titsay
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
No title available
will byers stan first human second
Lint Roller? I Barely Know Her
One Nice Bug Per Day
TVSTRANGERTHINGS
trying on a metaphor
Xuebing Du
d e v o n
Stranger Things
❣ Chile in a Photography ❣
Jules of Nature
Discoholic 🪩
Sade Olutola
if i look back, i am lost
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open
No title available
ellievsbear
★
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Romania
seen from Germany
seen from United Kingdom
seen from France
seen from Malaysia
seen from United States
seen from Norway
seen from France
seen from Germany
seen from France
seen from Morocco
seen from United States
seen from France
@cofiandme
THIS BLOG SPACE DEMANDS THE MASSES TO NEVER FORGIVE, NEVER FORGET, AND NEVER AGAIN LET THE MARCOSES TAKE THE REINS OF THE PHILIPPINE FATE INTO THEIR OWN HANDS UNCHECKED, IN THEIR OWN ACCORD AND FAVOR, AND WITH THE COST OF THE WHOLE COUNTRY AT STAKE.
Basang sisiw
Sa aking pagliliwaliw sa kalsada, nakakita ako ng isang papel. Makulay iyon at parang nang-aakit na kuhanin ko. At kahit sa lansangan na ako lumaki, natutuhan kong magbasa ng kaunting Tagalog.
"Ka...ra...pa...tang...big...yan...ng...ma...si...si...lu...ngan..."
Napatakip ako sa aking mata nang tumama sa mukha ko ang tumalbog na ilaw ng araw sa salamin ng motorsiklong naipit sa trapiko.
Trapiko, mga sasakyan, nakasusulasok na usok, dagat ng mga tao— 'yan ang palaging inihahain sa akin ng buhay. Hindi nagbabago— matutulog akong 'yon ang huling nasilayan at paggising ko'y mistulang hindi tumakbo ang oras dahil 'yon pa rin ang bubulaga sa munti kong mga mata.
Napabuntong-hininga ako at inalala kung kailan nga ba nagsimula ang ganito kong buhay. Ang totoo nga'y hindi ko na alam kung ilang taon na akong namamalagi sa malawak na kalsada ng aming bayan. Nakakatawa rin kung paano ako nawalan ng bubong, pero nagkaroon ng kalsadang hindi mo matatanaw ang hangganan.
Ilang beses na akong nahuli ng mga may katungkulan. Ipinapasok nila ako sa isang bahay at sabi'y doon daw kami aalagaan. Ngunit sa bawat huli nila ang s'ya ko namang pagtakas. Hindi ko gusto sa loob ng bahay na 'yon. Kahit papaano'y tanda ko pa ang pakiramdam na may haliging nakapalibot sa iyo, at hindi ko iyon maramdaman sa bahay na pilit nila akong isinisiksik. Mas mahirap pang tumagal ng isang buong araw sa bahay na 'yon kesa magpagala-gala sa kalsada ng isang buong linggo. Ewan ko ba. Siguro dahil sa malupit at hindi mainit na pagtrato sa amin doon. Kada araw sa loob ng pinakamatagal kong pananatili ro'n ay pinapaalala sa amin na sa kalsada lamang kami galing at wala kaming karapatang magsaya, magreklamo, o magsalita nang hindi nila pinahihintulutan. Hindi pa ako nagagawi sa kulungan, pero sa tingin ko'y alam ko na ang pakiramdam.
Nabanggit ko ba ang kulungan? Sa bawat araw na lumilipas, ang tanging pangtawid gutom ko lang ay ang manghingi ng barya sa kung sinong hindi ko batid ang pangalan, minsa'y pumapasok ako sa palengke at nagbabaka-sakaling mangailangan sila ng kargador. At sa bawat paghingi ko ng barya, hinihintay kong manumbalik 'yung pakiramdam na nanghihingi ka sa 'yong mga magulang. Pero hindi ko na iyon naramdaman pa kailanman. Alam n'yo kung ano ang paulit-ulit kong nararamdaman? Ang masamang tinging ipinupukol nila sa aki't nanunuot sa balat ko ang mga katagang sumisingaw sa nag-aalab nilang mga mata— kriminal. Itinataga ko sa bato at itinataya ko ang natitira kong kalayaan, kailan man ay hindi ko pa nagawang magnakaw. At masakit, sobrang sakit na kaya nila akong husgahan sa loob lamang ng isang segundong pagdapo ng kanilang mata sa aking maruming katawan.
Napabuntong-hininga akong muli. Mataas na ang sikat ng araw at sa tant'ya ko'y lagpas alas syete na. Kailangan ko nang tumayo at magpunta sa palengke— mag-aalok ng kaunting tulong kapalit ang iilang barya na hindi pa makabibili ng isang desenteng pagkain.
Just an extremely Normal thing to say
Reminder they want to increase the budget for ICE from 3.5 to 45 billion dollars.
Reminder the majority of that will be for building new detention centers.
Reminder ICE are *currently* detaining tourists who can pay for a plane ticket home and people with visa issues that were already resolved, because they have to make quota so Trump can brag about the numbers going up.
Reminder most of these people were already in the immigration system - that's why they were easy to detain.
Reminder this is all at taxpayer expense.
Reminder these are people.
Reminder that these are people
Absolutely despicable that public officials are suggesting to treat human beings as things.
Ang Mansyon at si Inday (April, 2020)
Sa maliit na nayon namin, may isang taong talaga namang kilala ng lahat ng mamamayan. Nakatira daw ito sa malaki at magarbong mansyon sa dulo ng nayon. Ang sabi-sabi pa'y sa tuktok ng tore sa tabi ng mansyon, mayroon daw isang lalaking namamana ng mga tao upang manipulahin ang mga paa nito at utusang maglingkod sa taong nakatira sa loob ng palasyo.
Habang naglalakad ako patungong pamilihan, natanaw ko ang toreng animo'y kalebel na ng langit, at nagsimulang maglumikot ang aking isipan, kung kaya nilang magpatayo ng isang magarbong bahay, hindi ba't dapat, mayroon silang kwarta para upahan ang mga tao at tigilan na ang pamamana at pagmamanipula? Tama, kasi kung iisipin mo, kung hahainan nila kami ng kwarta, sigurado akong magkukumahog ang mga taong maglingkod sa kan'ya. Pero kung sa nangyayari ngayong kailangan pa nilang mamana at magmanipula, naisip ko tuloy na baka malupit ang amo at hindi sasapat ang pera upang bayaran ang aming kaligtasan, o ang aming kalayaan. Hmm, naisip ko pa ang laging binabanggit ni nanay, "Hindi lahat ng bagay ay nabibili ng pera."
Bali-balita rin kasi na kapag nakapasok ka sa malaking bahay, hindi ka na raw makalalabas pa. Kahit gustuhin mo. Kahit tumakas ka. May usap-usapan din na mahirap sa loob. Maraming problema ang kahaharapin mo. Maraming pagmamalupit. May alamat din kami na ang tubig na ginagamit sa buong nayon ay mula sa mga taong umiiyak buong magdamag sa loob ng mansyon. Gaano ba kalupit ang tao sa loob at kayang suplayan ng tubig ang bayan namin?
Pero may isang bagay na sa tingin ko ay pampalubag-loob sa mga taong nagsisilbi rito. Habang patagal daw nang patagal ang pananatili mo rito, babayaran ka daw ng sandamukal na ginto na nakalagay pa sa isang kandadong baul. Hindi na masama, 'di ba? Pero kung hindi ka naman nakalalabas ng mansyon, para saan pa ang mga ginto? Ewan. Siguro'y ang mga taong nakaranas na ang tanging makasasagot ng aking katanungan.
Totoo man o hindi ang mga haka-haka, hinding-hindi ako papasok sa palasyong 'yan. Hindi ko iiwan ang buhay ko rito sa labas para lang sa ginto na hindi ko rin naman magagamit.
Nakakailang hakbang pa lamang ako sa loob ng palengke nang makaramdam ako ng isang pitik sa aking puso.
Nagbago ang aking isip, parang gusto kong tuklasin ang hiwagang natatago.
Tumalikod ako't tinahak ang daang itinuturo ng liwanag.
You know how post-apocalyptic and dystopian movies have the opening montage of breaking news headlines chronicling the end of the world?
Yeah, we're living in that right now.
I've always wanted to be in a movie.
Gintong Kulungan
"Anong kulungan ang ginto?" Malamig ang simoy ng hangin at hindi ko namalayang kumawala na sa dila ko ang kanina ko pang iniisip.
"Pera," si Belinda ang unang nakabawi mula sa pagkagulat.
Si Belinda na kulang na lamang ay lumangoy sa milyones ng ama n'ya. Si Belinda na buong buhay n'ya'y ginto ang hinihinga't binubuga. Si Belinda na kayang bilihin ang anumang nais, kulungan ang pera para sa kan'ya.
"'Wag n'yo akong tignan ng gan'yan," natatawang hawi n'ya sa katahimikan. "Totoo ang sinabi ko. Kulungan ang pera. At sa buong buhay ko, hindi ko pa nakitang nakalaya ang pamilya ko. Alam n'yo yon? Ang dami naming pera, sa sobrang dami nga'y nakabuo na ng pader na parang sa Great Wall of China. Andito ako," mapait ang kumawalang ngiti sa labi n'ya bago bumaba ang paningin sa apoy, "at nandoon sila."
Tanging tunog ng kalmadong alon ang narinig ko sa loob ng ilang minuto bago ko narinig ang boses ni Maria, "Pag-ibig."
Nakita ko ang pangingislap ng mata n'ya bago tumingala. "Ilang taon na rin mula nang makulong ako," nangibot ang labi n'ya bago nagpatuloy, "at hanggang ngayon, hindi ko alam kung paano ako aalis. 'Yong taong kasa-kasama ko noon sa selda, malaya na. Hindi ko alam kung anong katawag-tawag na ginto sa mga memoryang nagsisilbing rehas ko mula sa mundo, lalo na't madalas naman akong masaktan dahil sa tuwing hahawakan ko sila, bolta-boltaheng kuryente ang mistulang gumigising sa 'kin. Hindi ko talaga alam, pero kung ang depinisyon ng ginto ay ang pagsisilid nito sa isang baul, paghuhukay sa lupa at pagtatago nito mula sa mata ng ibang tao buhat ng kaisipang baka nakawin nila," Saksi ang libong tala nang lakbayin ng mga luha ni Maria ang pagitan ng mata at baba n'ya. "...siguro nga'y kulungang ginto ang pag-ibig at kahit buksan n'yo ang pinto, mananatili ako sa loob."
Isang nakadudurog na musika ang pumailanlang sa dalampasigan dahil waring ibinabalik ng kalawakan sa maliit na bilog namin ang hikbi ng bawat isa.
Tumayo ako mula sa buhanginan at hinarap ang walang katapusang dagat sa ilalim ng madilim na kalangitan at nanginagislap na buwan.
"Buhay." Hinayaan kong abutin ng malamig na tubig ang paa ko.
"Para sa aki'y kulungang ginto ang buhay. Pinong ginto na kahit buksan nila ang lahat ng pinto, mas pipiliin mong manatili sa loob. Iyong tipong bawat mahawakan o makita mo sa loob ng selda mo'y may halaga. Iyong tipong sa sobrang kinang ng rehas, halos takluban na nito ang kaisipang nakakulong ka.
"Tapos sa mga oras na nais mong lumaya, dahil siguro'y naisip mong para saan ang ginto kung hindi mo naman magasta, hindi mo na alam kung saan ang daan palabas ng kulungan. Mapapatigil ka na lamang sa gitna at mapapatanong, "Anong ginagawa ko?" Pero maraming preso na rin ang nagtagumpay na makalaya. At sa oras na ito ba'y may balita ka sakanila? Wala, hindi ba? Ako rin, wala. Hindi ko alam. Siguro na sa ilalim sila ng lupa at nagtatago dahil sa oras na mahuli sila ng pulisya, siguradong ibabalik sila sa loob ng selda.
"Kaya ano pang silbi ng pagtakas, kung sa labas nama'y mananatili ka ring nakakulong. Pumili ka nalang—ginto o lupa? Ang lupit ng buhay." Kumawala ang mahinang tawa mula sa lalamunan ko.
"Wala ka namang ginawang krimen, hindi ka naman pumatay, hindi ka naman nagnakaw, pero sinentensyahan ka ng habang buhay na pagkakakulong. Kaya itong mga 'to?" Sinipa ko ang buhanging pinahahalagahan ng marami, tinuro ang buwan at dagat bago nilingon ang mga kasama ko ngayon sa selda.
"Dekorasyon lang ang mga 'to sa malaki at walang hustisyang kulungan."
One of my biggest fears as someone who doesn't have a father anymore, or whose mom doesn't really have knowledge about hardware stuff, is having something work wrong, or faulty, or just generally something in the house resulting to damages just because I don't have enough information or guidance to do it right. Like attaching a gas hose wrong, or replacing a light bulb a tad bit off, or accidentally pulling off a faucet, or sealing off an electrical wire wonky. Just, you know, endagering our lives because father haven't taught me how to properly install a door yet.
All I can offer to you is my life — I won't love you for the rest of yours I'll love you for the rest of mine. Because if you were called home, Then I'll just be stucked here, Loving you until my last breath hitched. If we reach the heavens, I would kneel to our God and plea "Lord, please give us both another lifetime" Because even if the kingdom is so heavenly, I would not hesitate to go down, again And experience the same tragedy As long as I know that it would still be the same you. I won't love you for eternity, But maybe I can buy us some 'lifetime'
– a 16-year-old girl
Hands Off Protest NYC, April 5, 2025
See That The Philippines Is Agricultural Country
San Jose, Nueva Ecija, 2025
In Shall we Dance, they said that people get married so that someone can witness their life amidst the sea of billions of people. But isn't that selfish? and isn't love supposed to be not selfish? I think, if anything, people get married so they can witness someone else's life. but of course, that's fictitious.
Nevertheless, I'll give this one a 3/5. At first I was skeptic of John because I thought he'll have an affair or at least he'd be cheating because loving someone else while you're married to another is not romantic, it's called cheating. but then I realized that no, what he had with Paulina is not an affair. I can't quite put it into words, but I guess I'll just use John's words: he saw in Paulina the feelings he felt inside. then maybe Paulina's words also: that she saw in him the things she have given up. I think they saw each other as someone who they want to be: Paulina's expression of unhappiness is something John couldn't quite express in his own life. John's eventual enthusiasm for dancing is something Paulina isn't quite ready to let go and forget in her own life.
Giveaw@y: We’re giving away these 12 vintage paperback classics! Won’t these look lovely on your shelf? =) Enter to win these classics by: 1) following macrolit on Tumblr (yes, we will check. :P), and 2) reblogging this post. We will choose a random winner on 26 April 2025. Good luck!
Follow our IG account to be eligible for our IG giveaw@ys. For full rules to all of our giveaw@ys, click here.
I love my mother, and I hate it.
I love my mother despite being subjected, almost everyday, to her agonizing whims and cries that drown me. I love her despite not allowing us to show her the way out of her misery.
I love my mother despite suffering with her because of her unfounded kindness. I love her depite the blindness that continues to dim the lights in our house.
I love my mother despite not being able to see her because she decided that providing for us surmounts everything. I love her despite the umclimable mountain of broken promises she made that to this day still pricks my heart.
I love my mother despite uttering — to myself or to her — that if she does not show up, I'll leave. I love her despite knowing that she doesn't really know me now.
I hate her for all the times she failed to be a mother because she chose to be my father instead. I hate that I hate her for all the wrong reasons, things that make me love her all the same. I love her despite the relentless guilt for hating her.
I love my mother — and I hate it.
“There’s really no shortcut to forgetting someone. You just have to endure missing them everyday until you don’t anymore.”
— Unknown
The thing is: you don't.
This makes me think about the implied social contract and the people who says that if you enjoy the below minimum of public services that your government actually provides then you don't have the right to complain about everything else that is wrong. That you enjoying it is you approving of everything. That you can't complain about the shitwork of public transportation and still be able to enjoy the public education they so haphazardly enforce. That you can't complain if you got 1 apple for the 10 pieces you paid for — and that is not mentioning whether the apple you got is good or rotten — because hey, at least you got something.
Giveaw@y: We’re giving away these 12 vintage paperback classics! Won’t these look lovely on your shelf? =) Enter to win these classics by: 1) following macrolit on Tumblr (yes, we will check. :P), and 2) reblogging this post. We will choose a random winner on 26 April 2025. Good luck!
Follow our IG account to be eligible for our IG giveaw@ys. For full rules to all of our giveaw@ys, click here.
Giveaw@y: We’re giving away these 12 vintage paperback classics! Won’t these look lovely on your shelf? =) Enter to win these classics by: 1) following macrolit on Tumblr (yes, we will check. :P), and 2) reblogging this post. We will choose a random winner on 26 April 2025. Good luck!
Follow our IG account to be eligible for our IG giveaw@ys. For full rules to all of our giveaw@ys, click here.
