benim yaşadığım her şeyin bir kabustan ibaret oluşunun yanında, senin seneler sonra bile dönüp baktığında anımsayacağın bir şey olmam hakkında birkaç kötü ıslık; ben hep yalan olduğuna inanılan bir gerçeğim galiba. sen gerçekliği korkunç bir yalan gibisin daha çok. hayat ne tuhaf değil mi. sen gözlerimin önünde bir yabancıya dönüştün. dönüşebildin. puf. yitirdi bir anda manasını gözü karalığın. efsun bozuldu kötü bir dua mırıldanmışlar gibi. ama ben hep sanki bir yerden birini andırıyor gibi kaldım değil mi. ne yaparsam yapayım, hep sevdiğin o kıza benzedim. sen benim sevdiğim adama, ben seni seviyorken bile benzemezdin oysa. kendimi her aradığımda senin bir şeyin olan o kızla aynalarda çarpıştım, nankörlük değil hainlik denir buna. piç olan da sendin nereden öğrendim böyle alçaklıkları. nasıl oldu da bir yanım sana çaşıt kesildi. nasıl bozuştum böyle, nasıl senden yüz çevirdim diye kendime de döndüm sırtımı. insan durduk yere derisini yüzmüyormuş değil mi. zamanın rüzgarında eritmiyormuş boş yere göğüs kafesini. var bir bildiğim amma vaktinde sandıklarıma yetmiyor. karıştırdım eski çekmeceleri; başka bir ben yok, ben sen gibi dönüşemiyorum aslandan bir kediye. siz gibi öyle abrakadabra, birini çıkarıp diğerini giyemiyorum. dilersen küs dilersen barış. anladım ne yaparsam yapayım ben benim. kurt da benim kuş da ben, dağ da benim gök de ben. meğer sevdiğim de benmişim bak şu işe ki yazık, terk ettiğim de senden önce ben.
izzy806
kaledo-art
theartofmadeline
jacobvanloon
