, to miejsce, gdzie nieśmiertelni mogą wypocząć i choć na chwilę oderwać się od swoich boskich/ziemskich spraw. Autorki: Justyna, Nina, Klara, Saph oraz Alex. #TeamHernuada #TeamThoyomi #TeamDialdur

[campforgods]

Czy mi się tylko wydawało, czy miałyście dodać jakiegoś świątecznego shota?

Miałyśmy, ale niestety z mojej winy nie udało nam się go skończyć. Przepraszam, być może pojawi się on w późniejszym terminie - w okolicach ferii zimowych ~ Cirrown

[campforgods]

hah przepraszam, że tak się czepiam, po prostu rzuciło mi się to w oczy ;)

No spoko. Tylko zastanawia mnie jak to możliwe. Jak linkowałam to było ok, a teraz nagle takie dziwne przeskoki. ~ FlyWithMe92

[campforgods]

Hej, hej, to znowu ja ;p Pewnie niedługo będziecie mieć mnie dość. W każdym razie, odnośnik do 'Daisuki dayo' w tygodniu 7, przenosi do 'Bay Bay' z tygodnia 10 :)

JAK, KURDE! NO JAK! GRRRRRR…

Edit. Już poprawiłam. ~ FlyWithMe92

[campforgods]

Hej, jest tu ktoś? Jestem jakaś nienormalna i dopiero teraz skończyłam czytać to opowiadanie. Krótko mówiąc słodycz, cukrzyca, cudo i takie WTF na koniec. To była genialna historia i naprawdę będę za nią tęsknić. Kurcze... tym ostatnim rozdziałem to zryłyście mi głowę :P Nie wiem czy to ktoś zobaczy czy nie, ale jesteście świetne i tak głupio było nie skomentować :P

Ale to nie jest koniec tej historii. Mamy w planach dodatki w postaci shotów, więc myślę, że coś tu się jeszcze pojawi. I cieszę się, że historia ci się spodobała. To jednak pięć autorek i każda pisze inaczej, ale udało nam się stworzyć jednolitą całość ~ FlyWithMe92

[campforgods]

Mam małą uwagę: w 'spisie treści' link, który powinien prowadzić do "Leszczyna oznacza szczerość" prowadzi do Mistletoe... Znalazłam tamten rozdział (wujek Google c:), ale pomyślałam, że może Was to zainteresuje i będziecie chciały to zmienić.

Dzięki za informację. Już to poprawiłam. Nie wiem jak i kiedy się to tam wkradło, ale już poprawione ;) ~ FlyWithMe92

[campforgods]

Przepraszam bardzo, ale co to ma być za koniec? Ani seksu na zgodę, ani wytłumaczenia o co chodzi Zeusowi... Kocham was wszystkie za to, co tu stworzyłyście, ale przeciwko takiemu końcowi to ja protestuję! O! Btw. Buuu! To już koniec obozu... Przywiązałam się do codziennego czytania historii tych bogów, a teraz.. Będę musiała się skupić na maturze, żeby się nie nudzić chyba. Dobra, wypowiedź jak zwykle nie składna, cóż, to mój styl. Jeszcze na koniec: Dziękuję wam za to opowiadanie i pozdrawiam.

Haha, proszę pokornie o wybaczenie ;) 

A poza tym naprawdę dziękuję ci za ten komentarz, bo dzięki niemu wszystkie wiemy, że naprawdę byłaś z nami w trakcie czytania <3 Może kiedyś do tego wrócimy, chociaż jakieś dodatki prawie na pewno się pojawią. 

Także pozdrawiam x

Saphira

[campforgods]

Koniec. Jesteście wszystkie genialne! Dziękuje za umilenie mi wakacji :D To było świetne uczucie, każdego dnia czekał na nas świetny rozdział. Po prostu jabdsudauydsaduiugisagd. haha miło miło, pozdrawiam, weny życzę i znów dziękuję. ;) ♥

Dziękuję ci bardzo kochanie za to, że byłaś z nami od początku do końca projektu. Widziałam każdy reblog, serduszko itp., i jestem naprawdę ucieszona, tak samo pewnie jak reszta autorek, że to czytałaś <3 

Thank u x

Saphira

[campforgods]

Witam was w tym pochmurnym, wrześniowym dniu.

                Alex dodała swój ostatni rozdział, a co za tym idzie, zamknęła ostatni tydzień i całą historię. Wpadłam tu więc, żeby podziękować wszystkim autorkom, iż przystąpiły do tego projektu. Początki miałyśmy trochę trudne, ale potem już było dobrze. Niezmiernie się cieszę, że mogłam z wami zrealizować ten pomysł i mieć przy tym naprawdę dużo zabawy.

                Dziękuję (również w imieniu pozostałych autorek) też czytelnikom, którzy śledzili tę historię przez całe wakacje i swoimi komentarzami sprawiali, iż chciałyśmy dalej czytać. Były naprawdę miłe i cieszę się, że udało nam się stworzyć tak zgraną oraz spójną historię, mimo pięciu różnych charakterów, a także stylów pisania. A wam się to spodobało. To najważniejsze.

                Mam nadzieję, że jak wszystko dobrze się potoczy, to za rok może uda się wznowić Obóz. Kto wie. Może. A w międzyczasie na pewno będą się pojawiać dodatki. Jest już kilka w planach, więc na pewno nie rozstajemy się z naszymi bóstwami na zawsze. Coś jeszcze o nich napiszemy :)

                A na razie, dziękuję dziewczynom za współpracę. Dziękuję wam, czytelnikom, za poświęcenie odrobiny czasu w ciągu dnia, na przeczytanie rozdziału oraz podesłanie miłego komentarza. Po prostu… Dziękuję.

                ~ FlyWithMe92

                P.S. Kłaniamy się nisko.

[campforgods]

Houston, we have a problem.

Autorka: cwaniak 

Od autorki: Przepraszam za te kilka dni zwłoki. Rozdział miał pojawić się szybciej, ale cóż, tak wyszło. Ważne,że jest prawda? Rozdział, z którego nie jestem zadowolona. Potajemnie nazywam go najgorszym rozdziałem ever. Z tego miejsca dziękuję mojemu bliźniakowi, bez której nie byłoby mnie tutaj, na tym obozie. Miło było pisać przez dziesięć tygodni dla was :) Trzymajcie się ciepło! Bez odbioru!

XXX

W czwartek wyruszyliśmy w naszą podróż po Europie. Po drodze odwiedziliśmy kilka krajów i spędziliśmy miło czas, by pod osłoną nocy wylądować w Wenecji. Po cichu przemykamy po pustym mieście, niczym dwa cienie szukające ciemności i chowające się przed światłem. Trzymam jego dłoń, chichoczę cicho i ciągnę go w kierunku mojego domu. Mijamy plac św. Marka, na którym miga nam oświetlony pałac Dożów. Przemierzamy kilka przecznic i już jesteśmy w moim domu. Uśmiecham się, przepuszczając Nuadę do środka.

- Przytulne – komentuje i zdejmuje różowe trampki. Ustawia je w przedpokoju obok lustra i przez chwilę przygląda się mojemu odbiciu w lustrze. – Niepodobne do ciebie.

- Jestem pełen tajemnic – szepczę. Podchodzę do niego, staję na palcach i całuję go we wrażliwe miejsce za uchem. – Tylko położę węże spać i możemy ruszać na imprezkę. Jak ci się to widzi?

- Jestem na tak, zdecydowanie – potwierdza i kiwa głową.

Odwraca się w moim kierunku, a ja wyciągam z kieszeni Kaduceusz. Jednym ruchem powiększam go i uśmiecham się na widok moich węży przytulonych do siebie, które pochrapują cicho na drewnianym kiju. Opieram go o ścianę i delikatnie ściągam z niego Freda, którego podaje zdezorientowanemu Nuadzie. Sam zdejmuje Lucka, który otwiera na chwilę oczy.

- Cśśś – mówię i głaszczę go po łebku. – Śpij dalej.

Wchodzę po schodach, a Celt podąża za mną. Otwieram pierwsze drzwi. Układamy węże w ich mini łóżeczkach. Patrzę na nie przez chwilę, jakbym widział moje najcenniejsze skarby.

- Są takie spokojne – szepcze Nuada, a ja kiwam głową.

- No, czas się zbierać. Naprzeciwko pokoju węży masz łazienkę, jak chcesz to się wykąp. Za pół godziny widzimy się na dole, a potem idziemy poznać miasto?

- Jestem za – odpowiada i przyciąga mnie do siebie, do pocałunku, w którym się zatracam, cząstka po cząstce, aż zostaje moje serce, gotowe by złożyć je w tej ofierze, ale wtedy Celt odrywa się ode mnie i z bezczelnym uśmiechem odchodzi w kierunku łazienki.

- Nienawidzę cię! – krzyczę za nim szeptem i nadąsany wchodzę do mojego pokoju, kręcąc głową.

XXX

Pół godziny później ubieram vansy, czekając na Nuadę. Nucę pod nosem melodyjkę, którą niedawno słyszałem w radiu. Podchodzę do lustra i poprawiam włosy, które już zaczynają odstawać w różnych kierunkach. Wzdycham i uświadamiam sobie, że wyglądam jak baba, która przygotowuje się na polowanie. Ale czy to źle, jeśli chce wyglądać dobrze dla mojego chłopaka? I nie, to wcale nie chodzi o fakt, że Celt uwielbia dżinsy opinające mój tyłek. I nie, wcale ich nie włożyłem. I nie, nie mam zamiaru kręcić tym, co matka mi dała. Wcale nie.

Uśmiecham się, słysząc jak Celt schodzi po schodach. Odwracam się i opieram o ścianę, patrząc jak powoli pojawia się na szczycie schodów. Zagryzam wargę, obserwując go. Czarna luźna koszulka zaostrza tylko mój apetyt. Pod spodem widać dopasowany top i okay, zabijcie mnie, jeśli nie jęknę, bo jak ktoś może wyglądać tak seksownie w za dużej bluzce? I jego opięte rurki wcale nie sprawiają, że mam ochotę zostać w domu i go nie opuszczać. Przynajmniej przez trzy dni.

Odpycham się od ściany i podchodzę do schodów. Nuada unosi wzrok i nasze spojrzenia się krzyżują. Przejeżdżam językiem po wardze i przysięgam, że patrzenie na niego sprawia mi wręcz fizyczny ból. Gdy zrównuje się ze mnie, staje na placach i przyciągam go do siebie. Uśmiecham się szerzej i łapię jego wargę w swoje zęby. Przygryzam ją i zatapiam się w tym pocałunku, jak topielec spadam w dół, coraz bardziej i coraz głębiej. Przejeżdżam dłońmi wzdłuż jego pleców i chowam je w kieszeni jego czarnych rurek.

- Zrobiłeś to specjalnie – szepcze Nuada, gdy łączy nasze czołu po kilku minutach.

- Nie wiem o czym mówisz – odpowiadam, ale uśmieszek igrający na moich ustach zdradza mnie, jak odciski palców wskazują na mordercę.

- Włożyłeś te spodnie, które podkreślają twój tyłek i będziesz mnie torturować – dodaje Celt i wygląda przy tym jak obrażone dziecko, któremu przez pomyłkę zjadłem lizaka. Oops.

- Och, tak? Sprawdźmy to.

Splatam nasze palce i wyciągam go za drzwi. Ruszamy w ciepłą, wrześniową noc. Beztroscy. Roześmiani. Po prostu zakochani.

XXX

Przed klubem ciągnie się kolejka na co najmniej kilka metrów. Nuada patrzy na mnie z powątpieniem, unosząc brwi.

- Na pewno zdążymy wypić szkocką przed zamknięciem?

Kręcę głową, cmokam ustami i kładę dłoń na sercu, jakby o najmniej zadał mi tam cios nożem.

- Trochę wiary we mnie.

Ciągnę go w kierunku wejścia i ochroniarza, który wypina dumnie pierś przez co wygląda na groźniejszego.

- Jestem pewnym, że położyłbyś go na łopatki – mówię.

- Czy to wyzwanie? – odpowiada, a ja uśmiecham się szeroko, poruszając brwiami.

- Hej Andrew – witam się i podchodzę do bramkarza. Podaję mu dłoń, którą uściska. – Co u ciebie stary?

- Nic nowego. Dawno cię tu nie było! Zawsze zachodziłeś popołudniu do Marii, a tak ani widu ani słychu. Już myśleliśmy, że umarłeś albo jakaś turystka spakowała cię w walizkę i zabrała do domu!

Śmieję się głośno. – Postanowiłem zrobić sobie, cóż, krótkie wakacje.

- I dobrze ci to zrobiło. Promieniejesz. I widzę, że nie przyszedłeś sam – dodaje, spoglądając nad moim ramieniem na Nuadę. – Dawno nie widziałem cię w czyimś towarzystwie.

- To Nu… em… Liam, tak.

- Liam?

- Poznałem go na wakacjach, okazało się, że jest dobry we władaniu, patelni, tak, robi świetne jajecznice.  To… - mówię i odwracam się. Spoglądam na twarz Celta i nie mogę nie uśmiechnąć się. – Mój chłopak.

- Nasz mały Louis ma chłopaka! Poczekaj, aż Maria się dowie! A poza tym, miłej zabawy – dodaje i wpuszcza nas do środka.

W klubie jest tłoczno, ale tego właśnie się spodziewałem. Morze ciał wygina się na parkiecie w rytm muzyki puszczanej przez jednego z najlepszych DJ-ów – Marco. Wódka w dłoniach leje się litrami na podłogę, gdy nagle skaczą do przodu.

Rozglądam się po pomieszczeniu i napotykam spojrzenia kobiet utkwione w Celcie. Przełykam ślinę, mocniej ściskając dłoń Nuady. Nie jestem zazdrosny. Nie, żeby pożerały go wzrokiem. Nie wcale nie, ani trochę.

- Wszystkie laski wyglądają, jakby miały się za chwilę na ciebie rzucić! – protestuję.

Nuada śmieje się głośno. – A co zazdrosny? – szepcze. Przygryza delikatnie płatek mojego ucha, gdy odsuwa się ode mnie. Przez mój kręgosłup przebiega przyjemny dreszcz, który osiada w podbrzuszu, rozprzestrzeniając tam ciepło. – Ale to nie one zabiorą mnie potem do domu.

Przełykam ślinę. Jestem prawie pewny, że nie miał na myśli akurat tego, ale moja wyobraźnia i tak popłynęła do przodu. Przygryzam wargę, próbując pozbyć się marzeń z mojego umysłu, ale nie wychodzi mi to. Zamiast tego rzucam: - Chodźmy się napić. – I nie czekając na jego zgodę, ciągnę go w stronę baru.

XXX

Whisky ostudza moje myśli, a ja mogę skupić się na tym, jak wyglądają usta Nuady, gdy bierze kolejny łyk szkockiej. Wzdycham, przyglądając się tańczącym parom.

- Chcesz zatańczyć? – pytam, kiwając głową w kierunku parkietu.

- Co? – krzyczy Nuada. – Nie słyszę cię!

Pochylam się, kładę dłoń na jego nodze i pochylam się, by ponowić pytanie.

Celt krzywi się i kręci głową, a ja wzruszam ramionami, uśmiecham się sztucznie i biorę łyk zimnego whisky. Z drugiego końca baru przygląda mi się szatyn. Uśmiecha się w moim kierunku i unosi szklankę. Odwzajemniam gest i wzdycham. Dlaczego fajni faceci uderzają do mnie wtedy, kiedy jestem zajęty? To nie fair.

- Dobra.

Nuada staje przede mną i wyciąga rękę w moim kierunku.

- Co? – pytam i unoszę brwi, odrywając wzrok od tamtego faceta.

- Zatańczmy.

Uśmiecham się w jego kierunku. Nie jestem pewien, czy się przesłyszałem, czy to tylko głupi żart, ale Celt przewraca oczami i ciągnie mnie w kierunku parkietu.

- Nie jestem w tym dobry – przyznaje i drapie się po karku. – Chodziłem po klubach i w ogóle, ale taniec i ja, cóż, wykluczamy się.

- Pokaż mi swój najlepszy ruch – mówię, gdy znajdujemy  się na środku parkietu.

Nuada wygina się w dziwnej pozie, a ja chichoczę cicho. – Okay, okay, rozumiem.

- To co mam robić? – jęczy, ale widzę jak kąciki jego ust unoszą się do góry.

- Po prostu stój i udawaj, że przeżywasz najlepszy orgazm w życiu. – Przewracam oczami. – Musisz się rozluźnić, bo wyglądasz jakbyś połknął kij od szczotki.

Kładę dłonie na jego biodrach, a zaskoczony Celt unosi wzrok. Powoli i delikatnie ruszam jego biodrami w rytm muzyki.

- Widzisz? Nie jest tak źle!

Przybliżam się do niego i ruszam w rytm muzyki, nie odrywając dłoni z jego bioder. Nuada patrzy na mnie z góry, a po chwili pochyla się i muska moje usta w krótkim, ale namiętnym pocałunku. Przerywam go po chwili i przejeżdżam palcem po jego klatce piersiowej, który chwilę dłużej zostaje w miejscu, w którym zaczynają się jego spodnie. Obrysowuje jego brzuch i uśmiecham się, gdy Celt pręży mięśnie.

- Coraz lepiej ci idzie kochanie – szepczę, zarzucam ręce na jego szyję i przyciągam go do siebie.

Przygryzam jego wargę i patrzę w jego oczy. Tęczówki są rozszerzone, jakby przed chwilą brał jakiś narkotyk. Przejeżdżam językiem po jego wardze, a szatyn jęczy cicho i zamyka oczy. Jego ręce wędrują do moich pośladków. Ściska je, tak po prostu. Przyciąga mnie do siebie, nasze miednice zderzają się, kość uderza o kość w głuchym dźwięku, który stłumiony jest przez grającą muzykę.

Odwracam się, wciąż trzymając mężczyznę za kark. Nuada pochyla się, jego oddech muska moją szyję, a on niespodziewanie przygryza delikatną skórę, po czym całuje to miejsce, jakby przepraszająco. Kręcę biodrami ocierając się o ciało Celta, który mruczy z zadowolenia przy moim uchu. Jego dłonie prześlizgują się wzdłuż mojego ciała, aż zahacza kciukami o szlufki moich spodni. Nasze ciała się stykają, jakbyśmy razem tworzyli całość, podobnie jak Yin i Yang. Nuada wypycha biodra. Czuję jego rosnącą erekcję pomiędzy moimi pośladkami i kurwa, to jest gorące. Przymykam oczy, dając się ponieść chwili. Jedyne o czym mogę myśleć to zabranie go do domu. Zaraz. Teraz.

- Muszę do łazienki – mówi po chwili, a ja wzdycham.

- Mistrz romantyzmu z ciebie – syczę i naprawdę nienawidzę go za przerwanie tej chwili. – Poczekam przy barze. Zamówić ci coś?

Kręci głową, a ja udaję, że jestem naburmuszony. I jeśli odchodzę kręcąc biodrami, to nic, bo wiem, że on to uwielbia.

XXX

Nuada podśpiewuje pod nosem, gdy myje ręce. Patrzy w lustro i to nic jeśli ma zaczerwienione policzki, bo to co przed chwilą się stało było w sumie przełomem? Tak. I nie to, żeby go to przerażało. Bo tak nie jest. Bo Hermes jest cholernie seksowny i Nuadzie wydaje się, że szatyn nawet nie ma pojęcia jak na niego działa. W pewnych miejscach.

Po chwili wchodzi do pomieszczenia i musi przepchać się między tańczącymi kobietami, które chętnie i całkowicie przypadkowo uderzają go w ramię, czy przejeżdżają paznokciem po bicepsie. Tak. Zupełny przypadek. Oczywiście. Nuada jest wyższy niż większość osób w tym klubie i nawet z tej odległości jest w stanie zobaczyć bar.

Uśmiech sam ciśnie mu się na usta, bo w końcu po całych dramatach z Chione, wydaje się, że rzeczy wracają na właściwe tory. A on chętnie spędzi trochę czasu z Hermesem, dopóki albo ten go nie wygoni albo będzie musiał wrócić do pracy. To wciąż wydaje mu się odległe, jednak chwile z szatynem mijają mu zbyt szybko.

Nuada przystaje i rozgląda się w poszukiwaniu swojego chłopaka. Uśmiecha się, gdy dostrzega jego czuprynę. Idzie do przodu i po chwili zamiera w pół kroku, gdy rozpościera się przed nim pełen obrazek.

Hermes siedzi uśmiechnięty tak, że patrzenie na to boli. Rozmawia z facetem, którego Nuada na pewno wcześniej widział. Przez chwilę stara się przypomnieć, kim on jest albo dlaczego powinien go znać. Ha. To ten facet, który gapił się wcześniej na Hermesa. JEGO Hermesa.

Grek odchyla głowę i śmieje się wniebogłosy, a tamten facet jak gdyby nigdy nic kładzie dłoń na jego kolanie i głaszcze je delikatnie. Nuada zaciska pięści. Jego kłykcie pobielały od siły, jaką w to włożył.

Dlaczego sądził, że wszystkie problemy raptem znikną? Przecież Hermes wydawał się zachwycony ich tańcem… Dlaczego znalazł sobie kogoś innego? Wystarczyło kilka, kurwa, minut.

Celt wzdycha i zaciska wargę. Nie tego się spodziewał. Czuje się zawiedziony? Rozczarowany? Zazdrosny? Myśli, że wszystko po kolei.

I wtedy dochodzi do niego myśl, że może Hermes chce się go pozbyć albo próbuje go zastąpić?

Nuada cofa się i przez pomyłkę wpada na kelnerkę niosącą drinki. Napoje wylewają się i upadają na podłogę. Szkło rozbija się na posadzce i raptem oczy wszystkich skierowane są na Celta. Hermes wstaje z krzesła i patrzy na niego zdziwionymi oczyma, ale Nuada jedynie kręci głową i przeciska się do wyjścia. Byle jak najdalej od tego miejsca.

XXX

Ludzie rozpościerają się przed uciekającym Nuadą. Odprowadzam go wzrokiem. Nie za bardzo rozumiem co wydarzyło się przed chwilą. Dlaczego uciekł?

Ruszam za nim i gdy tylko wychodzę na zewnątrz, rozglądam się.

- Nuada! – krzyczę, gdy dostrzegam jego zgarbioną sylwetkę, która chwile potem mogłaby zniknąć za zakrętem. Doganiam go i łapię go za ramię. – Co się stało?

- Zostaw mnie – cedzi przez zaciśnięte zęby i wyrywa się z mojego uścisku.

- Ale… Nie rozumiem? Wyjaśnij mi to, kurwa. Jeszcze chwilę temu było wszystko cudownie, a raptem rozwalasz drinki i wychodzisz. Co się dzieje?

- Idź do tego swojego faceta, bo widocznie jest takim świetnym towarzyszem zabawy, czy coś! Jestem pewny, że uwielbia tańczyć!

- Nuada… Jesteś…

- Żałosny? Może i jestem, ale, kurwa. Prawie się do ciebie dobierał, a ty nie zrobiłeś nic, więc ja, kurwa, nie wnikam. Dobranoc. Wracam do twojego mieszkania, a ty rób sobie co tylko sobie, kurwa, chcesz.

- Nuada – mówię ponownie, próbując go zatrzymać, ale Celt odpycha mnie i znika w ciemnej alejce.

Wypuszczam powietrze zalegające mi w płucach. Przez chwilę stoję, nie wiedząc, co ze sobą zrobić.

- Kurwa – syczę.

- Wszystko w porządku? – pyta koleś, z którym chwilę temu gadałem przy barze. – Tak nagle wybiegłeś.

- Nie, kurwa, nie jest w porządku. Daj mi święty spokój – odpowiadam i odchodzę w przeciwnym kierunku.

Kiwam Andrew głową na pożegnanie i idę tam, gdzie poniosą mnie nogi.

Doskonale znam Wenecję, każdy jej zakamarek, każdy skrót i każdy most. Może to wcale nie jest przypadkiem, że znalazłem się akurat na Moście Westchnień. Przystaję na chwilę. Opieram się o barierkę i spoglądam na miasto, w którym mieszkam od kilku lat. Przejaśnia się. Nastaje nowy poranek. Przejeżdżam dłonią po włosach. Nawet nie wiem, dlaczego przypomina mi się scena z wczorajszego dnia, gdy wieszaliśmy z Nuadę kłódkę na jednym z tych mostów dla zakochany. Wzdycham.

Zaciskam zęby i wiem, że nie mogę tego tak zostawić. Nie mogę pozwolić mu odejść. Nie teraz. Nie jutro. Nie nigdy.

Mknę kolejnymi uliczkami, prowadzącymi do mojego domu. Zatrzymuje się przy furtce i patrzę jak Nuada wchodzi do środka. Wypuszczam powietrzę z płuc i wchodzę po schodach. Otwieram drzwi i wchodzę po cichu do środka.

Celt stoi oparty o ścianę. Ma zamknięte oczy i dłonie wplątane we włosy.

- Nuada, no do chuja pana. Nie zachowuj się, jak zazdrosny nastolatek.

- Pieprz się – syczy.

- To z tobą prawie pieprzyłem się na środku parkietu, a nie z nim! Kurwa. Kocham cię! Co jeszcze mogę kurwa zrobić, żebyś mi uwierzył?

- Daj mi święty spokój!

- Nie! – drę się i podchodzę do niego. Patrzy na mnie zmęczonymi oczami, ale nie odpuszczam. – Nie mam zamiaru dać ci spokoju, słyszysz?

- Hermes – mówi ostro, próbując odepchnąć mnie od siebie.

Łapię jego dłonie i wplatam w nie swoje palce. Trzymam go mocno w obawie, że za chwilę znowu odepchnie mnie od siebie i odejdzie na dobre.

- Nie. Nie Hermesuj mi tutaj, słyszysz? Nie. Powiedziałem!

- Mam to gdzieś! Nie obchodzi mnie to…

Otwieram usta, ale po chwili kręcę głową. Staję na palcach i zamykam jego usta pocałunkiem. Mija chwila, zanim odpowiada mi tym samym. Napieram na niego, przygryzając delikatnie jego wargę. Nuada wyplątuje swoje palce z uścisku i popycha mnie na przeciwległą ścianę. Podchodzi do mnie i zrywa ze mnie koszulę. Przejeżdża palcami po mięśniach mojego brzucha, pochyla się i przygryza mój obojczyk.

- Mój – szepcze, a ja zamykam oczy, wyginając się w łuk, by poczuć na sobie jego ciężar.

Nuada przygniata mnie do ściany, jego ręce znajdują moje pośladki i ściskają mocno.

- I co ja mam teraz z tobą zrobić? – pyta zachrypniętym głosem.

- Ty mi powiedz – odpowiadam, filuternie oblizując usta.

Celt unosi mnie, a ja oplatam nogami jego tułów. Całuję wrażliwe miejsce za jego uchem, schodząc coraz niżej z pocałunkami. Nuada jęczy cicho. Głową opiera się o moje ramię, a jego ciepły oddech muska moją naga skórę.

- Hermes – mamrocze, ściskając moje pośladki.

- Sypialnia? – pytam.

Łączę nasze usta razem, a szatyn zaczyna powoli iść w kierunku schodów.

W tym samym momencie rozlega się telefon. Przystajemy, nie przerywając pocałunku.

- Odbierz – mówi po chwili Nuada. – Masz irytujący dzwonek.

Wzdycham. Pobiję tego, kto właśnie dzwoni. Przerywać taki moment…

Wyplątuje się z objęcia Celta i podchodzę do szafki.

- Tak? – pytam.

- Hermes?

- Ojcze?

- Słuchaj – dodaje. – Myślę, że mamy problem. 

[campforgods]

Kiedy zalegly, piatkowy Hermes???

Pisze się. Alex nie miała dostępu do kompa przez cały weekend

~ FlyWithMe92

[campforgods]

Wrzos oznacza marzenia · Nuada

Autorka: Klara

Od autorki: Przywiązałam się do tych bohaterów, wiecie? Całe szczęście, że nie żegnamy się z nimi tak na amen :)

~

Poniedziałek

            - Praktycznie nikogo już tu nie ma – narzekał Lucek, przesuwając skoczka i zbijając czarnego pionka przeciwnika; przeciwnika, czyli swojego własnego brata. – Nic sssię tu już nie dzieje, bo wszysssscy albo już wyjechali, albo sssię pakują i zaraz wyjeżdżają. Czemu mussssimy wciąż tu być?

            - Wiesssz czemu – odparł Fred. – Bo taka była umowa z Zeusssem. Zossstajemy do piątku.

            - Wiem… - westchnął posępnie i obserwował, jak jego brat zbija mu pionkiem wieżę. Cholera, chyba już wyszedł z wprawy. – Nie możemy już po prostu wracaććć?

            - A co, źle wam tu? – usłyszały węże i ujrzały nad sobą Morrigan. Bogini wzięła się pod boki i spojrzała na nie pytająco.

            - Nie! – pisnął Fred. – Wszyssstko w porządku!

            - Taa, jasne, bo już wam uwierzę – powiedziała, ale pogłaskała oba węże po głowach. Morrigan wskazała na drzwi domku, na którego werandzie się znajdowali. – Są tam?

            - Śśśpią – odpowiedział jej rzeczowo Lucek. – A nam się nudziło, to wyszliśmy porać.

            - I sami te szachy rozłożyliście? – spytała ze zdumieniem. Co jak co, ale węże tak jakby nie mają rąk, więc jej zdziwienie było uzasadnione.

            - Owssszem – potwierdził z dumą Fred.

            Bogini westchnęła i spojrzała na trzymaną w rękach gazetę.

            - Okej, to ja przyjdę później.

            - A o co chodzi?

            Morrigan pokręciła głową.

            - Takie tam sprawy między bogami wojny – odparła po prostu i mrugnęła do węży, a potem odeszła w kierunku, z którego przybyła.

            - Twój ruch – przypomniał Fred, kiedy Lucek się zagapił.

            - Faktycznie – przyznał i wrócił do gry, ale miał wrażenie, że to, o czym mówiła Morrigan, nie było ‘taką tam’ sprawą.

♣ ♣ ♣

            Nuada obudził się przez telefon, który buczał niemiłosiernie na szafce nocnej: ktoś do niego dzwonił. Bóg jęknął i sięgnął po niego. Nikt mu nie przeszkadzał przez te dwa miesiące, praktycznie wcale, a teraz… Jeśli to jakiś klient z warsztatu, to następnym razem podłączy mu akumulator na odwrót.

            Jednak kiedy spojrzał na wyświetlacz, momentalnie go to obudziło.

            Szybko wydostał się z uścisku Hermesa (jak on do cholery skończył jako mała łyżeczka?) i wybiegł do kuchni, mając nadzieję, że jego chłopak się jeszcze nie obudził.

            - Słucham? – powiedział profesjonalnie po odebraniu. Głos i słowa które rozległy się w słuchawce zmroziły go.

♣ ♣ ♣

            Hermes myślał, że uda mu się z powrotem zasnąć – niestety, przytłumiony głos Nuady nie pozwolił mu na to. Jego chłopak musiał odebrać ten dzwoniący telefon, a teraz już od dłuższego czasu o czymś z kimś perorował.

            Grek ziewnął i wyplątał się z cieplutkiej pościeli, po czym skierował do kuchni. Zatrzymał się jednak w progu. Nuada był odwrócony do niego tyłem i musiał nie słyszeć, że wszedł.

            - Ale w piątek… - zaczął, ale osoba po drugiej stronie linii mu przerwała. Celt kiwał głową przez chwilę, po czym westchnął. – Dobrze. Powiem mu. Będę tam jutro. – Nuada się rozłączył. Odłożył telefon na stół i wyciągnął ręce nad głowę, przeciągając się, przy czym się obrócił i ujrzał Hermesa, wciąż stojącego w tym samym miejscu.

            - Co mi masz powiedzieć?

            - A jak dużo słyszałeś?

            - Niedużo.

            Nuada ponownie westchnął i podszedł do niego, żeby złapać go za rękę, po czym pociągnął do salonu. Usadził go obok siebie na kanapie nie puszczając jego dłoni.

            - Wiem, że miałem zostać tu z tobą do piątku – zaczął – ale jestem bardzo potrzebny na Ukrainie. Wiesz, Mars już zupełnie nie daje sobie rady, a ja muszę coś zrobić, żeby ludzie nie zaczęli zrzucać sobie bombek. Atomowych.

            Zaspany umysł Hermesa trochę wolno kojarzył.

            - Czyli… Wyjeżdżasz?

            Nuada pokiwał głową.

            - I to jak najszybciej.

            Grek nie zastanawiał się ani chwili.

            - Jadę z tobą.

            - Nie.

            - Nie? – zdziwił się Hermes.

            - Nie mogę cię narażać na…

            Bóg się roześmiał.

            - Narażać? Nuada, czy ty się słyszysz? Jestem bogiem, uświadom to sobie, nic mi się nie stanie.

            Celt westchnął, przyznając mu rację. Spojrzał na Hermesa i nie mógł uwierzyć, że ma takie szczęście, by z nim być.

            - Tylko żebyś mi się nie pałętał obok nie bezczynnie – pogroził mu żartobliwie palcem. Hermes się roześmiał, a on w takim wypadku nie mógł go nie pocałować.

            Ta obozowa miłość nie może się skończyć.

♣ ♣ ♣

            Nuada poszedł do swojego domku, żeby spakować swoje wszystkie rzeczy. Kiedy to robił, na szafie zauważył wianek, który kiedyś podarował mu Baldur – teraz pięknie zasuszony – oraz, nie wiedzieć czemu, strzałę, którą wyciągnął z ramienia Hermesa. Ją od razu wyrzucił, widząc zaschniętą krew boga, ale wianek włożył ostrożnie do pudełka – pudełka po trampkach, które dostał od Hermesa na urodziny i które miał właśnie na stopach – by nie zniszczył się w podróży.

            Pakowanie wszystkiego zajęło mu więcej niż planował, ale kiedy wszystko już było w jego większej w środku niż na zewnątrz torbie, zadowolony z siebie wyszedł przed domek.

            Nie znał się za dobrze na magii, ale to akurat umiał: wypowiedział kilka słów, po których drzewo, z którego został zrobiony domek, zaczęło przekształcać się w drzewa i krzewy, tak, że końcowym efektem był mały zagajnik.

            Nuada uśmiechnął się do siebie i skierował do domku Hermesa.

            Jego chłopak był oczywiście nawet nie w połowie pakowania, węże kręciły się pod jego nogami niemalże prosząc się o podeptanie. Nuada pokręcił głową.

            A potem zaczął pomagać.

♣ ♣ ♣

            Wizyta żegnającego się Tsukuyomiego była niespodziewana, ale nie niemiła. Wcześniej ani przez myśl Nuadzie nie przemknęło, że mógłby się pożegnać z kimś oprócz Morrigan, przez co czuł się… no cóż, źle. A z Tsukuyomim można powiedzieć, że się zakolegował, jeśli nie zaprzyjaźnił.

            - Lucjan! – warknął Hermes, omal nie stawiając na wężu walizki. – Na Kaduceusz, już! Fred, ty też!

            W tym momencie po raz drugi ktoś wszedł, jednak bez uprzedzenia. Morrigan po prostu… Cóż, otworzyła drzwi i skierowała się do źródła hałasu.

            - Już się pakujecie? – spytała, patrząc ze zmarszczonymi brwiami na bagaże. – Ale… - Spojrzała na gazetę, którą trzymała w ręku. Nagłówek głosił „UNIA EUROPEJSKA NAZWAŁA DZIAŁANIA NA UKRAINIE WOJNĄ”. – Och. Jedziesz?

            Nuada spojrzał na nią przepraszająco.

            - Miałem tu jeszcze kilka dni pobyć, ale…

            - Rozumiem – odparła i wzruszyła ramionami ze słabym uśmiechem. – Takie obowiązki. – Rozłożyła ręce. – Przytulisz mnie chociaż na pożegnanie?

            Nuada roześmiał się i wziął przyjaciółkę w objęcia. Kiedy już ją wyściskał, Hermes też to zrobił.

            - Zobaczymy się niedługo, nie?

            - Pewnie tak. – Wzruszyła ramionami. – A co, będziecie tęsknić?

            - Za tobą? Zawsze – zapewnił ją Hermes.

            Morrigan uśmiechnęła się do obojga.

            - Powodzenia – powiedziała jedynie i wyszła. Nuada i Hermes spojrzeli na siebie – też zaraz będą musieli to zrobić.

♣ ♣ ♣

            Nuada obrócił się, kiedy przeszli przez bramę obozu. Z tego miejsca widział jego część, przede wszystkim domek Morrigan i Dionizosa.  Widział taflę jeziora odbijającą światło słoneczne, widział las w którym ćwiczył walkę, w którym ćwiczył z Hermesem szermierkę.

            Będzie wiązał z tym miejscem wiele pozytywnych wspomnień.

            Teraz jednak nie było czasu na ich rozpamiętywanie; musiał jak najszybciej dostać się do Europy. Są sprawy ważne i ważniejsze, a obóz nie był tą drugą.

            Hermes też patrzył w kierunku obozu, a Nuada mógł podziwiać jego profil, właściwie idealny. W Irlandii nie stawiano bóstwom posągów na ich podobieństwo, ale w Grecji to robiono; zastanawiał się, czy jakikolwiek śmiertelnik potrafił uwiecznić to piękno.

            Zmniejszony Kaduceusz zaczął popiskiwać w kieszeni Greka, który spojrzał na Nuadę.

            - Jedziemy? – spytał, wskazując na czekające już na nich BMW.

            Nuada uśmiechnął się do niego, co było nieco posępne.

            - Jedziemy.

♣ ♣ ♣

Czwartek

            Nuada podziękował kelnerce skinieniem głowy, kiedy przyniosła im ich zamówione  herbaty. Hermes nawet nie podniósł głowy sponad położonego na stole telefonu, na którym coś przewijał. Celt cieszył się, że jednak go wziął ze sobą – sam nie znał tutejszego języka czy alfabetu, a Grek przeciwnie. Dogadanie się więc było łatwiejsze, Hermes naprawdę mu pomógł.

            - I co? – zapytał po przedłużającej się ciszy, a Hermes oderwał się od lektury i uśmiechnął się delikatnie.

            - Separatyści oficjalnie wycofują się z działań wojennych – powiedział, a Nuada poczuł ulgę. Mimo, że był bogiem wojny, czasem niektóre walki należy skończyć szybciej niż później. Można by powiedzieć, że na starość zmiękło mu serce, ale to nie jest prawdą – po prostu im starszy jest, tym robi się mądrzejszy. A w tej sprawie należało kierować się rozsądkiem.

            Hermes schował telefon do kieszeni i wziął w ręce ciepłą filiżankę.

            - To co robimy teraz? – zapytał Grek. – Nasza rola chyba się już tu skończyła.

            Nuada wzruszył ramionami.

            - Ares to ogarnie, jeśli znów nie będzie miał problemów z rozdwojeniem jaźni i byciem Marsem i Aresem jednocześnie. I w sumie… - zawahał się chwilowo. – Mój urlop kończy się dopiero za tydzień – powiedział.

            Hermes odłożył filiżankę na spodek i uśmiechnął się szeroko.

            - Co powiesz na wycieczkę po Włoszech?

[campforgods]

Bay bay ~ Baldur

Autorka: Saphira

Brak korekty. - Dopiero to skończyłam, więc dzisiaj może być z błędami, hah. 

Od Autorki: Cześć, kochani! Dzisiaj rozdział w czwartek, ale naprawę mi wybaczcie. Szkoła się zaczęła, a ja nie sądziłam, ze w liceum już taki próg stawiają. Trochę mi smutno, że to koniec Camp for Gods, ale również się cieszę - to jedyne opowiadanie jakie udało mi się zakończyć! Dzisiaj rozdział nieco krótszy, bo ma gdzieś około 1500 słów, a ja nie potrafiłam wyciągnąć więcej. Po prostu nic tam więcej nie umieszczę. 

No to nic, zapraszam x

------

Właściwie dzisiejszego dnia wyjeżdżał sam. Dionizos miał dołączyć do niego po kilku dniach, gdy wszyscy inni już się zbiorą. Miał dokładny adres bruneta, dlatego też mógł przyjechać, kiedy tylko by mu się zachciało.

Zielonooki nie mógł doczekać się wspólnego mieszkania razem. Nie oczekiwał, że aż tak poszczęści mu się w życiu, jednak los się do niego uśmiechnął. Nie dość, że przeżył najlepsze chwile na obozie z różnymi osobami, to poznał kogoś, kto całkowicie go rozumie. Chyba nie mogło być lepiej.

Było gdzieś rano, gdy brunet zaczął się pakować. Zdecydował się zrobić to sam, nie wzywając tym razem na pomoc jaskółek. Chciał mieć także taką pamiątkę po tym obozie, pakowanie tych rzeczy było jakby trochę wzruszające. Znajdowała się wśród nich yukata, którą podarowało mu japońskie bóstwo i ogólnie, blondyn przecież pomagał mu przy doborze ubrań na jego randkę z Dionizosem.

To były małe rzeczy, ale Baldur je pamiętał. Pamiętał wszystko związane z tym wyjazdem, który był dla niego najlepszą decyzją, jaką podjął w życiu. Teraz wszystko się kończyło, ale kto wie – może kiedyś spotkają się ponownie w takim gronie, jak teraz. Trzeba ufać przeznaczeniu.

Zapakowywał właśnie jedną ze swoich koszul, gdy został opatulony przez ciepłe ramiona. Momentalnie wtulił się w nie, odwracając się chwilę później w stronę Dionizosa, który był właśnie w tej chwili jego przytulanką.

- Co robisz? – Wyszeptał ochryple rudowłosy, jeszcze nie kontaktując ze światem wewnętrznym. Wstał może jakieś dziesięć minut wcześniej, a jego priorytetem było tylko skorzystanie z ubikacji i pocałowanie swojego chłopaka, co zrobił chwilę później, łącząc swoje i Baldura usta w namiętnym pocałunku.

 Minęło parę sekund, po czym oderwali się od siebie,

- Myślę, że powinieneś umyć zęby. kochanie – powiedział brunet z przekornym uśmiechem, ciągnąc swojego chłopaka do łazienki w wiadomym celu. Ten tylko westchnął, idąc za zielonookim, no bo co on mógł biedny zrobić?

Nie było umytych zębów, nie było pocałunków.

A Bóg Wina być może był troszkę od nich uzależniony.

------

Baldur i Dionizos dzień spędzili całkiem spokojnie. Spacerowali od czasu do czasu, pomoczyli nogi w jeziorze, a także przysiadali, kiedy zmęczył ich ciągły chód. W tej chwili właśnie siedzieli obok siebie, przyglądając się otaczającej ich naturze. Tak w sumie to tylko brunet to robił, bo niebieskooki wolał przyglądać się czemuś piękniejszemu – właśnie młodszemu chłopakowi.

Obserwował jego burzę loczków na głowie, a także piękne oczy, które każdego dnia lśniły tak radośnie, że momentalnie potrafiły wywołać na jego twarzy uśmiech. Patrzył na wystające obojczyki, które były dobrze widocznie dzięki koszulce w serek. Nie myślał, gdy jego oczy prześledziły piękną i przy tym uroczą twarz Boga Piękna.

Z zainteresowaniem przyglądał się po prostu swojemu chłopakowi, nie potrafiąc się nim nacieszyć. Wciąż nie mógł uwierzyć, że ten był tylko jego, bo właściwie brzmiało to jak bajka. Bajka, z której Dionizos na pewno nigdy nie chciał wyjść i obudzić się w szarej rzeczywistości.

- Pięknie tu, prawda? – W miejscu, w którym siedzieli zabrzmiał melodyjny głos, a rudowłosy dopiero po chwili zorientował się, że to właśnie brunet o to pytał.

- Ja widzę tu coś piękniejszego. – Momentalnie z jego ust wydostały się te oto słowa, powodując odwrócenie się jego ukochanego. Zielone oczy teraz były zwrócone na niebieskookiego, błyszcząc dużo bardziej, niż to było do tej pory.

Czerwone plamy oblały policzki i szyję Baldura, a jego twarz rozświetlił szczery uśmiech, gdy ten niepewnie zachichotał.

- T-tak? – Spytał, mrucząc pod nosem i miętosząc w dłoniach brzeg swojej koszulki.

Rudowłosy mógł tylko przytaknąć, przyglądając się temu uroczemu widokowi przed sobą. Przysunął się bliżej swojego chłopaka, kładąc głowę na jego kolanach. W jego włosy momentalnie wplątały się palce młodszego, a starszy dosunął głowę do jego rąk, układając się wygodniej.

Jego oczy zmrużyły się, gdy pomyślał, że za niedługo tego już nie będzie. Przynajmniej nie w tym miejscu. Odetchnął cicho, zamykając oczy. Chwilę później zmorzył go sen.

Brunet za to przyglądał się spokojnej twarzy Boga Wina. Na jego twarzy gościł czuły uśmiech, gdy przypominał sobie wszystkie chwilę spędzone z nim, jeszcze przed tym jak ze sobą chodzili. Jego mózg momentalnie wspomniał sobie wszystko, a to było dla Baldura naprawdę niesamowite. Miło było przypomnieć sobie coś, co miało miejsce. I mimo, że za niedługo wyjeżdżał, to na szczęście z Dionizosem się nie rozstawał.

Zaśmiał się delikatnie, gdy w jego umyśle pojawiła się myśl o pijanym chłopaku. Wciąż pamiętał pierwszy raz, gdy go takiego widział…

Zamrugał, nie mając pojęcia kto jest jego gościem, dopóki nie spojrzał na mężczyznę w swoich ramionach. 

Pijany i śpiący Dionizos leżał sobie ot tak, cicho pochrapując, w ramionach Baldura. Mały rumieniec rozszedł się po twarzy bruneta, gdy ten nie wiedział co ma zrobić. 

Zdecydował się wciągnąć rudowłosego do mieszkania i zamknąć drzwi. Po zrobieniu tego, pociągnął go na łóżko, nie mając zbyt wiele siły by go podnieść. 

Wydawałoby się jakby od tego czasu minęło tylko kilka dnia, a nie tygodni. A zielonooki mógł tylko ponownie zagłębić się w myślach, przypominając sobie najróżniejsze sytuacje związane z ich dwójką.

------

Baldur robił wianki, kiedy rudowłosy w końcu się obudził. Były uplecione z różnych pięknych kwiatów. Dionizos uśmiechnął się i przerwał młodszemu, całując go. Odwróciło to jego uwagę na kilka chwil, jednakże już parę sekund później brunet przerwał pocałunek, łaskocząc noskiem w jego.

- Nie teraz – roześmiał się Bóg Piękna. – Muszę to dokończyć. To wianki dla Nuady i Hermesa, muszą być wspaniale! – Krzyknął entuzjastycznie zielonooki.

- Robisz wianek dla mojego brata i jego kochasia?

- Dionizosie! – Oburzył się młodszy. – Bądź milszy. To jego chłopak, a nie kochaś.

- Na jedno i to samo wychodzi, kochanie – powiedział niebieskooki, próbując przytulić się ponownie do drugiego chłopaka.

- Co to, to nie! – Odsunął się od niego Baldur. – W takim razie ja też jestem twoim kochasiem? I nie uważasz mnie za nic więcej?

- Oczywiście, że uważam cię za coś więcej kochanie, Jesteś całym moim światem i nie wątp w to. – Stwierdził Dionizos.

- Ale powiedziałeś…

- Kocham cię. – Uśmiechnął się rudowłosy. – A mój brat i jego kochaś, to mój brat i jego kochaś. Nie miałem niczego złego na myśli, wiesz to, prawda?

Westchnięcie opuściło wargi młodszego, ale przytaknął w zrozumieniu.

- No dobrze, dobrze. – Po czym wrócił do plecenia wianków ze swoim chłopakiem u boku.

Nie zajęło mu to zbyt dużo czasu. Zrobił je w dość szybkim tempie, dlatego mógł ze swobodą odetchnąć. Zbliżała się pora popołudniowa, a więc miał czas na dostarczenie wianków do reszty bóstw. Poinformował o tym fakcie Dionizosa, który zdecydował się iść z nim pożegnać innych.

Po paru godzinach było już po wszystkim. Łzy nie mogły przestać się lać z oczu Baldura, gdy tulił Nuadę i Hermesa. I mimo, że nie łączyły ich jakoś bardzo zażyłe stosunki, byli oni bóstwami, które tu poznał. Nie mógł się z nimi nie pożegnać, a także po prostu nie mógł odpuścić.

Nuada oczywiście pożegnał się z nim z uśmiechem, a Hermes wydawał się milszy, niż zazwyczaj (chociaż Dionizos stwierdził, że w słowniku jego brata nie ma słowa „miły”).

A później brunet pożegnał się z Morrigan i nimfami, zostawiając swojego chłopaka na koniec. 

Dionizos i Baldur szli w milczeniu. Oboje trzymali walizki bruneta, przy okazji idąc ramię w ramię. Ich twarze były smutne, mimo tego, że wiedzieli, iż ich rozłąka będzie trwała tylko przez kilka dni. Unikali swojego wzroku, nie chcąc patrzeć sobie w oczy. Ich palce u rąk jednak były splątane ze sobą, wywołując miłe ciepło w obu bóstwach.

Kierowali się powoli w stronę samochodu zielonookiego. Krążyli po całym obozie, starając się przejść po wszystkich miejscach, by Baldur zapamiętał jeszcze te małe rzeczy.

Jednak po pewnym czasie to się skończyło. Doszli do samochodu młodszego bóstwa. Walizki zostały spakowane do auta z wielkim żalem, a Dionizos tulił bruneta, jakby miał go nigdy więcej nie widzieć, chociaż nie było to prawdą.

- Kocham cię, bardzo. – Wyszeptał zielonooki. – Przyjedziesz za parę dni, prawda?

Te pytanie wskazywało na obietnicę. Nadzieja płynęła ze słów młodszego, a jego oczy były przepełnione łzami, których mimo wszystko nie potrafił powstrzymać.

- Oczywiście, kwiatuszku. – Pogłaskał go po włosach niebieskooki. – Mówiłem ci już, że jesteś dla mnie wszystkim. Nigdy, ale to nigdy cię nie zostawię.

Uśmiechy pojawiły się na ich twarzach, gdy przypieczętowali niezapisaną obietnicę pocałunkiem. Stado motylków pojawiło się w ich brzuchach, jak za pierwszym razem.

Zmrużone oczy były jedyną odpowiedzią, gdy oddzielili się od siebie. Po tym Baldur wsiadł w samochód, włączając po zamknięciu drzwi silnik. Ustawił stopy odpowiednio, a parę sekund później mrugnął znacząco do Dionizosa, który tylko zaśmiał się. Rumieńce ponownie pojawiły się na twarzy Baldura, gdy wysłał całusa przez szybę do swojego chłopaka.

Niebieskooki zamrugał zaskoczony, ale zanim zdążył odpowiedzieć, zielonooki odjechał z piskiem opon.

A rudowłosy mógł tylko pokręcić głową z uśmiechem, wciąż nie wierząc w to, jakie miał szczęście. Ale cóż, mógł jedynie dziękować za to całemu światu, że zesłał mu takiego anioła, jakim był Baldur.

I właściwie, gdyby to od niego zależało, codziennie modliłby się do Boga w podziękowaniu. Jednakże nie musiał – bo to on był Bogiem.

A to był jeden z dobrych aspektów bycia bóstwem.

------

Baldur w tym momencie myślał o tym samym. Cieszył się, że w końcu miał Dionizosa i to było najważniejsze.

Życie bez miłości to nie życie.

Każdy po pewnym czasie to sobie uświadamia. 

[campforgods]

Co z Baldurem??? Tesknie...

cwaniak

[campforgods]

Och... Tak będę tęsknić za tym opowiadaniem! Boże... Strasznie fajnie by było, gdyby w przyszłym roku wypalił podobny pomysł, albo gdyby autorki napisały od czasu do czasu jakiś dodatek,to by było naprawdę mega, bo jestem strasznie ciekawa ich dalszych przygód i jak się te romanse rozwiną :D

Mogę cię zapewnić, że dodatki się pojawią! Planuję dodatek razem z bliźniakiem, więc miejmy nadzieję, że coś z tego wyjdzie! Fajnie by było napisać coś podobnego za rok, ale co z tego wyniknie? Kto to wie! Trochę też będę za nim tęsknić :) Pozdrawiam.

cwaniak

[campforgods]

Zayn: czy bedziesz sie staral, aby Twoj sen stal sie kiedys rzeczywistoscia??? Tesknisz za Niallem??? Jak sie zamierzacie ze soba kontaktowac po obozie???

Thot: Minęły dopiero niecałe dwa dni, odkąd się rozstaliśmy, a ja już czuję jak brakuje mi jego obecności, śmiechu oraz słodkich całusów. Zbytnio się do nich przyzwyczaiłem. Po obozie... na pewno będę dzwonił do niego każdego ranka, by usłyszeć jego lekko zachrypnięty i zaspany głos. No i oczywiście każdego wieczora chciałbym z nim rozmawiać przez skype, ale nie jestem pewien czy czas mu na to pozwoli. A poza tym w każdym tygodniu chcę mu wysyłać list, bo "to takie w moim stylu". W temacie mojego snu, na pewno będę starał się dążyć do jego spełnienia. Nie chodzi nawet o zawarcie legalnego związku z Tsukuyomim. Wystarczy mi jedynie przyrzeczenie, że będzie mój na zawsze.

[campforgods]

Niall: czy zamierzasz kiedys zrobic niespodzianke Zaynowi i odwiedzic go niespodziewanie w trakcie roku, po obozie??? Tesknisz za nim???

Tsukuyomi: Minął dzień od kiedy się rozstaliśmy, a ja nie potrafię sobie znaleźć miejsca. Co chwilę idę do źródełka sprawdzić, czy wszystko z nim w porządku. Mam nadzieję, że bezpiecznie dotrze do domu. I kto wie. Może kiedyś zrobię mu niespodziankę.

[campforgods]

Tak strasznie szkoda, ze ta historia dobiega konca, bo byla naprawde wspaniala. Nigdy nie sadzilam, ze 5 roznych autorek moze stworzyc tak spojna historie. Gratulacje!!! Czekam na dodatki. N.

Miło to słyszeć ^^ Cieszę się niezmiernie, że udało nam się zgrać i stworzyć takie nasze wspólne małe dziecko ^^ Co do dodatków. Ja z Niną planujemy świątecznego, ale kto wie, co się będzie działo po drodze xD

~ FlyWithMe92