Güney Italya Gezimiz

Bari - Lecce - Salerno - Amalfi Kıyıları - Sorrento - Palermo - Taormina - Catania

[dabariacatania]

2. Gün - Polignano a Mare (Bari), Lecce

Bugün planımız çizmenin topuğundaki Lecce'yi görmek. Lecce'ye giderken yol üstünde, tesadüfen internetten keşfettiğim, Bari'ye trenle 20 dakika mesafedeki Polignano a Mare'de denize girmek ve tekrar geceyi Bari'de geçirip yarın buradan yola çıkmak.

Aslında Bari'de de denize girecek plaj var, ama biz isimsiz yerler de keşfetmek ve herkesin gittiği yerlere gitmemek adına Polignano'da denize girmeye karar verdik. Bari'de denize girmek isterseniz halk plajı burada.

İtalya'da her plaj genelde özel işletmelerin elinde, ama mutlaka her plajın ufak bir kısmı halk plajı olarak ayrılmış durumda. Bunu gitmeden öngörmenin bir yolu, Google Maps'ten denize girmek istediğiniz plaja yaklaşıp şemsiyesiz alanı bulmak (%100 çalışıyor) örnek:

Bari'den Lecce'ye -ikisi de şehir olmasına rağmen- “Regional” trenler çalışıyor. Bu, gündüz saatlerinde ucuz ve sık tren bulabileceğiniz anlamına geliyor. Bizim de planımız önce Polignano'ya gidip, biraz denize girip belki bir şeyler yiyip oradan Lecce'ye geçmek. Esnek planların en güzel yönlerinden biri, gece nerede uyuyacağınızı biliyorsunuz ama o gün ne yapacağınızı değiştirebiliyorsunuz. İşte biz de Polignano'ya vardığımızda ufacık kasabada ciddi bir organizasyon olduğunu gördük. Tırlar, kamyonlar, canlı yayın araçları, sponsor standları… Ayrıca sevdiğimiz İtalyan şarkıcı Domenico Modugno'nun burada doğduğunu biliyordum ama deniz kenarında heykeli olduğunu bilmiyorduk.

O kim derseniz, biz şu şarkıdan tanıyoruz:

- - - Buraya video gelecek - - -

Normal şartlarda Polignano, eski şehrinde biraz gezip, meydanında yemek yenip, plajında denize girilecek bir kasaba, şöyle:

Polignano a Mare'nin denize girilecek kısmının önü falez, şehrin merkezi de bu falezin üstüne kurulmuş. Bugün de şansımıza bu falez'den Redbull'un yamaç atlayışı Dünya Turu Polignano ayağı yapılıyor (Redbull Cliff Diving World Series 2015).

Biz geldiğimiz sırada atlama platformunun son kontrolleri yapılıyordu.

Saat daha 11'di ve atlayışların 3'te başlayacağını öğrenince Lecce'ye gitme konusunda kafamız karıştı. Normalde televizyondan izleyecek güzellikteki bir sportif etkinliğe tesadüfen seyirci olarak dahil olmak üzereydik ama bir yandan da Ferzan Özpetek'in filmlerini çektiği ve hatta ona fahri vatandaşlık verdiği Lecce'den vazgeçmek istemiyordum. İpek, Lecce'de nelerle karşılaşacağımızdan haberi olmadığı için burada kalma taraftarıydı ama bir daha Lecce'ye gitmeyiz, bu kadar yaklaşmışken gitmemiz lazım diye düşünüyordum. Tren saatlerini önceden kaydetmediğim ve internetim olmadığı için net bir program yapamayınca, önce wi-fi olan bir restoranda yemek yiyip plan yapmaya karar verdik.

Polignano'nun meydanı Piazza Vittorio Emanuele'de önceden adını öğrendiğim iki yer vardı.Onlardan biri La Belle 'Mbriana'da pizzalarımızı yerken tren saatlerine bakıp plan yaptık. Atlayışlara kadar denize girip, plajda keyif yapıp sıkılınca Lecce'ye geçmeye karar verdik.

Plaja kurulup biraz denize girdik, biraz da dinlenip atlayışlara kadar keyif yaptık.

Atlayışlar başladı, televizyondan hatırladığım bir iki bu işin bir iki ünlüsü de buradaydı ve seyircinin yoğun ilgisini görüyorlardı. Maalesef tabi ki Türk atlayıcı yoktu. Bir atlayış:

Önce ısınma atlayışlarını yaptılar, daha sonra sırayla erkekler ve kızlar atlayışlarını yaptı ve hakemler onlara puan verdi. Sonra fark ettik ki organizasyon iki gün sürecekmiş, yani bugün kazanan olmayacak bizim de Lecce'ye gitmek için tereddütümüz kalmadı.

Planladığımız trenle Lecce'ye geçtik.

[dabariacatania]

Güney İtalya - Gitmeden önce

Bu sefer görmediğimiz yerleri trenle ve sırt çantalarımızla gezmeye karar verdik ve rotamızı mümkün olduğunca tren yollarına göre yaptık. Mümkün olduğunca diyorum çünkü tren yolunun ulaşamadığı bir iki yere de gittik. Eylül ayının ortası İtalya’nın güneyi için bence çok ideal, hem her yer turist dolu değil hem de denize girilebilmesine rağmen bunaltıcı bir sıcak yok.

Her plan gibi bu plan da uçak biletleriyle başladı. Türk Hava Yolları İtalya’nın güneyine direkt uçuşlara başlamış, hem de diğer hava yollarına göre daha ekonomik. Catania’ya Bari’ye ve Napoli’ye direkt uçuşlar var.

Bizim amacımız öncelikle hiç yakınından bile geçmediğimiz, Baba ve mafya filmlerinin esin kaynağı Sicilya ile Ferzan Özpetek filmlerinin geçtiği Lecce’ydi. En uygun plan Bari’ye uçup tren yolculuklarıyla gezmek ve Catania, Sicilya’dan uçakla dönmek gibi görünüyordu.

İtalya’yı klasik olarak çizmeye benzettiğimizde çizmenin bileğini, topuğunu ve ayak ucundaki adayı görmek istiyorduk; bu yüzden çizmenin burnu ve topuktan uca geçme konusunda çekincelerim vardı. Fakat araştırmalarım sonucunda Napoli ve Salerno’dan Sicilya’ya feribotlar olduğunu öğrendim ve planı bu doğrultuda hazırladım. Kaba olarak plan şöyleydi:

İtalya’nın güneyinde tabi ki görülecek başka yerler de var, ben planı hazırlarken görmek istediğimiz yerleri, uçağa bineceğimiz yerleri, araba kiralamayacağımız için tren rotalarını ve sırt çantalarımızla gezeceğimizi göz önüne aldım.

Sırt çantalarınızla gezeceğiniz ve trenle seyahat edeceğiniz bir tatil için gitmeden önce yapılması gerekenleri ayrı başlıklar altında yazmaya karar verdim:

Konaklama ve rezervasyon için püf noktaları

Trenle seyahat için püf noktaları

Çanta hazırlama için püf noktaları

Harita ve navigasyon için püf noktaları

[dabariacatania]

1. Gün - Bari

Saat 14:30 gibi Bari Uluslararası Karol Wojtyla Havalimanı’na indik. Bari küçük bir şehir olduğundan havaalanı da küçük. Valiz alınan yerden çıkar çıkmaz alanın dışından şehir merkezine otobüs ve alanın içinden yine şehir merkezine tren kalkıyor. Biz bu seyahatimizde her fırsatta trene binmeye kararlı bir çift olarak, benzer mesafelere göre pahalı 5€’luk tren biletlerimizle şehir merkezine (Bari Centrale) gittik.

İstasyona çok yakın olan otelimize gidip eşyalarımızı bıraktık. Otelimiz, şehrin ana caddelerinin birinin üstündeki büyük apartmanlardan birinin dairesinde yer alan bir “bed&breakfast”. Otel işlevsel ama otele girer girmez “POS cihazı bozuk o yüzden şimdi nakit ödemelisiniz” diyen görevli biraz sinirimizi bozdu.

Bugünü Bari’ye ayırdığımızdan hemen sokağa çıkıp gezmeye başlayacaktık ki otelimizin altında pastanedeki dondurmalar bizi cezbetti (Gusto Caruso). Tek kelime ingilizce bilmeyen İtalyan orta yaşlı bir çift işletiyordu. Dondurmaya “con panna” istiyor musunuz diye sorup durdular, meğer kremaymış. Her yerde rutin bir sunum şekli değil ama İpek’in hoşuna gitti.

Bari, deniz kıyısında ufak bir şehir. Görülecek yerler genel olarak eski şehirde yer alıyor. Eski şehir deniz kıyısında liman ve yeni yerleşimlerin arasında:

Otelimizden eski şehre geçip önce “arco basso” (alçak kemer) ve “arco alto” (yüksek kemer) denen sokaklardaki, elleriyle makarna hazırlayıp kurutup satan teyzelerin olduğu sokağı gezdik (buralar). Alçak ve yüksek kemer, o sokakların girişindeki kemerlerden dolayı öyle adlandırılmış diye tahmin ediyorum. Makarna yapımı yaklaşık olarak şöyle bir şey:

Buradan ayrıldıktan sonra ara sokaklarda hedefsizce gezmeye başladık. Genel anlamda eski şehir sokakların daracık olduğu ve görüldüğü kadarıyla evlerin de küçücük olduğu bir yerleşim. Yerel yaşayanları ve garip adetleriyle o sokaklarda var olmaya devam ediyorlar. Makarna kurutanlar, taze çiçeklerle ve ışıklarla süslü dini köşeler, daracık sokaklarda gitmeye çalışan ufak motosikletler…

Eski şehirde görülecek yerler arasında 

Basilica San Nicola (Aziz Nikola Bazilikası)

Cattedrale di Bari (Bari Katedrali)

Chiesa San Marco (San Marco Kilisesi) sayılabilir.

Eski şehiri iyice keşfettikten sonra deniz kenarına inip kıyı boyunca yürüdük. Şehrin düşündüğümüzden daha uzun bir sahil şeridi olduğunu gördük. Yorgunluk ve açlık bizi eski şehirdeki restoranların olduğu meydanlara sürükledi. En canlı meydanlardan biri olan Piazza Mercantile’de tamamen tesadüfen oturduğumuz en az turistik görünümlü Il Sedile isimli yerde makarna (italyancada pasta) ve “bruschetta”larımızı yiyip biralarımızı içtik. Biz yemeğimizi yerken bir çok yer daha yeni açılıyor ve meydan daha yeni canlanmaya başlıyordu. Hemen karşımızda seyyar stand kuran teyzenin “polenta”larını merak edip, tok olmamıza rağmen bir kaçını mideye indirdik.

Uyumak için otele dönüş yoluna geçerken eski şehirle istasyon arasında boylu boyunca uzanan, trafiğe kapalı Via Sparano di Bari’den geçtik. Bu cadde alışveriş ve gece hayatının kalbi gibi duruyordu.