Chabrowanie

♀ | Warszawa | 1996

[chabrowanie]

jestem -

i nic poza tym:

migającym kursorem

w nadziei na fabułę

pulsująca

w swoim czekaniu

na ciąg znaczeń

większych niż to zdanie

liczę że stanę się w końcu

skutkiem

nie przyczyną,

rozdziałem

nie wersem

jednak nie każda historia

pisze się sama

i ponoć nie zaczyna się zdań

od ale

a przecież

ja cała jestem

tym mdlącym wyrazem

wątpliwości

i choć ty twierdzisz

że masz we mnie wiarę

to ja ci nie wiersze

i nie prozę daję

w podzięce

tylko trzy kropki

w nawiasach mego pustosłowia

[chabrowanie]

ze spuszczoną głową wracam. z połamaną myślą. z rozkruszoną wiarą. z przetrąconym słowem wracam. ze zwichniętą wiarą. z naciągniętym sensem wracam. 

mówiłam: do serca ci już nie dorosnę. teraz nie sięgam nawet do koniuszka. nawet gdy stanę na palcach. nawet gdy stanę na resztkach swojego poczucia wartości. nie będę w stanie choćby go musnąć. a mimo wszystko wciąż chcesz mnie w nim zatrzymać.

mimo, że coś się we mnie popsuło. przeterminowało. rozpadło. coś, co mnie definiowało, prowadziło, karmiło nadzieją, że będę mogła zrównać swoje serce w twoim. że warta będę twoich objęć i uśmiechów. twoich myśli i oddechów wplątujących się w moje włosy każdej nocy.

ale narobiłam już tyle szkód. tyle zniszczeń zasiałam gnijącym słowem, którego nawet ja nie chciałam posiadać. zwietrzałym milczeniem, płonącym gniewem, którego nigdy nie pojmowałam. brzydzę się tym wszystkim, co we mnie czasem narasta. tą wielką lepką gulą beznadziei, w której powoli tonę, centymetr po centymetrze, myśl po myśli. a ty razem ze mną.

jak to możliwe, że jeszcze przy mnie trwasz? że nie odchodzisz. nie ratujesz się przede mną. nawet gdy próbowałam cię uwolnić, ty i tak wybrałeś mnie na nowo. tylko czy będzie jeszcze we mnie coś na nowo? czy już do reszty spróchniało we mnie wszystko dobre, co tak bardzo chciałabym ci dać? 

kiedyś byłam jesienią. dziś jestem już tylko murszejącym powalonym drzewem. 

[chabrowanie]

Dzień dobry,                    ja słowa te splotę, tak samo jak tamtej jesieni, bo jeśli milczenie jest złotem, to język mój srebrem się mieni.

I nie mam już ciszy dla obaw, co wzeszły we mnie na wiosnę - choć mogę przerastać Cię w słowach, do serca Ci już nie dorosnę.

Bo jeśli jestem Twym słońcem, to tylko tym nikłym, grudniowym. Wygasam jeszcze przed końcem, oświetlam Ci dzień do połowy.

A jeśli już jestem Ci niebem, to tym w odcieniach szarości. Twój spokój zachmurzam gniewem, przenikam chłodem do kości.

I choć mój duch w niepogodzie, to wciąż się nadzieją oplata, że nawet po serca zachodzie przeczekasz ze mną do lata.

(Wiersz nawiązuje do mojego innego utworu, stąd wers “tak samo jak tamtej jesieni”)

[chabrowanie; 21/1/19]

[chabrowanie]

Chciałam Ci tylko podziękować całym serduszkiem za ten ostatni tekst, tekst o rozłące, strachu przed niepowrotami. Nigdy nie sądziłam, że w tej samej sekundzie, kiedy mierzę się z tym irracjonalnym lękiem, ktoś będzie w stanie oddać całą jego istotę. W dodatku tak pięknymi słowami. Więc dziękuję! I ciepło pozdrawiam! Mam nadzieję, że nasze straszki znikną.

To jest w pisaniu właśnie najlepsze. Tyle razy zdarzało mi się myśleć: "Ktoś tak genialnie ubrał w słowa to, z czym się właśnie mierzę". Mimo że nie znam autora, czuję wtedy jakby mnie mentalnie "poklepywał po ramieniu" - nie jestem w tym jedyna, ktoś gdzieś tam ma te same rozterki.Równie dobrym uczuciem jest fakt, że moje słowa mogą przemówić do kogoś. Z różną mocą. Wzbudzać całą gamę emocji. Oczywiście, niektóre czytania przejdą obojętnie. To już dawno przestało być moim problemem. Kiedyś zatrzymywałam słowa, bo bałam się, że nie dotrą do mas. Ale to nieistotne, do ilu osób uda mi się dojść własnym tekstem. Może to być piętnaście istot, może być jedna jedyna. Ta wytworzona intymność, nagłe ocknięcie, iskra, która przeskakuje między autorem a czytelnikiem, jak zetknięcie palca z naelektryzowanym swetrem jest wystarczająca. Wystarczająca, by pisać dalej, by słowa widniały wypowiedziane.Dziękuję za ten znak, sygnał, że to zetknięcie mogło być też moim udziałem.

[chabrowanie]

mam ostatnio taki lęk o nas. coś, co w gardle staje słowem i kuje w oko wilgocią. mam taki lęk, że coś nam rozpręża serca, że nas rozbiera na pierwiastki: ja i ty. a nam coraz dalej. 

może to tylko moje własne odbieranie ciebie. uzewnętrznienie lęków, które sama noszę pod trzecim żebrem. ostrożne choć uparte poszukiwania twoich oddaleń i ich zapowiedzi gdzieś na krawędzi ust czy rzęs,  podczas gdy to tylko twoje własne zamyślenia.

a może to codzienność zaczyna uwierać cię w dłonie coraz bardziej wystającą zwyczajnością. codzienność, która nie przypomina w swym kształcie tego, co nas wtedy otulało...

i wiem, że powinnam dać ci odetchnąć innym powietrzem niż moim własnym. pozwolić swobodnie spłynąć myślom i nasiąknąć przestrzenią pachnącą tobą a nie nami.

tylko że boję się o twoje niepowroty. że nie zawrócisz już z tej drogi, co z obu stron coraz bardziej ci mnie rozmywa, mimo że może być ona wyłącznie zlęknionym odbiciem moich przestrachów. że zacznę tak bardzo rozbijać ci dzień, że postanowisz resztę spędzić beze mnie, w całości. a jedyne co po nas zostanie to rozbite pierwiastki i zapach wspomnień, jak po burzy. 

[chabrowanie]

Mówiłem ci już, co niosę.

Kiedyś, nie dziś i nie wczoraj.

Że co dzień do ciebie przynoszę

pochmurność zbladłego wieczora.

Mówiłem, że każdy z nich blady,

jak białe jej plecy styczniowe.

Że nawet najcichsze jej ślady

są głośnym echem w mej głowie.

Pytałaś, skąd szorstkość mych dłoni,

gdy gładzisz je swymi wargami?

Mówiłem - to wina jej skroni,

bo wciąż je mam pod palcami.

I choć na wiatr rzucam słowa

- wszystkie, co z ust jej padły,

one spadają od nowa

na każdy mój wieczór zbladły.

- chabrowanie [18/4/18]

(Pierwsze wersy zostały zainspirowane wypowiedzią pewnego bardzo ważnego dla mnie pana.)

[chabrowanie]

Często czytam Twoje wiersze na głos. Sprawia mi to autentyczną przyjemność. Z arcydelikatnością i urzekającą pokorą wobec rzeczywistości przędziesz sieć, w którą chce się wpadać.

Usłyszeć to od kogoś, kogo tak cenię za artystyczną wrażliwość, jest dla mnie rzeczą naprawdę ważną. I chociaż ostatnimi czasy tylko tu milczę, to mam nadzieję, że gdy znów coś stworzę, uda mi się wywołać to trudne do opisania drżenie, które sama odczuwam czytając coś, co samo do mnie mówi. Zarówno u Ciebie, ale i u reszty, która mnie czyta. Dziękuję. <3

[chabrowanie]

trzymam twój sweter na parapecie w  swoim pokoju

byś jeszcze przyszedł odebrał rozebrał uśmiech na cztery strony spokoju

ze złych nastrojów otrzepał myśli i buty z pierwszego śniegu

byś chwilę został coś wspomniał zapomniał szalika wychodząc ode mnie w biegu

przystając w progu jeszcze na chwilę głowę odwrócił

byś jeszcze wrócił

- chabrowanie [21/11/17]

[chabrowanie]

Dobry wieczór,                         ja dziś piszę, żeby wyznać Ci z pokorą: czasem myślę, że w Twe serce weszłam niewłaściwą porą;

że są dni, gdy Cię przytłacza każdy strzęp mej pierzchliwości, kiedy chowam ciepłe gesty wpół do pierwszej wątpliwości;

że te wszystkie chłodne słowa już się nigdy nie rozchmurzą, bo jedyne, co nas łączy, to Twa cisza przed mą burzą.

Choć próbuję wstrzymać deszcze, pewne aury się nie zmienią - wiem, jak bardzo kochasz lato, lecz ja wciąż jestem jesienią.

[chabrowanie]

dotąd tylko lęki miałam tu o tobie. nie zasługujesz tylko na nie. tak, jakby nie było niczego innego między nami. a przecież jest.

jest między nami to moje czekanie dnia powszedniego. czasem tak niecierpliwe, że mi tęsknota zgrzyta o serce. czasem powolne, spokojne - bo przecież jak dobrze, że mam na kogo czekać.

jest między nami to słońce i deszcz. o niebo lepsze niż te między mną a resztą świata. takie zawężone, skondensowane, przytulniejsze jakby.

jest między nami dzień i noc. zabiegane po swojemu, ale choć milionową częścią razem przeżyte, gdy czyjaś myśl zahaczy o tę drugą stronę.

jest między nami to wszystko i jeszcze więcej - to dobre, czasem tak, że aż bolesne. że aż zapiera dech i pozostawia na wargach milczące pytanie: czy to w ogóle jest możliwe?

[chabrowanie]

Wiem, że ciężko unieść słowa

do cna przesiąknięte deszczem.

Wiem, jak trudno ogrzać dłonie,

kiedy jest się chłodnym wrześniem.

Wiem - niełatwo jest odnaleźć 

ciepłe myśli na dnie szafy.

Wiem, jak musi być ci zimno,

gdy samotność wieje strachem.

To, co dziś ci mogę oddać,

to ten wiersz i kruchy uśmiech.

Może skruszy twoją jesień

choć na chwilę zanim uśniesz. 

(Dla pewnego Pana, z którym wczoraj rozmawiałam.)

- chabrowanie [6/10/17]

[chabrowanie]

Nie jestem dla Pana.

Bo ze mnie taka gapa - zapomniałam o kwiatach i niektórych miłościach.

Jedne zwiędły, inne rozeszły się po kościach.

Jestem też nieuważna - często gubię kluczę i swój szczery uśmiech.

To dlatego czasem wracam do siebie później.

I ta moja niezdarność - potłukłam dwie szklanki i pewne wspomnienia.

I nie wiem czy to kamień z serca, czy serce z kamienia.

- chabrowanie [10/9/17]

[chabrowanie]

Widzi Pan,

on mnie tylko napoczął.

Jak kawę w kubku na wpół wypitą,

bo spieszno mu było do świata.

To, co niegdyś parzyło nam usta i serca,

częściowo wyparowało,

częściowo wystygło.

I nawet nie zerkał na mnie,

jak się zerka czasem na zegarek

- z niecierpliwością.

Dla niego zawsze już byłam

za kwadrans pierwsza.

A może i ostatnia.

- chabrowanie [29/8/17]

[chabrowanie]

Dzień chłodny, bo kocham Cię wietrznie. Odkrywczo, porywczo, pospiesznie.

Do środka się wedrę i przedrę, łapczywie dziś Tobą odetchnę.

Potargam Cię hucznie, wewnętrznie. Chłodna noc, bo kocham się wietrznie.

- chabrowanie [30/6/2017]

[chabrowanie]

to nic - to tylko myśli są dziś cięższe jak nasiąkłe deszczem powietrze

to nic - są przecież inne dni i noce jeszcze łagodniejsze

nie pytaj - nie mam na wargach słów żadnych ni błahych ni ważnych

tylko pustosłowie dziś we mnie i spacje w niewłaściwych miejscach

- chabrowanie [27/6/17]

[chabrowanie]

nie wiedziałam​ dotąd że w wannie można ukryć tyle zmartwień podtopić wyrosłe na skórze znienawidzenia na sen za-żyć i prze-żyć się po raz kolejny nie wiedziałam że w wannie można ukryć tyle siebie - chabrowanie [20/5/17]

[chabrowanie]

ogrzewasz mi myśli uśmiechem nawet gdy za oknem i w sercu jakiś taki chłód majowy postrzępiony

zupełnie jak niektóre niewygodne lęki co je noszę choć obcierają mi wiarę do cna

rozwiewasz je silniej niż ten wiatr który się wdziera we włosy i w spokój nieproszony

nawet gdy ciepłym spojrzeniem tylko milczysz do mnie wpół do następnej nocy

nie marznę

(Z dedykacją dla Uli, dzięki której jest mi cieplej w ten maj.)

- chabrowanie [9/5/17]