Pişmanlığın kara rüzgarının etrafında dönen bir pervaneyim ben.
Kazdığım derin çukura hayranlıkla bakıyorum. Ben, karanlığın soğuk rüzgarının etrafında döne döne yok olan bi pervaneyim. Kendi ateşimi harlıyorum.
Ne zaman iyileşeceksin? Ne zaman geçecek? Geçmez.
Elimi karanlığın mürekkebine buluyorum. İçimde mat olmuş bir şah ile yaşıyorum. Bir türlü anlatamıyorum. Tam olamıyorum, tamamlanamıyorum; anlatsam kurtulur muyum, bilmiyorum.
Tamamlandığım heryerden kaçan bir korkağım ben! Kalbini dünyaya değişmiş bir dün kalıntısıyım. Sıradanlığa hiç yeri olmayan bir gündüz düşüyüm. Hep yara olarak kalacak bir eksikliğim.
Kapatamadığım defterlerin mürekkebi, kaderimi tek renge boyadı. Kendimi geciktirdim, erteledim dünyaya hayallerimi. Kendi yalanına inanan ve gerçeğini yalanına emanet eden bir “dün annesi”yim.
Zehirlendim başka yarınların ümidiyle. Yalanlarımı, yanlışlarımı, dünyanın yaşanırlığına sattığımdan beri içimde bir ölü sürüklüyorum; daima gülen, daima sıradan bir ölü. Ellerimde kendi kalbimin kanı var. Ağzımda hayallerimin, kabuslarımın, ruhumun kanı. Ne zaman biter, içimi çektikçe genzime dolan bu kan kokusu! Ellerimdeki kanı, hangi dünya gerçeği temizler?
Ben, döne döne üstüme yığılan bedellerden bozma bir viraneyim.
İçimdeki fil, yolundan saptı.
Kulaklarımda yangın çıtırtıları var. Gömdüğüm topraktan çıkan, dirilen aşk; intikamını benden hangi iyiliği ile alacak diye korkarak, yarınları silen aklımdan yoruldum. Geleceğini unutan bir hafıza kaybettim ben. Bedel, sırtımdaki kamburu büyüten bir çocukluk anısı gibi sakatladı geleceğimi. Böylesi yanmadan atlayamayacağım bir gelecek inşa ettim kırılan kemiklerin üzerine. Nerede olursam olayım; beni, benim çukurumdan kendi çukuruna alacak o sesi boğdum. İçimin harına cennet bahçeleri gibi sığındım, gerçeğin yalanına onun gökyüzünü harcadım. Benim gözlerimi ağlayan o gözlere mil çektim. Kendimi gerçeğin güvenine gömdüm.
Açtığım yaraların içine düştüğümü, bir kalbin iyiliğiyle yediğim tokatla anladım. İntikam; bu bir iyiliğin intikamıydı ve o kalple birlikte hayat benden son gerçeğimi çaldı. Ben dönülmez bir yolun ortasına henüz varmışken, beni merhametiyle asfaltın ortasında bıraktı. Kendi mezarıma selam verdim, kalbindeki küçük çiçek tarhında...
Bedelle o gün tanıştım işte... Affedildiğimi bilmek, benim ölümle ilk tanıştığım anın hatırası olarak geçti kayıtlara.
“Kalbim” diye bağırdıkça, işte yine o kan kokusu. Kan, kimya hakkında bildiğiniz ne varsa unutturur. Yediğim kan benim, içtiğim kan. Sevdiğim her şey kendi kanımla ıslak. Geçmeyeni unutmayan, geleceği hatırlamayan bir zihin yanılgısıyım ben. Bir an olsun gerçeğin tesellisine inanan, tek bir zarla hayatının kumarını kaybeden, bir masada geleceğini kaybeden bir hayat hatasıyım.
Böyle soldu tüm çiçeklerim.
Bedelin pervaneleri döne döne gerçekliğimi parçaladı.
Geleceği geri gelmeyecek bir geçmiş zaman cümlesiyim senin sesinde artık. İçimdeki ölünün kan kokusuyla, yarından dönüyorum sana...
dededos
origamiaround
janainaart
turnnoffyourmind
dailybridgerton
kaledo-art
prguitarman
romaincrisis
