Elke middag is ze er. Ze staat dan voor het grote bad met de exotische vissen, en ze kijkt er uren naar. Uren, totdat het aquarium sluit en ze weg moet. Niemand weet haar naam, of haar reden, alleen dat ze er altijd is. Het lijkt wel alsof ze haar ogen niet van de wezens onderwater af kan houden, en telkens als ze naar de vissen kijkt glinsteren haar ogen nog meer.
Lena, zo heet ze. Een 17jarig blond meisje dat haar vrije tijd liever in het aquarium besteed dan dat ze naar huis gaat. Vandaag wilde ze ook weer naar het aquarium, maar haar moeder hamerde erop dat ze naar huis moest. Met lood in haar schoenen liep ze door de straten, langs haar geliefde aquarium waar ze zich kon verliezen in de wereld van de onder water wezens. Ze ging nog een hoek om, waar ze haar huis al zag torenen boven de andere huizen uit. Haar pas werd nog trager en Lena begon elke seconde te tellen. Het werd vaak een spel voor haar, om te kijken hoe lang ze haar tocht naar huis kon maken. Ze kon het openen van de deur echter niet nog langer uitstellen en ze stapte met een diepe zucht haar huis binnen.
Ze werd verwelkomd door de drukke geluiden van haar huis. Haar hond blafte, haar zusje schreeuwde, haar moeder huilde en haar vader piekerde. “Kleed je om,” zei hij toen hij Lena in het oog kreeg. Lena zuchtte alleen maar en liep de trap op richting haar kamer. Het geschreeuw van haar zusje en het gehuil van haar moeder werd harder bij elke stap die ze zette. Ze zuchtte terwijl ze haar kamer in liep. Haar ogen gingen naar haar muur, waar foto’s van vissen en zeemeerminnen hingen. Haar vader had haar verteld dat ze de foto’s van haar muur af moest halen, dat ze niks waren voor een meisje zoals zij. Beneden werd het geschreeuw van haar zusje begroet door het geschreeuw van haar vader, en haar moeders huilen kwam erbij wat het een verschrikkelijke symfonie maakte. Lena zuchtte, ze probeerde de rust te vinden die ze altijd in het aquarium vond, maar dit was ongmogelijk hier. Ze keek nog één keer naar de foto's en keerde zich dan om. Zo snel als haar voeten haar konden dragen rende ze de trap af en het huis uit. Ze zouden haar heir toch niet missen.
Al een paar dagen was het meisje niet naar het aquarium geweest. De schoonmaker stopte even voor het grote bad en keek naar de vissen. “Nog steeds niet he?” zei hij, een andere medewerker schudde zijn hoofd. Ze hadden het meisje altijd vreemd gevonden; ze zei niks en keek alleen maar naar dit bad. Nu ze er echter niet meer was, misten ze haar wel. De schoonmaker haalde zijn schouders op en legde zijn spullen weg terwijl zijn collega het aquarium afsloot. Hij zei zijn collega gedag en liep richting het station. Hij wandelde langs de vele mensen die in de drukte hun pad naar huis aan het vervolgen waren. In de metro pakte hij een krant op, op de voorpagina stond een verhaal over een meisje dat was aangespoeld op het strand. Het was Lena.
romaincrisis
areudirty
prguitarman
kianamaiart
izzy806
germansingergirl
theartofmadeline