Het heeft jaren geduurd voordat ik echt ongelooflijk verliefd was en dat het ook nog eens wederzijds bleek te zijn….
Ik was 17 jaar oud en was een jaar eerder van middelbare school gewisseld. Op mijn vorige school bleek ik niet zo goed te kunnen aarden, had moeite met mezelf te kunnen zijn en werd teveel beïnvloed door een heel goed vriendinnetje, waar ik graag van los wilde komen.
In plaats van eerlijk het gesprek aan te gaan of gewoon krachtig mijn eigen plan te volgen, was voor mij de meest veilige optie om te wisselen van school en daarmee te vluchten aan iedere vorm van confrontatie en te durven staan voor mezelf.
Het leek op dat moment de meest veilige en makkelijke oplossing, echter het besef dat ik mijzelf mee nam en daarmee ook uiteindelijk mijn ‘angsten’, had ik toen totaal nog niet.
Het voelde als een grote opluchting en ik kon een soort van opnieuw beginnen.
De schoolswitch kwam mijn gevoel dan wel ten goede, echter mijn schoolresultaten niet. Ik had moeite om mee te komen en bleef zitten in de 5e klas.
In mijn nieuwe klas zat een jongen die ook was blijven zitten. Hij had lang haar, stoer gekleed en ik vond hem wel leuk. Nog altijd had ik moeite om mijn gevoelens te delen, bang voor de reacties en mogelijke afwijzing, want geen idee wat hij van mij vond.
Ik denk dat ik minimaal een half jaar tot over mijn oren stiekem verliefd op hem was. In de klas ging ik steeds meer met hem om en ik voelde wel een klik. Ik kon alleen nog maar aan hem denken, fantaseerde over hem dat we iets met elkaar kregen, maar vond het te eng om mijn gevoelens te vertellen, ook niet aan mijn vriendinnen.
Uiteindelijk had ik een keer bij hem thuis afgesproken om film te kijken. Zo spannend vond ik dat en nog steeds geen idee of het gevoel wederzijds was. Na het film kijken bracht hij mij naar de bus en daar hebben we voor het eerst gezoend!
Wat was ik in de wolken, kon het bijna niet geloven. Het gevoel bleek wederzijds en vervolgens hebben we 2,5 jaar wat met elkaar gehad.
Hij heeft mij ontmaagd en ik hem trouwens ook. Hij was een ongelooflijk lieve jongen, meer lief, zorgzaam, dan stoer en mannelijk, waar ik altijd over had gefantaseerd….
Na een tijd begon ik mij aan hem te irriteren, vond ik hem minder aantrekkelijk en interessant. Hij was helemaal dol op mij en voelde het niet meer als gelijkwaardig. Hij had nog 3 broers en ik betrapte mij erop dat ik zijn oudere broer eigenlijk leuker vond..
In plaats van ‘volwassen’ het gesprek aan te gaan, deed ik afstandelijk, onaardig etc. om er voor te zorgen dat hij mij niet meer leuk vond.
Wat afschuwelijk dit gedrag van mij, helaas kon ik dat op dat moment niet zo zien. Ik voelde mij unhappy, benauwd, te kwetsbaar etc. en wilde alleen maar los van dat gevoel.
Tijdens Koninginnenacht heb ik het uitgemaakt en hij heeft daar nog lange tijd last van gehad……
Daar ging mijn ‘ ver-idealiseerde’ plaatje… en heb ik nog lang last van een schuldgevoel gehad….
