Colour Your Lives

Υπάρχει πάντα κάτι που φαντάζει απίθανο, μέχρι τη στιγμή που θα συμβεί. N. Mandela

[cillius]

Ακόμη κι η απουσία της είναι κάτι που είναι μαζί μου. Κι εγώ την αγαπάω τόσο που δεν ξέρω πως να την επιθυμώ. Σαν δεν τη βέπω τη φαντάζομαι κι είμαι δυνατός σαν τα ψηλά δέντρα. Αλλά σαν τη βλέπω τρέμω, δεν ξέρω τι έγινε αυτό που αισθάνομαι στην απουσία της. Ολόκληρος είμαι κάποια δύναμη που με εγκαταλείπει. Όλη η πραγματικότητα με κοιτάζει σαν ένα ηλιοτρόπιο που ‘χει στο κέντρο του το πρόσωπό της.

Fernado Pessoa, Ο ερωτευμένος βοσκός

[otan-o-erws-synanthse-to-xaos]

Μερικές φορές συμπεριφερόμαστε

σαν να υπάρχει κάτι πιο σημαντικό από την ζωή.

Τι όμως;

Αντουάν ντε Σαιν-Εξπερύ

[otan-o-erws-synanthse-to-xaos]

Στιγμή είναι, βέβαια, ένα τίποτε του χρόνου.

Όμως χωράει τα αποκορυφώματα.

Κική Δημουλά

[epestrefe]

Η ηλικία της γλαυκής θύμησης

Η θητεία τοῦ καλοκαιριοῦ Στὰ πεῦκα καὶ στὰ κύματα Μὲ γυμνές ὧρες Ποὺ κρατᾶν στὰ δάχτυλα τὴν ὕπαρξη Κυματιστή Ξεφυλλισμένη Ἐλεύθερη Σὰν φῶς Ὤ! λυγισμένη εὐωδιά Ἀγαθό μονοπάτι

Ὀδυσσέας Ἐλύτης «Προσανατολισμοί»

[bibliolectors]

Mujeres, libres y lectoras. 8M (ilustración de de Liuna Virardi)

[otan-o-erws-synanthse-to-xaos]

Δύσκολα να φανταστεί κανείς

την πιο ερωτική διαδρομή,

τη διαδρομή μιας ανάσας.

Κι εσύ που ζήτησες μονάχα

την εκπνοή μου να εισπνεύσεις

φυσικά και ήξερες.

Κι αν κάποιοι δεν ξέρουν

στην ανάσα κατοικούν οι ψυχές.

Έκτοτε

εντός σου διαμένω.

- Έλενα Καραγιαννίδου

[dualiger]

Κύκλωσέ με-ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΟΥΜΑΝΙΔΟΥ

Τα όνειρά μου

σε αδράνεια παντοτινή

χρόνιζαν.

Χειμέριος,άληκτος ύπνος.

Η έλευσή σου τα ζωντάνεψε.

Με τα δυο μου χέρια

"ξέθαψα" το χαμόγελό μου

και ξαναγεννήθηκα,

σπόρος του καλού,

στο τώρα σαν

από πάντα.

Ξύπνησες όλες τις αισθήσεις μου

δίχως διαχωριστικές γραμμές

και περιθώρια

σ'αγγίζω.

Ανάμεσά μας και γύρω μας

σε κύκλους κυλά η ζωή

σε κύκλους μεταμφιεσμένους

αγκαλιές τρισδιάστατες.

Γόνιμες αγκαλιές.

Κοίτα με

κύκλωσέ με.

Απ'τον πυρήνα της καρδιάς σου

νιώθω το χάδι σου

κι ο κύκλος απλώνεται...

Ξαναγεννήθηκα!

[dualiger]

Ένας άνεμος σιγανός φυσούσε μέσα της

κι έπαιζε μ' ένα μόνο φύλλο - το χαμόγελό της.

Όλοι αγαπήσαν το χαμόγελό της.

Εκείνη δεν αγάπησε κανέναν.

Έμεινε μόνη με τον άφαντο άνεμό της

χάνοντας και το μόνο εκείνο φύλλο. «Το άπειρο, είπε,

είναι ο τέταρτος τοίχος της μοναξιάς μας, όχι η στέγη.»

Έμεινε ανύπαντρη, γέρασε, δεν έγινε ούτε άγαλμα.

Σχολαστική στην καθαριότητα, απ' το χαράματα,

χειμώνα καλοκαίρι, σκούπιζε ως πέρα το πεζοδρόμιο.

Μια μέρα μάλιστα φωτογραφήθηκε έτσι με τη σκούπα της

στο δρόμο εκεί, μπρος σε μια ξένη πόρτα. Κι αυτή

η φωτογραφία της

απόμεινε όλο όλο από κείνον τον άνεμο και το

χαμόγελό της.

Γιάννης Ρίτσος

[atsoukalidis]

«Η ζωή βρίθει από απροσδόκητες προκλήσεις. Αν θέλεις να επιτύχεις σε οποιονδήποτε τομέα, μεγιστοποίησε την ικανότητα του εγκεφάλου σου να προσαρμόζεται. Για να προσαρμόζεται στο άγνωστο, ο Einstein ανέπτυξε τρεις δυνάμεις και απέφευγε τρία εμπόδια:

Τρεις δυνάμεις: απελευθέρωση, ευκαμψία, χαλαρότητα

Τρία εμπόδια: συνήθειες, εξαρτημένη συμπεριφορά, κόλλημα.»

[jean-a-labiere]

Το να ξοδεύεις πολύ χρόνο σε κάτι μπορεί να γίνει το πιο εκλεπτυσμένο είδος εκδίκησης.

Μουρακάμι, Το κουρδιστό πουλί.

[seirhnes]

Μπορώ να μετρήσω τις όμορφες στιγμές μου,

μονάχα στα δάχτυλα των χεριών σου.

Μπορώ να θυμηθώ τα αγαπημένα μου χρώματα, κάθε φορά που αντικρίζω εκείνο το πουκάμισο που τόσο σου πάει σε συνδυασμό με τα μάτια και το δέρμα σου.

Μπορώ να πω πως θα μου λείψουν ακόμη και τα πιάτα του σπιτιού σου, εκείνα τα πιο μεγάλα τα λευκά που είναι κάπως βαριά και πάντα προσέχω μη μου πέσουν και σπάσουν

και κεινα τα πιο μικρά με τις κόκκινες λεπτομέρειες και τα βαθιά με τις πράσινες.

Μπορώ να πω πως έχω περπατήσει τον κήπο της Εδέμ τα μεσάνυχτα, το ξημέρωμα και το επόμενο πρωί

και ας ήταν μοναχά η άδεια πόλη με εκείνα τα φώτα που ποτέ δεν σβήνουν γιατί

είναι

δικά μας.

-Σειρήνα

[0neiroparmenh]

Εκείνος,

εγώ κι αυτό.

~ Κική Δημουλά

[cillius]

“Σε μια προσπάθεια να κάνουν τους ανθρώπους να βλέπονται στα μάτια πιο πολύ, αλλά και για να εξευμενίσουν τους βουβαμένους, η κυβέρνηση αποφάσισε να διαθέτει εκατόν εξήντα επτά λέξεις ακριβώς σε κάθε άτομο τη μέρα. Όποτε χτυπάει το τηλέφωνο, το ακουμπώ στο αυτί δίχως να λέω ορίστε. Στο εστιατόριο, δείχνω με το δάχτυλο την κοτόσουπα με νουντλς. Προσαρμόζομαι καλά στον νέο τρόπο. Αργά το βράδυ, τηλεφωνώ στoν έρωτά μου μακριά, υπερήφανα της λέω «σήμερα χρησιμοποίησα μόνο πενήντα εννέα. Φύλαξα τις υπόλοιπες για σένα». Όταν εκείνη δεν μου αποκρίνεται, ξέρω πως εξάντλησε τις δικές της λέξεις, κι έτσι αργά της ψιθυρίζω “σε αγαπώ” σαράντα εννιά φορές κι ακόμα μία. Ύστερα απ’ αυτό, απλώς μένουμε κι οι δύο στη γραμμή και ακούμε ο ένας τον άλλο ν’ ανασαίνει.”

— Jeffrey McDaniel, Ο ήσυχος κόσμος

[cillius]

“Θα σε βρω. Όπου πατάς πέφτουν πράσινα φύλλα.”

— Άρης Αλεξάνδρου, Άγονος Γραμμή (Άννα)

[mple-selhnhh]

Το σπουδαιότερο μέρος του βιβλίου της ζωής είναι ο επίλογος.

-Σενέκας

[olia-a]

[you-are-your-sunshine]