Dono yo ni Usagi?

To nie ma żadnego znaczenia.

[dono-usagi-blog]

Pierwsze miesiące życia - jesteśmy skuleni, bo tak się przyzwyczailiśmy przez 9 miesięcy okresu prenatalnego. Uczymy się przekręcać głowę. Motywowani chęcią poznania, gdy leżymy na brzuchu, unosimy główkę. 3 miesiąc życia - podpieramy się rączkami, unosimy klatkę piersiową, bo unoszenie samej główki jest przecież zbyt męczące i nawet my, niemowlęta - nieskończoności energii - męczymy się tym. 4 miesiąc życia, w końcu odkrywamy jak przeturlać się z pleców na brzuch i odwrotnie, teraz zyskujemy wybór, nie jesteśmy zdani na łaskę tego, jak dorosły nas położył. Zaczynamy pełzać. W tył. Po jakiejś chwili orientujemy się, że to nie ma sensu, bo chcemy dotrzeć do tego co przed nami. Siadamy i w po 7 miesiącu życia zaczynamy raczkować. I tak naprawdę staje się to naszą ulubioną pozycją. Nawet, gdy uda nam się wstać i przy osiągnięciu pełnego roku zaczynamy chodzić, to wciąż wracamy do raczkowania. Czworakowanie jest zawsze dobrym rozwiązaniem, póki nie nabierzemy pewności w staniu i chodzeniu. Mam wrażenie, że jestem na etapie 3, 5 miesiąca.

[dono-usagi-blog]

Za oknem wiatr.

Wyobrażam sobie dźwięk deszczu zacinającego w szyby. Ten miarowy odgłos. Widzę jak krople rozpryskują się po uderzeniu w szkło. Woda gromadzi się na parapecie. Przypominam sobie podróż pociągiem podczas deszczu. Jedna struga wody wyprzedza drugą. Kropla sunie po szybie, natrafia na wstęgę wody, wsiąka w nią i momentalnie znika w oddali. Pulsacja. Zastanawiam się, czy tak właśnie wygląda płynąca w żyłach krew. Kolejna kropla prze usilnie do przodu i dopóki nie natrafi na wyżłobioną drogę, wygląda na oporną. Później styka się z potokiem i wszystko jest lekkie. Tak by mogło to wyglądać. Niestety, o framugę nie do końca szczelnych okien uderza tylko wiatr. Zazwyczaj go lubię, lecz dziś wydaje się on nieprzyjemny. Od samego dźwięku robi mi się zimno. Podwijam kolana do brzucha i staram się oczyścić umysł. Zaprzestać niektórych myśli. Obawiam się obsesji. Podobno wszystko można osiągnąć za pomocą "aktywności własnej", nie jesteś zdeterminowani ani przez geny, ani środowisko. Psycholodzy zniszczyli wymówki ludzi słabych. Nie podoba mi się to. Pytanie "co ty tak właściwie robisz ostatnio w wolnym czasie?". Właśnie, co ja właściwie robię? "poza spotykaniem się ze znajomymi?" Co ja robię? Odpowiedź "właściwie to nic..."

[dono-usagi-blog]

Niewinne sprzeczki.

Kilka razy już się nad tym zastanawiałam. Za każdym razem, gdy byłam świadkiem, próbowałam zrozumieć. Nawet, gdy byłam uczestnikiem, wiąż nie mogłam tego pojąć. Nie znoszę takiej bezsilności. Chciałabym się czemuś sprzeciwić, ale nie mam wystarczająco dużo siły, w głowie nagle brakuje mi argumentów. Poza jednym, który się nigdy nie zmieni - to jest po prostu nieuprzejme i raniące. Usłyszałam, że jest na to usprawiedliwienie. “Zrobiłam tyle złych rzeczy, że sobie na to zasłużyłam”. Nie zgadzam się z tym. Ona nie ma żadnego usprawiedliwienia na takie traktowanie. Myślę, że myślenie o kimś też ma swoje granice. Takie granice, by nie robić z siebie ofiary, z poczucia winy! I to przekomiczne, ponieważ sama na to pozwalam. W głowie mam myśl, że przecież jestem do tego przyzwyczajona, ale buzuje się we mnie, gdy widzę, że inni są tak traktowani. Mam ochotę wtedy się wtrącić, przerwać tę farsę. Nigdy tego nie robię. Czyżbym bała się ataku? Nie wydaje mi się, po prostu czuję się bezsilna i krucha, a to przeraża mnie jeszcze bardziej, niż to, iż ktoś jest raniony w mojej obecności. Pragnęłabym mieć odwagę się temu przeciwstawić, ale wtrącanie się, zawsze pogarsza sprawę. I doprawdy, nie ma żadnego argumentu, który by usprawiedliwiał te wszystkie uszczypliwości!

Chciałabym mieć skorupę.

[dono-usagi-blog]

Wojskowi.

Podobno lubimy mężczyzn w mundurach. Podobno wojskowy to dobry materiał na męża. Podobno. Osobiście mnie to nie przekonuje. Każda styczność z nimi rujnuje moje wyobrażenie o nich.

[dono-usagi-blog]

To nie działo się naprawdę.

To nie zdarzyło się naprawdę. Odprowadziłam I. na górę i rozejrzałam się po pomieszczeniu. Nigdzie Jej nie było, a jeszcze przed chwilą z Nią rozmawiałam. Zbiegam na dół, korzystam ze skrótów stworzonych przez młodszych domowników. Boję się tego przejścia, ale wiem, że tak będzie szybciej. Gdyby się okazało, że postanowiła odejść, zdążę Ją dogonić. Czuję jak ściska mi się gardło. Dlaczego nie było Jej na górze i gdzie się podziała. Czuję narastający niepokój, conajmniej jakbym zgubiła coś bardzo wartościowego. Ręce zaczynają mi drżeć. Co zrobię, jeśli już Jej nie znajdę. Biegnę przez podwórko i widzę jak znika za rogiem. Faktycznie Ją widzę czy to tylko mój umysł stwarza obraz mojego pragnienia? Próbuje pokonać ten kawałek drogi szybciej. Stoi tam, oparta o ścianę. Słońce kładzie się smugami na Jej skórze, która jest ciemniejsza niż moja. Próbuję złapać oddech. Uśmiecham się. Nagle czuję jak robi mi się lekko na duszy. Znalazłam Ją, jest tutaj i nigdzie się nie wybiera. Jak dobrze. Spogląda na mnie a ja wyciągam do Niej dłoń. - Nie strasz mnie tak więcej, proszę.

To nie zdarzyło się naprawdę. Środek nocy. Głupota próbować o tej porze dostać się z powrotem do budynku, z którego rzekomo nie ma wyjścia. Wybieramy trudniejszą drogę. Wspinamy się po starej, żelaznej drabince. Jej stopnie są pokryte rdzą, ale można im ufać. Wiem, robiłam to setki razy. Dach jest wysoko, noc jest chłodna i wietrzna. Ktoś zapalił światło. Wskakuję na ostatni szczebel i wdrapuje się na dach. Trzeba doskoczyć, ale krawędź nie jest wygodna, nie ma się czego złapać. Przekonuje ją, że nie ma innej drogi. Przecież już jesteśmy na górze. Boję się, nie lubię wysokości. Skacze. Wyciągam do niej rękę. Jej dłoń chwyta się śliskiej faktury dachu. Chcę ją chwycić, ale ona się wyślizguje. Tracę ją z oczu. Serce podskakuje mi do gardła. Rzucam się ma brzuch. Jest tam, trzymając się wciąż zardzewiałej drabinki.

To nie dzieje się naprawdę. Budzę się. To nie działo się naprawdę. Skoro to nie była prawda, skoro to tylko fikcja, iluzja stworzona podczas marazmów sennych, to dlaczego wciąż towarzyszy mi to uczucie. To niepojęte odczucie niepokoju. Ten lęk przed utratą. Ta obawa z tego snu nie daje mi spokoju. Dlaczego to było takie prawdziwe i namacalne, z jakiej przyczyny towarzyszyło mi przez cały dzień, niemal tak samo intensywnie jak po przebudzeniu?

[dono-usagi-blog]

Cierpienie pary.

Ludzkie cierpienie na poziomie codzienności w naszych krajach dobrobytu jest niemal zawsze spowodowane drugą osobą. Wyłączając z grupy obserwowanych osoby zatroskane losem swoich bliskich, właściwie, ograniczając grono obserwowanych do ludzi (przeważnie) młodych, mam wrażenie, że ich całe życie ściśle łączy się z drugą osobą. I to nie obojętnie jaką, tylko “tą jedyną”. Właściwie nigdy nie rozumiałam sformułowania “ta jedyna”. Jak spośród takiej rzeszy ludzi można wybrać “jedną”?

Destrukcja “miłości” czy raczej pragnienia i pożądania, otacza nas i atakuje z każdej możliwej strony. Utwory muzyczne, poetyckie, literackie, filmy - wszystkie te wizualizacje i twory pokazują nam, jak druga osoba może nas zniszczyć. Jak my sami możemy się zniszczyć podążając za takim myślenie. Nie dostrzegamy tej przestrogi i wciąż się sami niszczymy. Pozwalamy sobie samym na takie okrucieństwo. Ba, sami bywamy okrutni wobec tej drugiej osoby. 

Nie mogę zrozumieć tego pragnienia posiadania drugiej osoby. Tego dążenia do wyłączności i całodobowej obecności. Osobiście wydaje mi się to męczące i zawsze mam poczucie winy, gdy odcinam się od przyjaciół i znajomych, ale wtedy też czuję się niesamowicie wygodnie. Nic mnie nie ogranicza, nie muszę się tłumaczyć. W końcu mam chwilę na oddech i pobycie z samym sobą. Nigdy nie zrozumiem tej potrzeby, by zawsze ktoś był blisko. Jasne, czasami tęsknie, czasami chciałabym być bliżej, ale to tylko ułamki chwil. Później wyciągam się wygodnie na łóżku i zatapiam w jakimś zajęciu (bardziej lub mniej ambitnym). 

Dobija mnie patrzenie na te treści w internecie. Na blogi, które są mi proponowane. Wiele z nich ma nazwę, która w jakiś sposób łączy się z autoagresją, depresją i temu pochodne. I większość z nich zawiera cytaty, odnoszące się do tej “drugiej połówki”. Jest tam opisane cierpienie spowodowane brakiem lub zdradą. 

I zastanawiam się, co w takim razie ze mną jest nie tak?

Po spotkaniu z innymi, po intensywnym (dla mnie) spędzaniu z nimi czasu najchętniej zagłębiam się w samotność. Samotność nie jest niczym negatywnym, to czas tylko dla siebie. Taka chwila kontemplacji lub jej braku. Nie mam wtedy ochoty spotkać się z tą osobą ponownie za kilka minut, nie czuję potrzeby dzwonienia do niej. Byłam z nią, czerpałam z tego przyjemność i całkowicie mnie to zadowala. Skąd wynika brak tego spełnienia? Z zachłanności? Z braku umiaru? Na czym opiera się to wieczne pożądanie nie do przelania?

I dlaczego samotność jest czymś, co tak ludzi przeraża? Dlaczego biorą osamotnienie za samotność?

[dono-usagi-blog]

Gdy ona śpi tuż obok.

I siedzę tutaj, przed tym zbyt jasnym monitorem i zastanawiam się. Myślę nad Jej pytaniami, które zadała mi kilka tygodni temu. Staram się nie dopuścić myśli, że przez cały czas mogę faktycznie kłamać. Jeśli nie mam takiego zamierzenia, to cóż to by było za kłamstwo? Zdecydowanie nie. Jestem pewna, że wszystko co mówię i robię, jest szczere. Problem tylko tkwi w interpretacji tego ogółu. Jak ona na to patrzy i co o tym myśli? To mnie nurtuje najbardziej...

[dono-usagi-blog]

Samotne doświadczanie.

Kiedyś nie przeszłoby mi przez myśl, że do takich miejsc jak kino czy teatr można pójść samemu. A dziś, nie dość, że sama, to ba - na koncercie. Nie jest to niespotykane, ale raczej ludzie chodzą przynajmniej parami. Ja dołączyłam do grupy "outsiderów", którzy na masowych imprezach bywają sami. W teatrze byłam, przez chwilę czułam się nieswojo, ale pomyślałam, "ejże, dlaczego miałabym się mniej tym cieszyć. Tylko dlatego, że nie mam towarzystwa? O nie!". I czerpałam tyle przyjemności ile tylko się dało. Dziś miałam mieć towarzystwo, ale ono rozpłynęło się w tłumie. Trudno, żyje się dalej. Dziś nawet nie postrzegam niezręczności, a doświadczam czegoś nowego. Odkrywam rejony bycia w tłumie w nowych okolicznościach. I śmiem twierdzić, że jest to bardzo przyjemne doświadczenie. Nie spodziewałam się tego. Zaczynam dostrzegać pozytywy takiego bycia. Jak niegdyś, gdy zrozumiałam, jak wygodne jest podróżowanie w pojedynkę (gdy już przestanie się bać wszystkiego co z tym związane). Odpowiedzialność i przyjemność zależy i należy tylko do jednej osoby - osoby doświadczającej, uczestniczącej. Jak na razie jestem zadowolona ze swoich decyzji.

[dono-usagi-blog]

Przekręcone zdanie.

Skrzat: Skupiałam się na tym, że źle to powiedziałam.

Al: Tak bardzo skupiona na sobie (żartem)

Skrzat: Lubię to (ze śmiechem)

[dono-usagi-blog]

Zabawne...

To śmieszne, żałośnie śmieszne. Jakże łatwo jest zmanipulować ludzi, a równocześnie tak trudno dać im cokolwiek do zrozumienia sugestią. Żałośnie śmieszne jest również to, że nie znamy umiarów, nie widzimy, gdy coś traci na swojej wartości przez naszą upartość.

[dono-usagi-blog]

Próba porozumienia.

Powtarzasz zdanie poraz drugi lub trzeci a może nawet czwarty, ale to nic nie zmienia. Ona nie słucha, więc znów nie wie co chcesz jej powiedzieć. Wtedy czujesz jak twój żołądek zaczyna się ściskać. Przymykasz oczy, bierzesz wtedy i zaczynasz raz jeszcze próbować. "Nie słuchasz co do ciebie mówię...". Nie potrzebujesz jej komentarzy, jej śmiesznych wtrąceń. Chcesz tylko powiedzieć jej jak wygląda sytuacja, wyjaśnić jak teraz postąpisz. To nie działa, ona nie wie do czego zamierzasz. Zatem poddajesz się, śmiejesz się cicho do chóru i zniechęcona się żegnasz. Znów złamałaś swoje postanowienie, że tym razem będziesz wytrwalsza, że nie będziesz się irytować. Chowasz telefon do kieszeni i zastanawiasz się, co faktycznie masz w tej chwili ze sobą zrobić.

[dono-usagi-blog]

Bicie serca.

Czasami, gdy siedzę bez celu, czuję jak serce bije w mojej piersi. Czuję krew przepływającą przez żyly w rękach, na stopach i na szyi. Czuję nawet jak moje wnętrze się rozgrzewa. Jednak, gdy tylko spróbuję skupić się na tym odczuciu, prześledzić jego drogę, ono znika. Nagle wszystko mnie rozprasza i nie mogę skupić się na tym miarowym pulsowaniu, które odbywa się w każdym zakamarku moje ciała. To irytujące i śmieszne...

[dono-usagi-blog]

Mleko w środku nocy.

Godzina trzecia w nocy. Ona wstanie za półtorej godziny i zacznie ubierać się i szykować do pracy. Ja może wkrótce zasnę i wstanę za cztery godziny. Godzina trzecia w nocy. Otwieram lodówkę i wyciągam karton zimnego mleka. Wypijam całość. Właściwie - resztki. Odstawiam karton obok śmietnika. Godzina trzecia w nocy. Czuję na języku smak mleka. Lubię pić zimne mleko w środku nocy. Niestety nie ma go już więcej. Godzina trzecia w nocy. Zastanawiam się jak będzie wyglądała Nasza relacja za trzy lata.

[dono-usagi-blog]

Słodziak

Alison: Jesteś słodziakiem.

Skrzat: Nie uważam, żebym była słodka.

Alison: Nie mówię, że jesteś słodka, tylko, że jesteś Słodziak.

Skrzat: To nie to samo? Poza tym...

Alison: Nie kłóć się. Kto cię dłużej zna, ty czy ja? Raczej ja!

[dono-usagi-blog]

Rola pocieszyciela.

Nie lubię ludzkiej bezmyślności, jednokierunkowego myślenia. Przeświadczenie o tym, że jesteśmy w stanie słowami zmienić sytuację, jest zawsze błędne. Zawsze. Gdybanie i spekulacje w takich wypadkach są zawsze bezcelowe i bezsensowne. Więcej z nich szkody niż pożytku. I ten niezręczny moment, gdy sprawcy całego zamieszania znikają, zostajesz tylko ty i osoba, której rozmowa dotyczyła. Ponadto osoba ta jest smutna i rozbita, a ty jesteś w stanie jej zaoferować tylko swoje ramię lub chęć wysłuchania. Rozmowa toczyła się przez cały wieczór, więc osoba ta już więcej mówić nie chce. Płakać też nie będzie, to słabe przecież. Zatem zostaje ci w głowie świadomość, że Ona jest obok, rozżalona, a ty w żaden sposób nie potrafisz tego zmienić. To cholernie niewygodne i przykre. Twoja jedyna myśl sprowadza się do pragnienia, aby tej osobie było lepiej. I niestety pozostajesz z tym bezsilny, bo masz wrodzony dar do bycia beznadziejnym pocieszycielem!

[dono-usagi-blog]

Boję się, że wyznanie to może wydać się absurdalne, ale nie ważne - napisałam to, a ci, którzy przeczytają te słowa i tak nie wiedzą, kim jestem.

Agnes Grey - Anne Bronte

[dono-usagi-blog]

Mała ruina.

To był dom. Kiedyś nim był, bo w tej chwili zostały jego resztki. Kilka ścian jeszcze się nie zawaliło doszczętnie, więc można się wdrapać na coś co było niegdyś drugim piętrem lub strychem. Niskie murki tworzą kąt, a w nim zostają mi pokazane resztki po ognisku. Ogromnym ognisku. W murku są wyrwy, widać beton (czy inne spoiwo) i cegły. Kilku cegieł nie ma, więc można zajrzeć do środka. Na tych przestrzeniach najczęściej ląduje mój wzrok. Najczęściej poza tymi chwilami, gdy jest on skupiony na Tobie. 

Kilka lat temu, ta ruina była mniej zrujnowana. Przynajmniej w konstrukcji, która wtedy faktycznie przypominała dom. Wokół panował bałagan, jeśli taką sytuację można tak w ogóle nazwać. Znalazłyśmy to miejsce przez przypadek, gdy postanowiłyśmy porzucić znane nam ścieżki i wyruszyć nową. Była nas trójka. Wtedy nie odczuwałam tyle niepokoju otoczeniem, ani sobą. Wtedy byłam podobna do samej siebie, równocześnie nie będąc sobą wcale.  Nie zbliżyłyśmy się do tego domu, w obawie, że Ktoś może jeszcze tam zamieszkiwać. Kręciłyśmy się w jego obrębie, tworząc jego alternatywną wersję. Postanowiłyśmy dać mu nowe życie.  Właściciel tego domu zdecydowanie lubił kafelki. Ich odłamki kolejno lądowały w tobołku zrobionym z chustki. Łososiowe, szare, białe z niebieskimi motywami - leżały u mnie w domu przez kolejne tygodnie, póki ich nowa właścicielka nie postanowiła ich ode mnie zabrać. Ktoś w tym domu lubił także dywany. Ich fałdy zdawały się zrastać z ziemią, na którą zostały porzucone. W zgięciach ciężkiego materiału zamieszkiwały ślimaki. Z grudek wyrastały pojedyncze źdźbła trawy.

Dziś nikt nie wie, że w tym miejscu stał dom. To po prostu zbiór zniszczonych ścian. Mógł tutaj stać jakikolwiek budynek, niekoniecznie dom. Dobre miejsce, by usiąść i poczekać, aż słońce zajdzie.  Słońce zachodzi powoli, więc mamy dużo czasu, by powymieniać się wrażeniami. Poruszyć setki tematów, ale wciąż trzymać się z dala od tego, który jest najistotniejszy. On śpi sobie spokojnie, gdzieś z tyłu głowy, opatulony wygodnie dozą niechęci do jego poruszania.

I, gdy przychodzi chwila, by opuścić tą ceglaną półkę przyznaję się, że zawsze bałam się takich okoliczności. Wejść jest o wiele prościej niż zejść. Udaje mi się jednak podążyć za Twoimi krokami i znaleźć się na dole. Opuszczamy gruzy domu z lekką nutą ulgi.