Ang Tula ng Daigdig

"Sino nakakakilala sa 'yo, Almario? Putris!" - Carlo J. Caparas

[daigdig-ng-tula]

“Tila Ako Si Bidasari,” Ruth Elynia Mabanglo

Tila ako si Bidasari — Patay sa araw, buhay sa gabi: Naghihintay kay Sultan Mogindra Na sa buhay ko’y ikaw; Naghihintay ng maalat na halik Na isisiil mo sa dagat na dibdib Upang ibangon ako Sa masasamyong panaginip.

Laon, Laon na, Laon na ngang ika’y naghihintay Sa mga hubad na paang iyong idadantay Upang muli’t muli’y iyong mapakislot Ang kiliti kong natutulog Sa balakang at batok.

Ay, dilim lamang ang aking kaibigan, Ang karagatang lalanguyan Ng gintong isda nga aking pagnanasa. Kaya’t doon Doon mo iamba Ang salakab ng dudupil Sa mala’y kot pagkamulat. Lambat mo’y ihagis, Ihain ang bitag, Lamayin ako sa iyong magdamag.

[daigdig-ng-tula]

sobrang paborito ko si rio alam pero wala akong kopya ng mga libro niya kaya maraming salamat!!! :)

Walang anuman! Nakatataba ng puso ang mensaheng ito. :)

[daigdig-ng-tula]

"Huwag Ka Sanang Magagalit," Ramon A. Sunico

Huwag ka sanang magagalit kung sasabihin ko na hanap-hanap ka ng aking mga tula. Huwag ka sanang maiilang kung tuwing umuulan isip-isip ko ang init ng ating katawan. Ngayon , butas lamang sa langit ang lahat ng bituin. Ngayon, panukat lamang ang buwan ng layo mo sa akin. Anumang kuwento ang simulan ko’y sa iyo rin nauuwi. Sa bawat aklat na aking buklatin naroroon ang iyong tingin. Alam ko: may sarili kang tanong na dapat sagutin; may sarili kang misteryo na dapat harapin. Huwag magmadali: panahon ngayon ng liwanag at sari-saring dilim; Oras ng lugar at lamig at ng paurong-sulong ng pagpapaumanhin. Ngunit Tess, Mahal, pinakamatalik kong kaibigan, huwag ka sanang magagalit huwag ka sanang maiilang kung aking sasabihin na tuwing humihinga ako, naaamoy kita, na tuwing pumipikit ako, ikaw ang nagiging umaga. para kay Tess

[daigdig-ng-tula]

"Babae Kami," Mara Pl. Lanot

Babae kami Hindi pagkaing Sa mesa ihahain Babaltan, hihimayin Pampuno ng tiyan O bagay lang sa basurahan.

Babae kami Hindi manikang lalaruin, huhubaran Bibihisan, Ikukulong Sa kuna o ididispley Sa eskaparate.

Babake kami Hindi lupang Dudunkalan ng tanso, Hiyas at ginto Tatamnan at iiwanan Pagkatapos ng ani Hahayaang magputik Aaapak-apakan o gagawing Kandungan ng mga kalansay.

Babae Kami Tao rin naman Hindi robot o basahan Hindi kaserola o kubeta Hindi panaginip na walang isip O imahen na hahabulin Sa lumilipad na ulap.

Babae kami nagluluwal ng sanggol Na tagapagmana ng mundo Marunong kaming umaninag Ng hugis sa araw at gabi Marunong maghimay Ng kulay ng bahaghari Marunong sumalo Sa kaluluwang babagsak

Marunong magmahal Sa pusong maaalalahanin Marunong lumaban At mag wasto ng baligtad Habang naghahardin Sa ikagaganda ng daigdig.

[daigdig-ng-tula]

"Pasyong Mahal ni San Jose," Pete Lacaba

Matay na niyang isipin ang kabuntisan ng Birhen anopa’t babaling-baling walang matutuhang gawin, ang loob niya’t panimdim. —PASYON Pait, katam at martilyo, ibubulong ko sa inyo ang masaklap kong sikreto: hindi ko pa inaano ay buntis na ang nobya ko. Ang sabi ng anghel, wala akong dapat ikahiya, walang dahilang lumuha; dapat pa nga raw matuwa pagkat Diyos ang gumahasa. Martilyo, katam at pait, makukuha bang magalit ng karpintero? Magtiis. Ang mahina at maliit, wala raw laban sa langit.

[daigdig-ng-tula]

"Isang Dipang Langit," Amado V. Hernandez

Ako'y ipiniit ng linsil na puno hangad palibhasang diwa ko'y piitin, katawang marupok, aniya'y pagsuko, damdami'y supil na't mithiin ay supil. Ikinulong ako sa kutang malupit: bato, bakal, punlo, balasik ng bantay; lubos na tiwalag sa buong daigdig at inaring kahit buhay man ay patay. Sa munting dungawan, tanging abot-malas ay sandipang langit na puno ng luha, maramot na birang ng pusong may sugat, watawat ng aking pagkapariwara. Sintalim ng kidlat ang mata ng tanod, sa pintong may susi't walang makalapit; sigaw ng bilanggo sa katabing moog, anaki'y atungal ng hayop sa yungib. Ang maghapo'y tila isang tanikala na kala-kaladkad ng paang madugo ang buong magdamag ay kulambong luksa ng kabaong waring lungga ng bilanggo. Kung minsa'y magdaan ang payak na yabag, kawil ng kadena ang kumakalanding; sa maputlang araw saglit ibibilad, sanlibong aninong iniluwa ng dilim. Kung minsan, ang gabi'y biglang magulantang sa hudyat - may takas! - at asod ng punlo; kung minsa'y tumangis ang lumang batingaw, sa bitayang moog, may naghihingalo. At ito ang tanging daigdig ko ngayon - bilangguang mandi'y libingan ng buhay; sampu, dalawampu, at lahat ng taon ng buong buhay ko'y dito mapipigtal. Nguni't yaring diwa'y walang takot-hirap at batis pa rin itong aking puso: piita'y bahagi ng pakikilamas, mapiit ay tanda ng di pagsuko. Ang tao't Bathala ay di natutulog at di habang araw ang api ay api, tanang paniniil ay may pagtutuos, habang may Bastilya'y may bayang gaganti. At bukas, diyan din, aking matatanaw sa sandipang langit na wala nang luha, sisikat ang gintong araw ng tagumpay... layang sasalubong ako sa paglaya!

[daigdig-ng-tula]

"Pagharap Nang Walang Tinag," Jason Tabinas

Mag-ingat, paalala ni inang. Maninigas ang kalamnan kapag nasugatan. Sa ligid ng mga bitak-bitak na lapida, ang mga buto.

Sininop namin ang kandila sa mga nilisang puntod. Dinarang sa apoy sa paanan ng nitso ng lolo. Tuwang-tuwa sa pagpatak ng luha

ng kandila. Sa lamlam ng buwan, kakaiba ang halina nang pumuslit kami sa imbakan ng mga buto. Kumpulan ang mga tao nang

hawiin ang takip sa parisukat na balon— malalim ang mga matang tumitig, nakangisi ang mapuputing ngipin. Mga labing inahon

mula sa mga nitsong nilimot ng mga kaanak. Sisilaban, sisilaban ang mga buto’t bungo. Pagbalik sa puntod, hinarap ko ang aandap-

andap na mga kandila. ‘Lo, madarama mo kaya ang apoy na lalamon sa ‘yong buto? Wala akong tinag sa naglalagablab na apoy:

Nababanat ang himaymay na sinasalab habang tumatagas ang pawis sa malamig na simoy.

[daigdig-ng-tula]

"Ang Pagong," Nicanor Tiongson

 Ang Pagong ay di dapat alipustahin ninuman- ng unggoy na puti, matsing na dilaw, o itim na tsonggong may maskarang puti- dahil sa siya'y mabagal, maitim at tila walang kahihinatnan. pagkat, sin bagal man siya ng bumabangong araw, sin itim man siya ng kinainging lupa, di na maglalao't aahon ang pagong mula sa lunggang pinagtaguan, bababa ang pagong mula sa mga gulagod ng kabundukan, bababa ang pagong mula sa batis, ilog, dagat at kalookan, dadagsa ang pagong mula sa ugnayan ng langit at sang kalupaan. Huwag laitin ang pagong, ang dalawang pagong, ang tatlong pagong, ang laksa-laksang pagong ng ating kanayunan na susunod sa maitim, malakas at dakilang pagong ng kalunsuran, upang kumpol-kumpol, hanay-hanay, kawing-kawing nilang paligiran, paglalangan ang mga tusong matsing ng ating bansa, upang kanilang ngatngatin ang saging na emperyo ng mga puti-dilaw-puti putiang unggoy na mahilig lumamon ng tubo-pinya-saging-tabako at malapit ng lumagapak sa bundat na kahinogan. Purihin nawa ang walang-pagod na pagong, ang walang pagod - tugod na pagong, ang walang- ingay - ungol - angal na pagong na pupuksa sa lahat ng unggoy, matsing, tsonggo sa mundo at siyang magtatayo ng matatag at busilak na pagkakapatiran ng sangkapagungan.

[daigdig-ng-tula]

"Palaging May Ulan," Michael Coroza

Palaging may ulan sa pamamaalam Kaya binabaha ng lungkot ang lungsod Ng panandaliang pagsama't lugod. Huwag kang lilingon at baka malusaw Na asin ang mithing pagbabagong-loob. Palaging may ulan ang pamamaalam Kaya binabaha ng lungkot ang lungsod. Bangkay na lulutang ang panghihinayang Ngayong nalunod na ang lahat ng pusok At kuyom sa dibdib ang basang alabok. Palaging may ulan ang pamamaalam Kaya binabaha ng lungkot ang lungsod Ng panandaliang pagsama't lugod.

[daigdig-ng-tula]

"Sagot sa Sulat ni Eman," Bienvenido Lumbera

Noong 1976, tatlong tulang Ingles ni Eman Lacaba, pinamagatang "Open Letters to Filipino Artists," ang ipinaabot niya sa mga kaibigan at kasama sa kalunsuran mula sa kabundukan ng Davao. Mula sa kabundukan ng Davao Palihim na bumaba ang sulat mo Dala ang balita na ang makatang haba-buhok Bihis-hippie, anak-bulaklak, Nagbanyuhay sa kaingin at niyugan Kapiling ng masang magsasaka, Hawak ay aramlite at, paminsan-minsan, Ang bolpen, Nakikipamuhay sa mga inapi, Nakikilaban para sa pinagsasamantalahan. Alam mo ba, Lumigwak ang kapeng umaaso, Nagbuhol-buhol ang trapik sa Mabini. May nagdaraang jeepney, Bumara sa lalamunan ng radyo Ang mga salitang bayad na ni Marcos. Nilindol ang Ermita ng mga gunita: Ng pagkabahala dahil ang mga buhol Ng palad ng mga palaboy sa siyudad, Tila di kayang kalagin Ng alinmang diyos. Sa Makati, napagkit yata Ang cursor ng mga computer Na kumukuwenta sa tubo ng mga multinasyonal, At ayaw magsalita ng telepono, Ayaw mag-flush ang mga inidoro. Mga propesor at estudyante sa Diliman Na ang mga dila at bolpen ay pinitpit Ng pangamba at pagsususpetsa, Dinalaw ng pagkabalisa At sa klasrum, nadurog ang chalk Na gumuguhit sa pisara, Sa halip na "Disiplina," Ang tumitik ay "Makibaka." Noon iyon sa Metro Manila. Sa Tagbilaran City ngayon, sa Bohol, Sa tabi ng dagat na gabi't araw May halumigmig na iwinawasiswas ang hangin, May kalipunan ng mga kabataan, Mga manunulat na katulad mo noon-- Binabalikan nila ang mga tinig Na noo'y hindi dininig, Sinusuyod ang kakahuyan Ng mga lumang panulat Upang tuklasin ang mga sibol at ugat Na humihingi ng alaga at lingap Upang maitayo ang isang mabulas na gubat. Nang akyatin mo ang bundok, May landas kang ibinukas Tungo sa malayang bayang pinanga-pangarap. Nagsanga-sanga ang landas ng gubat At ang mga kabataang naghahanap, May kanya-kanyang lakas, May kanya-kanyang agimat, Salamat sa pangarap mong pinasiklap. Ang sinumang marunong maghanap, May daratnan sa dulong ng landas-- Pangarap mong pinakislap, Susunding liwanag.

[daigdig-ng-tula]

"Kung Ibig Mo Akong Makilala," Ruth Elynia Mabanglo

Kung ibig mo akong makilala, lampasan mo ang guhit ng mahugis na balat, ang titig kong dagat– yumayapos nang mahigpit sa bawat saglit ng kahapon ko’t bukas.

Kung ibig mo akong makilala sunduin mo ako sa himlayang dilim at sa madlang pagsukol ng inunang hilahil, ibangon ako at saka palayain.

Isang pag-ibig na lipos ng lingap, tahanang malaya sa pangamba at sumbat may suhay ng tuwa’t ang kaluwalhati’y walang takda–ialay mo lahat ito sa akin kung mahal mo ako’t ibig kilalanin.

Kung ibig mo akong kilalanin, sisirin mo ako hanggang buto, liparin mo ako hanggang utak, umilanlang ka hanggang kaluluwa– hubad ako roon: mula ulo hanggang paa.

[daigdig-ng-tula]

"Katarungan," Rio Alma

Sa hukumang ito, Tinitistis ang puso ng nililitis At ipinapatong sa timbangang May pabigat na dalawang dilaw na balahibo. Pinasusumpa siyang Hindi naging sanhi ng pagtulo ng luha. Pinasusumpa siyang Hindi nang-agaw ng tinapay sa dukha. Pinasusumpa siyang Hindi nagtaas ng tinig sa musmos. Pinasusumpa siyang Hindi pumutol ng kahoy sa gubat ng bayan. At mangingitim at bibigat angpuso Sa bawat amining kasalanan. Ngunit maaaring may balot na ginto Ang balahibong pabigat sa timbangan O napaglalaruan ang bisa ng sumpa. Si Ammit, Ang berdugong tagakain ng makasalanan, Ay matagal nang hayok sa buto't balat.

[daigdig-ng-tula]

"Sestina Sa Inaasahang Pagreretiro," Rio Alma

Minsang ipiit ka ng lakas ng ulan Sa loob ng isang himpilang gusali At ipinagbawal ng huklubang kulog Ang paglalakbay mo sa ibang panahong Masaya’t malungkot, magulo’t payapa Sa gilid ng mundo’t sa silong ng langit. May bagong kalatas ang sungit ng langit At ang kumakapal na rehas ng ulan— May inihahandog na yugtong payapa Sa hubad na dibdib ng puting gusali Upang magkapatlang ang iyong panahong Tigib sa patalim at pangil ng kulog. Naimpok mong uban at kirot ng kulog, Bigat wari ngayong binuhay ng langit Upang tanggapin mong ito ang panahon Ng pagpapanatag mo sa himig ng ulan.  (Nagmistulang nitso ang putlang gusali; Damdam mong anino’y ibig mamayapa.) Ano pang tungkulin bago pumayapa Ang dapat mong tupdin sa gitna ng kulog? May tahanan ka na’t moog sa gusali Na masisidlan mo ng sariling langit; Di rin kailangang sugurin ang ulan Para sa mithi mong wala-sa-panahon. Di ka ba natuto sa buong panahong Hanap mo ang mithing tunay na payapa? Ligtas na ang mutyang binihag ng ulan; Patay na ang dragong lumiha ng kulog. Ang hanap mong laya at tunay na langit, Nupling, kung loobin, dito sa gusali. Ngunit ang puso mo’y isa ring gusali Ng mga gunitang imbak ng panahon At kahit umabot sa pampitong langit Ay binabalisa ng lunang payapa… Kahit munting init (Tabi po sa Kulog!) Ay mas minahal kapagka maulan. Sayang ang panahon ng pamamayapa Sa puntod na itong gusali ng kulog: Mas ganap ang langit ng tigmak sa ulan.

[daigdig-ng-tula]

[daigdig-ng-tula]

"Bakit Kailangan Natin ang Himala?" Rio Alma

Kung nasa gitna ng nagkabuhol na trapik At may natitira ka na lamang ilang saglit Para maitawid Ang report na sasagip sa trabaho mong nakabingit, Kailangan mo ang pag-asa Na may darating na pulis At parang madyik na wawalisin ng kompas at prriiit Ang naghambalang na bus at dyip. Kung misis kang nasa palengke At iilang piso ang ipambibili Ng pangsigang o kahit anong posibleng Ihanda sa bertday ng bunso mong kinakasi, Kailangan mong magdasal Na nagbasa ng Koran ang mga Arabe Kaya ibinaba ang presyo ng langis per balde Kaya ibinaba ang pasahe Kaya ibinaba ang iba pang setseburetse Para maging pisa sangkilo ng bibilhin mong karne. Kaya kung isa kang dukha O wala ka nang ibang magawa Ngunit ayaw mo namang malunod sa luha At lalong ayaw mong pumasok sa ibang kusina, Iisa ang posible mong isipin Dahil sawa na sa iyo ang kawanggawa Dahil sawa ka na sa welga, rali't batuta Dahil hindi ka uubrang pulgas o tuta Dahil ni hindi ka uubrang pain sa daga Dahil maliit ka, pangit at mahina Kailangan mo ng himala.

[daigdig-ng-tula]

"Samantala, sa Tingin ni Narda," Rio Alma

Hindi namamatay ang ilaw ng pag-asa. Ang mga dukha? Maligaya sila Sapagkat nagmamahalan. At kung mukhang napakalakas ng halimaw, Kailangan lamang lunukin Ang nakatago't garantisadong anting-anting.

[daigdig-ng-tula]

"Paran," Rio Alma

Ito ang daigdig: Bato, bato, bato. May batis na patay. Ang igos ay baog. At kung may oasis na biglang humandog, Paraiso yaong lalang ng demonyo. Yungi, batong yungib, ang tanging kanlungan Sa lupt ng hangi't unos ng kabaong. At hayun ang ibon! Tila luksang guryong Ang nagpapaplipad ay si Kamatayan. Dahil sa banayad na ang magdamag, Ang kahit kaluskos ay nagpapasikdo: Alakdan? O karit? O bulong ng diyos? Kaya't pag nabagot sa buhanging oras, Kay-sarap lumikha ng bagong imp'yerno At saka magtikang magpasan ng kurus.