... kunnen wij ons keihard aan elkaar vasthouden.
d e v o n

No title available
almost home

Product Placement
ojovivo
taylor price
KIROKAZE
No title available
dirt enthusiast

roma★
"I'm Dorothy Gale from Kansas"

★
sheepfilms
Monterey Bay Aquarium
hello vonnie

JVL
Peter Solarz
Aqua Utopia|海の底で記憶を紡ぐ
Three Goblin Art
trying on a metaphor
seen from United States

seen from Türkiye

seen from Switzerland

seen from Germany

seen from United States
seen from Germany
seen from United States

seen from United States

seen from Indonesia
seen from United States
seen from United States
seen from India
seen from United States

seen from Türkiye

seen from United States

seen from Germany

seen from Canada

seen from United States
seen from Mexico

seen from Brazil
@dehekkensluiter
... kunnen wij ons keihard aan elkaar vasthouden.
Ik wil niet de illusie van alleen zijn, maar dan liever gewoon alleen zijn.
“Verzamel momenten,
mooie mensen en
bescheiden wensen”
Tibbe,
lieve kat, Tibbe mijn lieve kater. Vandaag ben je niet thuis geweest, vandaag kwam je niet later.
Nooit meer zal ik je bij de achterdeur zien staan, terwijl ik zomaar wat voor mij uit staar. Ook zet je niet meer je klauwen in het gras, alsof het je krabpaal was. Geen geklepper van je kattenluik in de nacht, geen mauwerig beklagen, als jij geen brokjes vind maar water. Het gemoedelijke gespin, als jij 's winters in je mand ging. Of dat ik aan kom rijden en jij daar dan staat en samen met me naar binnen gaat.
Ik heb al je spullen snel weg gedaan, want ik kon het niet meer aan, overal waar jij was. Dit huis is ons huis niet meer het is slechts een karkas.
Ik begrijp niets van de dood en van hoe snel het kan gaan, jou leven lijkt uitgewist alsof je nooit hebt bestaan.
Dat is niet eerlijk, het leven is niet heerlijk hoewel het dat voor jou wel was. Je was altijd blij en hield ook van mij en lag met dat zwartwitte lijf in het gras.
Maar je moest ook vaak overleven, als één of ander baasje je weer had opgegeven en je bijna verhongerde, je mijlenver afzonderde.
Het overleven daar wist ik alles van, dus was het gezellig dat jij bij mij kwam. Nu denk ik als troost nog maar terug aan die nacht, waarin ik kort voor het slapen gaan dacht 'het lijkt wel of er iets bij mijn voeteneind lag, en dat jij toch nog thuis gekomen was.
Mijn vriendin heeft eens een antidepressivum geslikt die als bijwerking de dood had.
Elke dokter en psycholoog die ik bezocht vroeg me nadat ik mijn verhaal had gedaan waarom ik geen antidepressiva meer wilde slikken.
Ik heb een full-time depressie en run daarnaast part-time een bedrijf.
Wat pas echt deprimerend is, is hoe veel mensen dingen zo doen omdat het zo hoort.
En dan ga je op vakantie naar dat mooie natuurgebied van dat plaatje op je screensaver en dan? Zeg: Amerika, de bergen. Je huurt en auto en gaat er rondjes rijden. Waarom? Je kan nog beter parkeren en gewoon een paar dagen stil gaan zitten en er naar kijken. Waarom voelen mensen altijd zo sterk de behoefte om er in te bewegen? Dan kan je het toch niet echt in je opnemen...
Ik kan echt helemaal niks met deze tijd. De manier waarop dingen gaan in deze maatschappij en ongelijkheid daar in vervlochten is. Het staart me maar aan, en ik kan er niets mee.
In de basis zoek je als (oer)mens ook manieren om aardig gevonden te worden, of op zijn minst getolereerd, zodat je soortgenoten je niet bij dat warme gezellige kampvuur wegsturen.
'Je hebt vijf minuten geen woorden kunnen vormen en nu denk je dat je in de war bent?' ongelovig keek hij mij aan.