abrakadavra

[cetinclskn]

Yalnızlık, meğer yalnızlığını bile paylaşmayacağın kadar kimsesiz olmakmış. İçinden geçenleri ne kadar anlatsan da, ne kadar dinleseler de anlamayacak kadar sana uzak olan tanıdıklarla çevrili olmakmış.

Aralarında kaybolmakmış.

Kalabalıkla boğulmakmış. Yüzme öğrendiğin sırada çırpınırken dibe batmakmış.

Ateşe vermekmiş geçmişi kimi zaman.

Meğer unutabilmekmiş yüzümüzü güldüren, serin sularda yetişen nilüfer çiçekleriymiş umutlarımızı besleyen, tuzlu sularda ise yine dibe çeken. Bunları fark ettiğin anmış meğer yalnızlığın. Yalınlığın dibiymiş...

Adamın dibi dediğim arkadaşlarım olmuştu. Dört mevsim bir yolunu bulup yanlarına gideceğim. Yüzme öğrendiğim sırada; geçmişimle onları da boğmuşum, kendimi dipte bulmuşum.

Bir uyandım, sabaha kadar uyumuşum.

Yalnızlığımı dahi unutmuşum.

Rüyalarımda da geçmişimle süzülürken sonsuzlukta kaybolurmuşum...

Zamana karıştırıp unuttuğum yalnızlıklarımın kesintileri belki bunlar; belirsizlikleri mi demeliyim, yoksa içimde saklı kalan sessizlikleri mi?

Kalabalıkta ne kadar yalnızsan, bu belirsizlik o kadar dinginleşiyor. Çünkü karmaşanın ortasında insan kendi sesini duymaya başlıyor. Sonsuzluğun uğultusuyla başlayan büyük fırtınadan önce ise artık duyduklarına inanamıyor.

Noel'de kar kürelerine hapsetmek istiyor çığlıklarını. Yılda bir belki.

Karıştırırsan zamanına, geleceği yeşerir belki nilüfer çiçekleri. Seninle o zaman yürürüz el ele bu gürültünün içinde.

Lapa lapa kar yağarsa arka bahçeye bir de gülüşlerinle, değmen keyfime.

[cetinclskn]

İyi dileklerimle haykırırken, tutturamazsam ihtimalleri; sıyrıklarla kanatır dolunay geceyi.

[cetinclskn]

Gerçeklerin gün ışığıyla, zihnimin yüzeyine çıkmış hayallerimin peşinde savrulurken mevsim rüzgarlarıyla; ılık esintilere kurbanlar biçiyordum buğday tarlalarında, hem de oraklarla. Gün yüzüne çıkmasın diye duyguların kırıntıları, fırçayla kağıtta zihnimle lakırtıda. Rüzgarla savrulurken fısıltıları duyulmakta. Bir kargaşa var ama, hayrola.

[cetinclskn]

Toplum içinde nemalanan burjuva akımlar, kıskançlığın gölgesinde kendi kibirlerinde boğuldular.

[cetinclskn]

Yırtıldım, çatlayıp kırıldım.

Sıcakla soğuk arasında kalmaktan ürperen dişlerimden başladım çıldırmaya son defasında.

Suda yandım ateşte boğulmak için, nefesimi tutup, yavaş yavaş verirken alevlerin arasından, baloncuklar halinde çıkışını izledim gökyüzüne, yağmurun evine, suyun bahçesine.

Yandığım kazanlarda, toprağa tutunan hayallerimle beslenen ağaçların köklerinde buldum ateşi hala vermedim tuttuğum nefesi. Ama çıldırdım, son nefesimi tuttuktan sonra bıraktım alışverişi, mağazaları, unuttum sanal sicilimin vesikalık gülümseyişlerini, kaybettim yollarını.

Kayboldum şehrin birinde diye çıldırdım bir keresinde, tanıdık bir evi bulmak isteyen ayaklarım gözlerimle tanışık olduğunu çoktan unutmuş, bulutlu bir gökyüzünde kendimi göremediğimden hatırlıyorum.

Gözlerimde ayaklarımdan bir haber, sanarlar ki kendi şehirlerindeler. Hayallerindede özlemin derinleşen köklerinde yandığım kazanları ateş kızılıyla süslerler.

Sönerler sonra, alıp ayaklarımıda şehri terk eder, bilinmedik sokaklarda tanıdık samimiyetlerle birbirlerine peşkeş çekerler. Bu sırada Güneş çıkarsa, etrafa dağılır kaybolurlar bu çıldırmış uzuvlar.

[cetinclskn]

İçten içe tanıdık geldiğim biriydim eskiden. Şimdi hatırladığım kişiyim ve unutmamak için defalarca çıldırdım hatırladıkça. Aklıma gelmeyişlerimin birinde bir Alman filminden çıkmış gibi caz söylüyordum Fransız sokaklarında. Demir kuleye tırmanan aşıkların flaşları patladı gözlerimde. Gök gürlüyor sanıyordum. Yağmur başladı.

[cetinclskn]

Güneşimin günlerce tutulduğunu biri görmüş olmalı ki mektuplarını alıyorum. Adresimi nasıl bulmuş diye anlamların kargaşasına kızıyorum. Tebessümlerimin arkasına sığınıyorum bir mevsimin kıyısında. Kumsalına imzalar atıyorum. Dalgalarına hayaller biçiyorum. Söyleyin ona mektuplarını okumuyorum!

[cetinclskn]

Bir maddenin etkisinde bilinçaltımın tutsaklıklarına istinaden, seçim sunulan tarafların koltuklarına hiç oturamayacağım diye yazmaya çalışıyorum. Cümle bitmek bilmiyor, kendi hayatıma atacağım imzamın nasıl biteceğini düşünmeden edemiyordum.

* Hatırladığım kadarıyla kahkahalarımı süsleyecek anılar topluyordum, tüm nefesimi verip atladığım boşlukta sırt üstü düşüyordum.

* eski bir metnin yapılanmasında esinlendiğim anı hatırlıyorum, mevsimin kokusu değişirdi esinlerimin ardından. Başka bir imza stilinin üzerinde çalışırken daha az nokta koyduğumdan hatırlıyorum. Sanırım metinler birbirine girerken anlamları birbirine çarpıyorum. Diye düşünüyorum.

[cetinclskn]

Özensiz kelimelerle bezenmiş cümlelerin mevsimlerinden, salatalarına layık zeytinler yetiştiriyorum senin için. Yapraklarımı bastıkları defterler için kestiriyorum, mevsimi geçince zeytinleri. Sandalında kahvaltılara manzaralar içiyorum. Zeytinden kağıtlara yudum yudum kitaplar bitiriyorum boğaz mevsimi kıyısında. Pembeye çalmış bir kahve içiyorum kim bilir kiminin rüyasında. Açılmamış sandıklara anahtarlar törpülüyorum sana okumadığım zamanlarda sandıklara kilitliyorum törpümü, ateşe veriyorum zeytin bahçemi, mevsimsiz fırtınalara, beş çayımın manzarasını çiziyorum.

[cetinclskn]

Azizim

Bilmem kaç tarihli bir yılın, haziran ayında ikizler burcunun bayramını getiren bir gece. Ancak arefelerde anarım dediğim bir duygunun kanatları altında, yitirmiş olduğum bir baharın sabahını, hangi bahardı hatırlamıyorum. Güneşinide bir o kadarda çekingen bir tavırla karşılıyorum. Yanımda diğer yanımla uzun uzadıya planlarla boğuşuyorum.

Bakıyorum da yine anılar biriktirmek üzere toplanmış kelimelerle buluşuyuyorum. Bir faile göre üç vakte kadar yolun birinde, ayrımı yapmak üzere yıkılan bazı anlamların yalnızlığını paylaşıyorum. Çoğalıyor tabi dolayısıyla. Arkadaşımın kablolu yayın hizmeti aldığı monitörde, zincirden yapılı prangasını taşın üstüne koyup, demir balyozuyla kırmaya çalışmasını izliyorum yalnızlığın. Reklamlarda ise yine kendimin karşısındayım. Bu reklam hiç bitmese de, prangaları kırılmayacak o taşın üstünde farkındayım. Ne de olsa, tutsak olduğu taş ocağında demir fırınlarında prangalar döven bir aşçıyım.

Anlayacağın, bu bayramda, sadece bayramlarda anarım dediğim bir duygunun özverisiyle, ikizler burcunun anlam verilemeyen diğer yanına prangalar eskitmek üzere geçtim fırının karşısına. Elimde demir bir balyoz, kelepçesini eğiyorum vura vura. Taşın üstünde değil ama, kendisinden daha sert metal bir masada. Kendi mısrama serpiştirdiğim dualarla uğurluyorum ilham perilerini. Gerekirse ateşlerle korkutuyorum dualarla uğurladığım perileri, birkaçı bulmuş olmalı seni. Yalnızlıkla ilgili bir metnim ve sen konuları açtıkça ilgili yerleri sana okuyacağım. İlham perilerini bu işe hiç karıştırmayacağım.

Özensiz kelimelerle bezenmiş cümlelerin mevsimlerinden, salatalarına layık zeytinler yetiştiriyorum senin için. Yapraklarımı bastıkları defterler için kestiriyorum, mevsimi geçince zeytinleri. Sandalında kahvaltılara manzaralar içiyorum. Zeytinden kağıtlara yudum yudum kitaplar bitiriyorum boğaz mevsimi kıyısında. Pembeye çalmış bir kahve içiyorum kim bilir kiminin rüyasında. Açılmamış sandıklara anahtarlar törpülüyorum sana okumadığım zamanlarda sandıklara kilitliyorum törpümü, ateşe veriyorum zeytin bahçemi, mevsimsiz fırtınalara, beş çayımın manzarasını çiziyorum.

Bahara açılan bu pencereden, güneşe kanan portakalın çiçeklerini döküşünü izledim. Yalancı baharlarda kanarken kırmızıya çaldı portakal suyunu. Sen hangi baharlara kanıyorsun peki? Açmadığın konularda çiçeğini mi saklıyorsun rüzgarlardan?

Kendinle ilgili bir şeyler duymamaktan mı geçiyor sanıyorsun yazmak? Yoksa kendimizle ilgili “şeyler” duymaktan mı geçer sanıyorsun yazamamak!

[cetinclskn]

TELEPATİNİN DİZGİNLENEMEMESİ

Enerji, kontrol edilebildiği gibi, bizlere sunduğu gücü, kendi prangalarını haberimiz yada iznimiz olmadan çıkarır. Yani, onu kültürleyip yeni şekillere sokmamız için duygularımızdan nemalanıp, yeteri kadar güçlendiğinde özgürlüğünü ilan etmeyecek kadar umursamaz tavırlar sergiler. Dizginlere sığmayacak akımlar halinde serbestçe dolaşır evrende.

Bu akıma kapıldığımızda, anlam veremediğimiz duygu karmaşaları, fikir sürçmeleri ve paranoyalarla göğüs göğüse buluruz zihnimizi. Enerji bu evrede kontrol edilmekten hiç haz etmez ve sürekli yer değiştirerek (zihin değiştirerek) yeni anlamsal karmaşalarla oyalar bizi. Çözüme gitmemizi engellemek için aklımıza dolanır anlayacağınız. Çünkü konu hakkındaki herhangi bir çözüm, bize enerjinin kontrolü özgürlüğünü verir. Kontrol edilebilir enerji kültürlenmemiş, nemalanmamış enerji demektir. Nihayetinde hayati fonksiyonlarımızı ve yaşam döngüsünü sürdürmekten öte pek de işe yaramaz.

Enerjinin duygulanımı, ancak paranoyak denklemlerle mantık sınırları içerisinde tutulabilir. Fakat bu şekilde enerjiyi sadece yeni formlara kültürleyip gücünün dengesiz yapısının tecrübesini deneyimleyebiliriz. Bu durumda enerji için; bize sadece günden güne zenginleşen türünü taşıyıp aktarabilme rolünü yüklediğini söyleyebiliriz. Çünkü enerji insan zihninde hapsolmuş vaziyetteyken kültürlenemez, sadece aktarılırken sarf edilen olgu, ortam veya kişinin algı algoritmasına göre nemalanır ve kültürlenir. Bu kimi zaman zehirlidir, kimi zaman hayat sunar yeni zihindaşına.

Telepatide buradan gelir. Enerjinin özgürlüğündeki provakatif paranoyanın şeffaflığı da denebilir buna. Karşı çıkmak, sadece taraflara ikinci paragraftaki zihinsel karmaşalardan pay verebilir. Enerjinin buradaki amacı yine kültürlenmek ve dizginlenemeyen telepatiyi, kontrol ediliyormuş havası vererek zihindaşının aklının odalarına yerleşmektir. Sonrası çorap söküğü gibi gelir. Tabi burada kişinin yada toplumun, kültürel yapısından konuştuğu dile kadar farklı etkenlerin rolü olduğunu belirtmemiz gerekir.

Örnek vermek gerekirse; ani duygu değişimleri, daha önce iletişimde bulunduğun biriyle tekrar iletişim halindeyken daha önce hissetmediğin gibi iyi yada kötü hissetme.

Bunlar farklı kültürlerde türeyen enerjinin, algısal çeşitlilik sonucu özgürce biçimlenmesine ve gücüne örnektir. Burada enerjinin ihtiyacı kontrol veya otorite değil, sadece sıçramak ve hedefsizce büründüğü her kalıbı kendince kontamine etmektir.

Düşünceler enerjinin kültürlenme aşamasına göre kalıplaşır ve kimi zaman değiştirmek için telepatinin yetersiz kaldığı görülür. Telepati yetersizse yani işe yaramıyorsa, enerjinin kültürlenmesi yetersiz kalmış demektir. Nemalanmak için gezinen enerjiyi depolamak yerine, yanlış bir şekilde aktarıp kaybetmiş ve kontrol evresini enerjinin prangalarını kırmak için biz kendimiz, farkında olmadan sarf etmiş oluruz.

Yinede hiç bir şekilde telepatiyi dizginleyemeyiz. Sadece yolunu değiştirir, zaman zaman yerinde bir soruyla ani bilinçlenmeler yaratır, zaman zamansa algının şeffaf camını ıslatır görüntüleri kırarız.

[periwinkland]

[cetinclskn]

Rivayetin Tarihçesi

Bu sessiz mecrada hissettiklerimizi böyle güzel yazilarin altlarina bolca yazalim istiyorum ben, kimse anlatmiyor metinlerden sonra hissettiklerini. Herkes kendine sakliyor, biriktirdiklerimizlede hayatı harmanlayıp rivayetler savuruyoruz etrafımıza - okuması gerekenlere: biriktirenlere, serpiştirenlere. Daha yufka duygularımızı olabildigince paylaşalım ki paranoyalarla mayalanmasın. Şişkinlik veriyor bolca dopamin dolu bir ziyafetten sonra. Mideden beyne, beyinden kılcallarıma kadar dolduğumda, bu çılgın beynin dengesizleştiği vakitlerin karmaşık duygularıyla bezenmiş hormonlarında kendime saklayamadıklarımın sizlere ulaşması hususuyla kurguluyorum bu dağınıklığı. Ve ne şaşırtıcı ki hepsini bir fotoğraf karesinin betimlemesine çıkarmak, -sığdırmak hepimizin tek amacı. Oysa hepimiz duygularımızı hislerimizi anlatıyorduk dmi? Hepimiz kendi hayatlarımızın eksiğiyiz. Tek eksik kendimiz, onun dışında herşey tamam. Bu yazıda tamam.

Herşey yerli yerindeymis gibi hissettiniz mi? Simdi kendi daginikliginizi toplayin etraftan. Kelimelerinizide hic olmadiginiz kadar bonkör dağıtın mesela bu toparlanma zamanlarinda. Basladiginiz bir metni tek paragrafta bitirmeyin mesela, yazmaya yada konusmaya devam etmek icin bahaneler arayin kalime dağarcıgınızda. Cikarin yastik alti cumlelerini ve nice ruyalardaki zulalarinizi.

Zaman öldürmenin giyotinsiz halini buldugumuzda da hepimiz modern deliler olacağız birgun bir metnin kurgu aşamasında. Hepinize el sallayacağım cogunuz bana dogru geliyor olacak. Gormeyeceksiniz belkide yanimdan gectiginizi, ben seffaf olacagim. Goruntuleri kirmak isteyenlere muharebelerde eksik olan beni tamamlayacagim. O zaman bende tamam olacağım.

[cetinclskn]

Bir Rivayete Göre

Bugün gönlümün cenaze bahsinden, romantizmin son buklelerini sarıyorum toprağa. Selası okunan romantizme, iyi niyetlerini sunmak isteyen tüm dindar keşmekeşlere, birer kürek toprak armağan ediyorum besmele ile.

Kendi mısrama girip, üstüme hayırlı dualar serpiştiriyorum.

Acıklı hıçkırıklarınıda bırakıp terk ediyorum kendimi.

Abdestli birkaç cemaatin aklındaki sorularla kaçıyorum, mezarlığın duvarı rolünü üstlenen kavakların arasından. Arkama dahi bakmıyorum.

Bugün son bal mumunuda toprağa veriyorum. Yanarken gömüyorum ki üşümesin toprak ana. Yadırgamasın yerini bunca zamandan sonra. Tahtalarını da eksiksiz diziyorum, diziyorumki yanmasın aralarından giren havayı fırsat bilip. Yaksın bitirsin kabirdeki havayıda, sonra beklesin baharı ve onun çiçeklerinin kökleriyle bulsun havasını. Kim bilir yanar tekrar cehennemimden bir parça ateşle. Isıtır yüreğimi, baharın çiçekleriyle derinleşen köklerinde.

Üstüne de yedi verenler ekiyorum. Kimseye de yedirmiyorum merak etme. Toprağında tutan iğde ağacıyla cennete gideceğini vaad ediyorum.

Göğe doğru yükselirken iğdeyle; toprağımı, yazın kurak sıcaklarından koruyorum.

Sallandıkça israfilin hurafeleriyle, günahlarını döküyorum duygu durumlarımın.

Hayalimde de cennetin kapılarınn hemen ardındayım.

Dallandıkça budaklanır, rüzgarlarımla yaprakları mevsimlerinden alıkoyarım.

Evet, ben bir sonbaharım!

Namımla birlikte cennetin kapılarından içeri doğru adımlarım.

Bundan sonra romantizmi anca, bayramdan bayrama arefelerde anarım.

Bitti mi cenaze bahsi, kafamı musalla taşına çarparım.

[tozluhikayeler-deactivated20210]

Bazen birdenbire aklıma geliyorsun.. Öyle olsun istemiyorum; Kasıtlı düşünmek istiyorum seni ..

Cahit Zarifoğlu

[tozluhikayeler-deactivated20210]

Kader götürüleceğimiz noktaya götürmek için bazen içimizdeki ses, vücudumuzdaki ürperti, tenimizdeki şehvet, kalbimizdeki sevgi veya saklı nefretimiz, kinimiz olur; uzak özlemlerimiz, gizli sevgisizliğimiz, tercihsiz çaresizliğimiz, kutsallaştırdığımız kibrimiz de olabilir. Hiç fark etmeden elimizde tuttuğumuz son jetonu hangi peron için kullanacağımıza ait tercihimizin o tanıdık sesinde de olabilir.

Elvan Ebinç Kağıttan Köprüler

[tozluhikayeler-deactivated20210]

Neden bunalımları çözümleyemiyoruz ? Neden dost olmadan, erkek-kadın, karı-koca olmaya çabalıyoruz ? Yirmi yaşlarının başındaki insanlar böyle mi olmalı?

Sevişmek için ilkin nikah imzası mı atılmalı? Ya da yalnız kalıp, yıllar yılı erkek-kadın özlemiyle kendi kendilerine mi boşalmalılar?

Erkekler, kadın resimlerine mi bakıp heyecanlanmalılar ? İlk kadını genelevde mi tanımalılar ? Karı-kocalar birbirlerinin gövdelerine “mal” gözüyle mi bakmalı?

İnsanın doğal yapısı bu davranışların tümüne aykırı. Bizim insanlarımızın insan sevmesi, insan okşaması çocukluktan engelleniyor. Saptırılıyor. Çarpıtılıyor.

Tezer Özlü Çocukluğun Soğuk Geceleri