Άνοιξε πληγές να περάσει το φως

Η αφαίρεση ενός ελάχιστου ποσού αρνητικής ενέργειας σε μια ουδέτερη κατάσταση θλίψης μας κάνει να βλέπουμε την θετική πλευρά αυτής της μαυρίλας.

[depress-ionismos]

Ίκαρος

Ίσως είμαι ο Ίκαρος δεν χρειάζομαι το φως Εγώ πετάω τη νύχτα και ο ήλιος δεν είναι ανεκτός Τα φτερά μου είναι κέρινα και λιώνουν προφανώς Και η ζεστασιά που έφερες θα με σκοτώσει προσεχώς

Και τα φτερά που έφτιαξες πατέρα ήταν μοιραία Η θάλασσα που βλέπαμε δεν με έπνιξε τυχαία από το λαβύρινθο του Μίνωα ξεφύγαμε παρέα στο τελευταίο κύμα μου δεν ήσουν προκυμαία

Και το σκοτάδι άνοιξε την πόρτα Και βλέπεις την μαυρίλα όπως πρώτα Σαν μαύρη τρύπα καμπυλωνω τις ακτίνες του φωτός Και από εκεί που είσαι φαίνομαι μαύρος και  κενός

Και τρέχεις φοβισμένη από την άλλη να σωθείς Γιατί μέσα στο χάος μου φοβάσαι  να χαθείς Αφού το τέλος ξέρεις ήδη Το φως μας γκρέμισε ετούτο  το παιχνίδι

[psyxodrama07fan]

He loves me 🥰

[psyxodrama07fan]

IT’S SHAPED LIKE A HEART

[depress-ionismos]

Bruises shaped like the emotion that feel The Creator when he is biting your body

[depress-ionismos]

"Η αφαίρεση ενός ελάχιστου ποσού αρνητικής ενέργειας σε μια ουδέτερη κατάσταση θλίψης μας κάνει να βλέπουμε την θετική πλευρά αυτής της μαυρίλας."

Εγώ στην προσπάθεια να καταπολεμήσω τους δαίμονες μου έγραψα την πρώτη μου ποιητική συλλογή. Το "Ντιπρεσιονισμος"

[Για παραγγελίες και περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε μαζί μου μέσω μηνύματος εδώ ή μέσω των Instagram @nikoskakres ή @depress_ionismos ]📖

ΕΠΙΜΈΛΕΙΑ/Στήσιμο βιβλίου/Σχεδιασμός εξωφύλλου: Instagram: @makismoulos

Αυτοέκδοσεις: @poetryslamgr

[little-cherryy-deactivated20241]

Να σου γράφουν αφιερώσεις μέσα στα βιβλία που σου παίρνουν>>>

[depress-ionismos]

Εδώ της κάνουμε αφιερώσεις σε βιβλίο που γράψαμε για αυτή και δεν την νοιάζει καν

[immortality-13]

“Στων άστρων τα δεσμά.”

Είναι άραγε τα αστέρια τόσο όμορφα όσο τα έχουμε φανταστεί; Τα εξυψώνουμε, τα θαυμάζουμε, τα μελετάμε. Δεσμεύουν την ίδια μας τη σκέψη. Πόσα μοναχικά βράδια το βλέμμα σου παρατηρεί προσεκτικά τις θέσεις των άστρων;

Ναι, είναι όμορφα. Μα ταυτοχρόνως είναι και μια όμορφη ψευδαίσθηση. Ο εγκέφαλός σου σε ξεγελά και προσπαθεί να σε πείσει πως είναι κοντά. Στην πραγματικότητα, όμως, βρίσκονται έτη φωτός μακριά και το φως που εκπέμπουν δεν αρκεί για να επικρατήσει έναντι του σκότους. Η νύχτα είναι ζοφερή και τα άστρα την φωτίζουν, μα το δικό σου έρεβος ποιος θα το φωτίσει στα αλήθεια; Είσαι ένας ακόμη παρατηρητής τους. Γίνεσαι θύμα τους, καθώς σε δεσμεύουν με την ομορφιά τους.

Έτσι και εκείνη, σε κρατά στα δεσμά της, σφιχτά, ενώ τα παρουσιάζει ως μια αγκαλιά που θα απαλύνει τη μοναξιά. Αν την παρομοίαζες με ένα άστρο, αυτό θα ήταν το φεγγάρι, καθώς είναι το ομορφότερο και σημαντικότερο από όλα. Η λάμψη που φέρνει στη ζωή σου μοιάζει εκτυφλωτική, μα εάν ο οφθαλμός εκτεθεί σε έντονη παρουσία φωτός για μεγάλο διάστημα, θα καταστραφεί. Όμως είναι αργά, αφού η φλόγα μέσα σου τη ζητά απεγνωσμένα, κι ας έχει τη δύναμη να σε καταστρέψει. Μονάχα μαζί της εξαφανίζεται η θηλιά που αισθάνεσαι γύρω από τον λαιμό σου, όταν απουσιάζουν τα δικά της φιλιά. Μόνο αυτά θα σε κάνουν να βρεις το φως, κι ας είναι τα ίδια που σε έριξαν στον ζόφο. 

Μα να θυμάσαι πάντα πως τα αστέρια που βλέπεις τώρα στον σκοτεινό ουρανό πέθαναν πριν πολλά χρόνια.

Δεν θαυμάζεις τα άστρα. Αγαπάς αυτό που άφησαν πίσω για να τα θυμάσαι...

-I13.

[depress-ionismos]

Αδικημένος δίπλα απ’ το φως της Σελήνης ο πιο φωτεινός πλανήτης μόλις ανατείλει σβήνει ο Αποσπερίτης…

Για αυτό βρες ένα τρόπο μη χαράξει αυτό το βράδυ Τρίτης.

Το πιο όμορφο, δεν είναι το φωτεινότερο όλων μα αυτό που λάμπει έστω και λίγο όντας αυτόφωτο. Αυτό θέλω να κρατήσεις.

[depress-ionismos]

-Ίσως δεν έχει σημασία η απόσταση

Αρκετές φορές το μόνο που μας χωρίζει είναι μια θάλασσα, έτσι δεν είναι;

-Άλλοι πνίγονται και άλλοι την απολαμβάνουμε. Μπορεί να μην έχει τα χρώματα των ματιών σου όμως τα έχει η στεριά. Κάθε λιμάνι κάθε σημείο ασφαλείας έχει το χρώμα των ματιών σου. Δεν με φυλάκισες ποτέ εκεί μου προσφέρεις απλόχερα την ελευθερία του απέραντου μπλε και γαλάζιου. Όμως κάθε ταξίδι έχει προορισμό κάποιο λιμάνι και εγώ έχω εσένα.

Tas-sliema, Malta 08/09/2022

[depress-ionismos]

Ο Κακός έρωτας

Μία λέξη με πραγματικά μια αχρείαστα όμορφη χροιά, λόγω της ανάγκης που έχουμε να προσπαθούμε να δώσουμε ομορφιά στη ζωή μας. Αυτή η εθελοτυφλία που επιλέγουμε σαν ανάγκη, εξαιτίας της ανεπάρκειάς μας να ζήσουμε ευτυχισμένοι μόνοι, αντικατοπτρίζει και την ανάγκη για πίστη σε κάτι ανώτερο από εμάς. Ο ουτοπικός αντικατοπτρισμός του ατόμου που δημιουργεί ασυνείδητα ο εγκέφαλος μας, κρύβοντάς μας σε κοινή θέα κάθε ελάττωμά του που επιλέγουμε να μην εντοπίσουμε, προκειμένου να μην χαλάσει η εικόνα του για εμάς, καθρεφτίζει την ανάγκη μας στην αποδοχή των άλλων. Οι Ρωμαίοι πίστευαν ότι ήταν συναίσθημα μόνο για την τεκνοποίηση, λόγω της εξωτερικής εμφάνισης του άλλου ατόμου, και σχεδόν δεδομένα εμπεριείχε την εγκατάλειψη της συντρόφου. Η ανάγκη σαρκικής ηδονής γεννάει τον έρωτα, η αχαλίνωτη αγάπη σαρκικής ηδονής τον βιασμό. Βιάζεσαι να δεις πράγματα, βιάζοντας τον εαυτό σου. Κλείσε τα μάτια σου και δες αν η πρώην κολλητή σου πράγματι ζήλευε τη σχέση σου ή απλά δεν έπραττε βάσει των αναγκών που έχεις δημιουργήσει στον εαυτό σου. 

Ίσως, πλέον, τα ζουμπούλια δεν μοιάζουν τόσο όμορφα στα μάτια σου.  

3 Ιουλίου 2022

[depress-ionismos]

Εισαι σε σχεση;

Είμαι σε τακτική ερωτική συνεύρεση με τα προβλήματα μου. Ας ελπίσουμε να καταλήξει σε κάποια λύση και όχι κάποια δέσμευση.

[immortality-13]

I.

Η ζέστη του καλοκαιριού αρχίζει να γίνεται ανυπόφορη, κι ας είναι μόνο Ιούνιος. Θέλω τόσα να πω, μα κάτι με εμποδίζει. Κάνω νευρικές κινήσεις καθώς κρατώ το στυλό. Πάει καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα. Ιδίως από την τελευταία φορά που έγραψα για εσένα.

Έναν χρόνο πριν, περιπλανιόμουν σε διάφορα μέρη. Θυμάμαι τους φίλους και γνωστούς να μου λένε πως η θεωρία του Πλάτωνα δεν ισχύει. Ωστόσο, ποτέ δεν έπαψα να πιστεύω σε αυτήν. Δεν ήμουν ολόκληρη, ένα κομμάτι μου έλειπε.

Ξέρω πόσο σε ελκύει το χάος του μυαλού μου. Δεν φοβόσουν το βάθος, τα σκοτάδια μου. Άλλωστε, αυτά ήταν που σε έφεραν κοντά μου. Φαντάζει απίθανο δύο φαινομενικά ξένοι άνθρωποι να μοιάζουν τόσο. Κάθε μας συζήτηση για όσα μας απασχολούσαν, μας έκανε λίγο πιο ώριμους. Κάθε μας κοινή ιδέα για ένα νέο κείμενο, μας βοηθούσε να εξελιχθούμε.

Έναν χρόνο μετά, νιώθω πως αυτό το κομμάτι βρέθηκε. Ίσως πια να έχω βρει τη γαλήνη μέσα μου, το μυαλό μου να μην ειναι άστατο και τα σκοτάδια μου να έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Χαίρομαι, μα και φοβάμαι. Πες μου, πώς είναι δυνατόν να είσαι ακόμα εδώ, όταν αυτά που σε ελκύουν έχουν πια χαθεί; Ίσως φοβάμαι χωρίς λόγο, αλλά ποιος μπορεί να ζήσει χωρίς τον ήλιο που του δίνει ζωή και τον ζεσταίνει; Εάν συνέβαινε αυτό, οι συνθήκες του περιβάλλοντος δεν θα ήταν ευνοϊκές για τη διατήρηση της ζωής.

Έναν χρόνο μετά, ελπίζω να εκπέμπω ακόμη εκείνο το φως που μου είχες πει. Ελπίζω να γνωρίζεις πως είμαι διατεθειμένη να σου κρατήσω σφιχτά το χέρι σε κάθε δύσβατο μονοπάτι.

Έναν χρόνο πριν, το πρώτο μας κείμενο πήρε μορφή και έπαψε να υφίσταται μόνο ως μια ιδέα. Η συγγραφή είναι πράγματι το ήμισυ του παντός. Πέρασε ένας χρόνος και, μέσα σε αυτό το διάστημα, γελάσαμε, συζητήσαμε, αναλύσαμε, γράψαμε μαζί, συμπαρασταθήκαμε και βοηθήσαμε ο ένας τον άλλον. Μερικά λόγια δεν αρκούν για να σου δείξω πόσο ευγνώμων είμαι. Μπορώ, όμως, να πω με βεβαιότητα πως ο Πλάτωνας είχε δίκιο.

Σε ευχαριστώ για όλα (πεφτ)αστέρι μου.

-I13.

@depress-ionismos

[depress-ionismos]

Οι μέρες, οι ώρες και οι αναμνήσεις που σε φέρνουν κοντά σε έναν άνθρωπο, σίγουρα δεν είναι στιγμές χαράς. Βιώνω έναν χρόνο επούλωσης δίπλα σε ένα άτομο σαν εσένα. Το αλκοόλ πλέον είναι στη ζωή μου για διασκέδαση, όχι για να ξεχνάω. Τα σεντόνια γεμίζουν ιδρώτα από το σεξ που κάνουμε και όχι από τις κρίσεις μας. Η αλήθεια είναι πως πλέον στα σοσιαλ χανόμαστε αρκετά, εφόσον κάθε κείμενο μου μου αρκεί να το διαβάζεις εσύ, και τα δικά σου απολαμβάνεις να τα διαβάζω και να με φιλάς, καθώς χαμογελάω ή δακρύζω με το αποτέλεσμα. Μπορεί ακόμα να μην κοιμάμαι, επειδή είσαι τόσο όμορφη και, όταν ξαπλώνεις στην αγκαλιά μου, σε χαζεύω λίγο (μέχρι να χαράξει ο ήλιος). Οι εύκολοι έρωτες πεθαίνουν. Είναι σαν φθηνά παιχνίδια σε τυχερές σακούλες, ευάλωτα. Σε αντίθεση με κάτι που έδωσες τόσα πολλά για να φτιαχτεί. Χρόνο, χρήμα, υπομονή, διάθεση. Είναι σαν την λαϊκή φράση "όσο πιο πολύ δουλέψεις, το ψωμί που θα φας γίνεται τόσο πιο γλυκό". Πλέον, σε απολαμβάνω σαν επιδόρπιο μετά από 12 ώρες δουλειάς. Όσο για εκείνες τις πληγές με το αίμα που γινόταν μελάνι της έμπνευσης, είναι πλέον ουλές, έχουν κλείσει. Όμως, αυτή η μαυρίλα υπάρχει ακόμα και ‐κάποιες φορές‐ με πιέζει. Μεταμορφώνεται, όμως, σε διάθεση στον πιο σκοτεινό άνθρωπο που γνωρίζω, για να γίνεται ρομαντικός. Άσε το μέλλον και έλα να σου διαβάσω λίγη ποίηση στο μπαλκόνι μας. Μην με ευχαριστείς που είμαι εδώ, ευχαρίστησε το παρελθόν μας που μας έφερε μαζί εδώ. Επίσης, σκοτώνοντας τόσα τέρατα και τόσες φοβίες όλον αυτόν τον καιρό, νιώθω κάπως αθάνατος μαζί σου.

[depress-ionismos]

Εντάξει;

Γράφω πόνο πάντα χαράματα, με ένα πόνο που τραβάει κάτω άμματα και βουρκόνοντας θολώνουνε τα γράμματα απόψε θα είναι δύσκολα τα πράγματα.

Και το γράφω σε χαρτί ή στης κόλασης το χάρτη; Κάθε τσιγάρο μου θυμίζει το γαμημένο Μάρτη. Παραπατώντας γύρισα από το πάρτι και χαραξα το χέρι μου με άχτι.

Αν πτώμα εκείνο το βράδυ με δεις, ίσως να ήταν ανάδρομος ο Ερμής και σιγουρα δεν φταίει πως τελειώσαμε εμείς. Αλλά δεν θα νιώσεις τύψεις εξαρχής, γιατί ήμουνα απλά ένας σεβνταλής

Και στη τελική τι θα με νοιάξει; Αν αύριο η μέρα θα χαράξει. Αφού κάτι μετάξι μας δεν θα αλλάξει. Μου λεγες 'τα θέλω σου να κάνεις πράξη' Ποιος το πτώμα μου θα θέλει να κοιτάξει; Έκανα αυτό που ήθελα εντάξει;

[cillius]

Κική Δημουλά

[depress-ionismos]

Ίσως το βάθος που δίνει ο καλλιτέχνης στην εξήγηση κάποιων πραγμάτων να είναι και η φθορά που θα τον σκοτώσει. Στη τέχνη σκάβεις ή ανοίγεις τις ήδη υπάρχουσες πληγές ως πηγή έμπνευσης. Όμως πόσο βάθος αντέχεις να φτάσει το ξυράφι; Η δύναμη της έμπνευσης στην περίπτωση επαφής με κάποιο αγγείο γίνεται αδυναμία της ψυχής. Ο ωκεανός που μας μεγαλώνει έχει τη δυνατότητα να μας σκοτώσει στην έλλειψη του σεβασμού μας απέναντι του. Τα όρια της πληγής και της πηγής τα διαχωρίζει η αντοχή μας στον πόνο που μας ασκούμε. Κανένα σωσίβιο δεν θα σε σώσει αν δεν το χρησιμοποιήσεις, έτσι και η αγάπη μας για το βυθό ίσως δεν πρέπει να υπερνικήσει την ανάγκη μας για ζωή στο παρόν ναυάγιο.

[immortality-13]

Θέλω να ρωτήσω κάτι αλλά no hate. Γιατί γράφεις με τον Depress-ionismos αφού δεν έχει να σου προσφέρει κάτι; Εννοώ πως δεν έχει πολλούς followers ή γενικά δεν είναι γνωστός όπως για παράδειγμα ο Mr Grave και το Φάντασμα του Πρώτου. Αν έγραφες με αυτούς, μπορεί να σε έβλεπαν παραπάνω καινούρια άτομα και γενικά το αποτέλεσμα να ήταν κάτι περισσότερο βασισμένο στα τραγούδια του Σολ. Δεν το λέω με κακία αλλά το είχα απορία εδώ και πολύ καιρό❤

Τη στιγμή που δημιούργησα τη συγκεκριμένη περσόνα, το τελευταίο που με ενδιέφερε ήταν ένας αριθμός, είτε αυτός ήταν των followers, των likes, των καινούριων ατόμων. Σήμερα, αυτό εξακολουθεί να είναι το τελευταίο που με ενδιαφέρει.

Με τον @to-fantasma-tou-prwtou δεν έχει τύχει να γράψουμε ακόμη και ούτε ξέρω αν θα προκύψει κάποια συνεργασία, χωρίς, όμως, αυτό να σημαίνει πως δεν τον θαυμάζω και σαν άνθρωπο και σαν συγγραφέα/περσόνα. Με τον @mrgrave13 έχω συνεργαστεί 2 φορές, καθώς μου έδωσε τη δυνατότητα να συμμετάσχω στα Issues του. (Αναφέρω μόνο αυτούς τους 2, διότι τους ανέφερες στο ask).

Η συγγραφή είναι κάτι πολύ σημαντικό για εμένα. Όταν συνεργαστώ με κάποιον για αυτό, δεν θέλω να το κάνω για τα νούμερα, αλλά επειδή το αγαπώ. Επομένως, δεν θα συνεργαζόμουν με το x άτομο, μόνο και μόνο επειδή έχει πχ 2.000 ακόλουθους και ενεργό κοινό που θα με έβλεπε και πιθανόν να με ακολουθούσε.

Με τον @depress-ionismos, από την άλλη, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, γράφω μαζί του για δύο λόγους. Ο ένας λόγος είναι ότι λατρεύω τον τρόπο που γράφει. Είχα ανακαλύψει το προφίλ του και είχα διαβάσει τα κείμενά του καιρό πριν γνωριστούμε. Ο κυριότερος, όμως, λόγος είναι ότι τον αγαπάω, τόσο σαν περσόνα όσο και σαν άνθρωπο, εξού και τα τόσα κείμενα που έχουμε γράψει μαζί. Μπορεί να μην έχει να μου προσφέρει κάτι σε followers (εδώ να σημειωθεί πως έχουμε εντελώς διαφορετικό κοινό), αλλά έχει να μου προσφέρει στη ζωή μου, κι αυτό το βάζω πάνω από οτιδήποτε άλλο.

Κλείνοντας, μπορεί το μεγαλύτερο μέρος των δημοσιευμένων κειμένων μου να αφορούν τραγούδια του Σολ, αλλά αυτό δεν συνεπάγεται ότι γράφω μόνο για αυτά. Στο κάτω‐κάτω, με τον Depress-ionismos θα μπορούσαμε να βγάλουμε ένα άρτιο αποτέλεσμα βασισμένο στον Σολ, δεδομένου ότι έχει μια παραπάνω πείρα, καθώς τον ακούει πολλά χρόνια. Παρόλα αυτά, επιλέγουμε να μιλήσουμε για γενικότερα θέματα, με βάση το πώς αισθανόμαστε. Αν, όμως, επιμένεις, ψάξε προσεκτικά και θα βρεις μικρές αναφορές σε τραγούδια του Σολ.

Όλα αυτά δεν τα λέω καθόλου επιθετικά, απλά ξεκαθαρίζω την κατάσταση, αφού κατά καιρούς έχω δεχτεί παρόμοια asks. Ελπίζω να σου έλυσα την απορία, κι αν όχι, feel free να στείλεις όσα asks θέλεις🥰

ΥΓ. Εντάξει, ίσως αυτό να είναι ένας τρίτος λόγος:

[depress-ionismos]

Οι εσωτερικές μας μάχες μας προξένισαν θύματα και δεν ξέρω αν θα μπορούσα ή θα ήθελα να αλλάξω το άτομο που τα μετέτρεψε σε συναισθήματα. Καθώς η συγγραφή των κειμένων κατέληξε στη συρραφή των καρδιών μας. Όμως οι άνθρωποι μεγαλώνουν, αναπτύσονται και βλέπουν μπροστά. Ασχέτως με το αν τα κείμενα πλέον έχουν να κάνουν αποκλειστικά με το sol ή όχι. Το να βλέπεις την ανάπτυξη ενός ανθρώπου μέσα από την τέχνη του είναι από τα ομορφότερα πράγματα που έχω ζήσει με την immortality τόσο στα δικά της όσο και στα δικά μου κείμενα. Το να πειραματίζεσαι είναι πραγματικά σαν να γράφεις πρώτη φορά. Και αν την βλέπατε πόσο ενθουσιασμό βγάζει όταν γράφουμε θα καταλαβαίνατε τι εννοώ

[chaotic-bish-deactivated2026080]

Μηδέν.

Δεν ξέρω αν είμαι φίλη των μηδενικών. Για πολλούς το "μηδέν" μπορεί να γίνει από προσβολή μέχρι η μεγαλύτερη ευτυχία. Αν προσθέσεις ενα μηδενικό στο τέλος μιας επιταγής, η ζωή ενός ανθρώπου μπορεί να γίνει λίγο καλύτερη. Ομως τι συμβαίνει συνήθως όταν αποκαλείς κάποιον "μηδενικό";

Συχνά ταυτίζουμε το "μηδέν" με το απόλυτο τίποτα, το αχανές κενό. Κι όμως δεν είναι το ίδιο, προς το παρόν εγώ χάνομαι στο απέραντο κενό των σκέψεων μου, καινών και μη, και τα μηδενικά στο ρολοϊ αλλάζουν μορφή δίχως να το καταλάβω ή να μπορώ να κάνω κάτι για αυτό. Τα πάντα καλπάζουν γύρω μου και εγώ, με μια απορία στο βλέμμα, στέκομαι κάπου στο μηδέν.

-Lynx

[depress-ionismos]

Και αν πραγματικά δεν έχουν σημασία αυτές οι απορίες; Αν στρέψουμε το βλέμμα μας, κάπως πιο προσεκτικά, προς την ρίζα του προβλήματος;

Οι φυλλωσιές των δέντρων όντως δείχνουν χαοτικές, όμως κανένα δέντρο δεν πέθανε χάνοντας ένα κλαδί. Τα πυκνά δάση του μυαλού μας, μας κρύβουν το φως του ήλιου και η βραχεία προσπάθεια για αναζήτηση του φωτός μπορεί να κάνει το δέντρο ακόμα πιο πυκνό. Δεν χρειάζεται να κοιτάς ψηλά για να δεις το φως, ειδικά όταν η λύση του προβλήματος βρίσκεται μπροστά στα πόδια σου.

[depress-ionismos]

Αναμνήσεις

Πόνος, αϋπνία, μίζερα σκηνικά στο μυαλό μου είναι γνωστά. Το κεφάλι μου γυρίζει και αντικατοπτρίζει όσα η κατάθλιψη σε 'μένανε ορίζει.

Βάναυσα σκηνικά και μαύρες εικόνες μέσ' το μυαλό μου γυρνάνε οι πόρνες. τέσσερις το χάραμα με πιάνουν οι κρίσεις. Πώς θες να γλιτώσω από τις καταχρήσεις;

Όταν έφευγα προσπάθησα να μην μου λείψεις και η χαρά μου βιώνει κάθε μέρα εκλήψεις. Όλοι παρακαλάνε να μην πεθάνω απ΄ τις τύψεις, όμως έχω μια καρδιά στο στάδιο της σήψης.

Ένιωσα άβολα όταν ξάπλωσα στη μεριά μου, ίσως τελικά ποτέ να μην ήτανε δικιά μου. Καταντήσαμε ξένοι και μου φαίνεται μυστήριο, απ’ την καρδιά σου μου ΄χεις βγαλει εξιτήριο.

Και ενώ το πρωί ξυπνάω στα στρώματα, η ψυχή μου γεμάτη με μαύρο και χώματα. Σαν το λεκανοπέδιο να γέμισε με πτώματα. Σαν σε ταινία noire να ψάχνω τα χρώματα.

[immortality-13]

«Στιγμές.»

Τρίτος μήνας του έτους, με την καθημερινότητά μου να με πνιγεί όλο και πιο πολύ. Η ατμόσφαιρα στο γεμάτο βαγόνι του μετρό είναι αποπνικτική, όπως ακριβώς και το κλίμα που επικρατεί στο μυαλό μου· τριγυρνάει συνεχώς εκείνο το φιλί που δώσαμε στην αλλαγή του χρόνου, στο παλιό μας σπίτι. Από εκεί, δεν λείπει και η φωνή σου. “Οι πιο μαγικές και όμορφες στιγμές είναι όσες δεν έχεις ζήσει ακόμα.„ μου έλεγες ενώ στεκόμασταν στο μπαλκόνι και παρατηρούσαμε τους ανέκφραστους περαστικούς.

Μοναστηράκι. Δεν είναι αυτή η στάση μου, μα κατεβαίνω βιαστικά. Προτιμώ να περπατήσω. Κάθε βήμα που κάνω μου θυμίζει εκείνη τη βόλτα. Θυμάσαι; Τότε που ξεκίνησαν όλα, σε εκείνη την παλιά αγορά. Χαζεύαμε με τις ώρες τις βιτρίνες, χωρίς να βιαζόμαστε να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο, κι ας είχε αφόρητη ζέστη. Ένα απαλό ανοιξιάτικο αεράκι φέρνει στο νου μου την υγρασία του φθινοπώρου. Εκεί, στην Σκύρο, στην αγαπημένη μας παραλία. Στον ανεμόμυλο, που είχαμε κάνει τόσα όνειρα αγκαλιασμένοι, που υποσχεθήκαμε να μην σταματήσουμε να πηγαίνουμε σε αυτό το μέρος, όποια κι αν είναι η κατάσταση μεταξύ μας.

Μια γλυκιά μελωδία με οδηγεί ασυναίσθητα στον τελευταίο μας προορισμό, στην Αποστόλου Παύλου. Πότε έφτασα στο Θησείο; Ένα δάκρυ κατηφορίζει το μάγουλό μου, αφού βλέπω εκείνη την κοπέλα με το πιάνο της, εκείνη που έπαιζε ένα γλυκό βαλς ‐το οποίο και χορέψαμε‐ όταν με επισκέφθηκες για πρώτη φορά.

Είναι αργά, σε λίγο θα περάσει το τελευταίο λεωφορείο και πρέπει να προλάβω. Χαμογελώ στη σκέψη πως δεν θα επιστρέψω σε ένα κενό σπίτι γεμάτο αναμνήσεις, μας στο νέο μας διαμέρισμα. Ξέρω, είναι μίζερη η ζωή στην πόλη, μα κάθε κείμενο που γράφουμε μαζί είναι προσθέτει χρώμα στην καθημερινότητά μας.

Περίμενέ με, έρχομαι να βάλουμε μια ακόμη πινελιά στον καμβά μας.

📸&✍: I13.

[depress-ionismos]

Η μυρωδιά του ελληνικού καφέ που συνήθιζω να πίνω τα απογεύματα γεμίζει με την ευωδιά του ολόκληρο το σπίτι. μπορεί να ξύπνησα μόνος όμως τους τελευταίους μήνες ο καφές είναι πιο γλυκός και ας μην υπάρχει ίχνος ζάχαρης. Καθώς το καινούριο μας σπίτι αποπνέει την ζεστασιά που αναζητούσα όλα εκείνα τα κρύα βράδια μακριά σου, στις κρύες θάλασσες. Δεν θα το θέσω σαν κάτι μεγάλο ή σημαντικό όμως θα το θέσω σαν δικό μας βήμα και μπορείς να το λάβεις όσο μεγάλο πιστεύεις. Να προσέχεις τα βράδια που περπατάς μόνη.

[depress-ionismos]

Αναλύοντας την τελευταία κρίση πανικού σε μία φίλη. Ανακαλύψαμε ότι το μεγαλύτερο ποσοστό από ένα δάκρυ εμπεριέχει νερό που το νερό είναι πηγή ζωής σχεδόν για κάθε εν ζωή οργανισμό. Άρα η δημιουργία μιας πρώτης ύλης για τη ζωή μήπως σημαίνει μία νέα αρχή; Μήπως η κρίση μας δείχνει το δρόμο που μπορεί να ανοίξει ένα δάκρυ; Αυτός ο πόνος που μπορεί να γίνει πηγή ζωής σε όποιον το διαβάσει σωστά ίσως είναι φίλος και όχι εχθρός.

Μάθε να διαβάζεις τα σημεία και όχι το υποκειμενικό σύνολο της θλίψης που εκπέμπεις λόγω της συναισθηματικής πίεσης. Μην φοβάσαι να πονέσεις. Ποιός δεν πιάστηκε την πρώτη μέρα στο γυμναστήριο; Η καρδιά είναι ένας μυς που χρειάζεται εκγύμναση μην φοβάσαι να ξεκινήσεις από κάπου

[depress-ionismos]

√

Η ρίζα κάποιου προβλήματος μπορεί να είναι και αρνητική, όμως αυτό που θα βάλεις κάτω από τη ρίζα είναι πάντα |απόλυτο|, άρα θετικό, σαν την προσπάθεια να βρεις την λύση κάθε προβλήματός σου.